Reporter-24.pl

Scenariusz tu i ówdzie nieco kuleje, zwłaszcza gdy przychodzi do momentu rozwiązania niektórych wątków, które są moim zdaniem nieco uproszczone i przyspieszone. Historia jednak wciąga, a uroczy bohaterowie chwytają za serce i nie puszczają przez cały seans. A i po wyjściu z kina pojawia się parę kwestii do przemyślenia.

Może to ze względu na sentyment, albo ze względu na fakt, że takie ciepłe, niecukierkowe filmy rzadko już goszczą na dużym ekranie, ale brakowało mi takiego kina i na seansie bawiłam się wyśmienicie. I przede wszystkim bardzo pozytywnie się doładowałam. I chociaż zostawiamy Bridget w satysfakcjonującym epilogu, to nic nie poradzę na to, że będę mocno tęsknić.

Scenariusz jest straszliwie leniwy. Powiedziałabym nawet, że przez większość czasu nic się nie dzieje. Trudno mi nawet wymienić jakiś konflikt, czy zawiązaną intrygę

Film idealnie balansuje, obyło się bez grobowej atmosfery, ale też nachalnej cukierkowatości. Jest trochę slapsticku w wykonaniu animowanych owiec, ale bez przekraczania granic żenady. Podobało mi się, że twórcy postarali się, by każda owieczka miała indywidualne cechy i w ten sposób stała się pełnokrwistym bohaterem. Nie sposób ich nie lubić. Do tego akcja dzieje się w maksymalnie urokliwym angielskim miasteczku, jak z najlepszych kryminałów Agathy Christie.

Ekran roi się od bandziorów różnej maści, którzy są mocni w gębie, a jak przyjdzie co do czego, to nie wywołują nawet cienia zagrożenia. Zupełnie jakby twórców bardziej interesował nostalgiczny spacer po klubach i dyskotekach, niż stworzenie pełnokrwistego konfliktu z choćby odrobiną dramaturgii. Idealnym tego przykładem jest doklejony na ślinę i nieprzekonujący wątek romantyczny.