Bugonia

Jeśli nawet ten film "świeci" na fioletowo, to już naprawdę nie rozumiem czego oczekują tutejsi, coraz bardziej wybredni kinomani.

Końcówka jest bardzo słaba i to raczej problem reżyserii Lanthimosa, a nie scenariusza. Ale tak poza tym nie jest źle, aż chciałbym zobaczyć 2 godzinny film, w którym Jesse Plemmons gada o Andromedanach i ich wpływie na Ziemię.

Nawet dobrze się oglądało, bo nie jest to czysty Lánthimos, potrafi zaskakiwać nagłymi zwrotami w stronę czegoś w stylu braci Coen, niestety to nadal Lánthimos. Plemons znowu gra świra, zakończenie trochę zbyt oczywiste.

Przewidywalny scenariusz, ale lepszy niż "Biedne istoty".

Prowokująca, czarna komedia (lub thriller pełen absurdu - jak kto woli). Porwanie korporacyjnej szefowej przez konspiracyjnych fanatyków, brutalne sceny i surrealistyczna satyra na współczesny świat. Jak to u Lanthimosa bywa, świetne kreacje i mroczną atmosferą.

Lanthimos w najlepszej formie mieszając jak zwykle komedię z tragedią.
Śmiejemy się z foliarzy, ale jednocześnie płaczemy nad kondycją tego parszywego świata, który zmierza do zagłady. Bo nieważne, prawak, czy lewak, foliarz czy nie, planetę mamy jedną. Albo przeżyjemy wszyscy, albo wszyscy zginiemy.
Plus przeurocze, obłędne zakończenie, jedno z najlepszych jakie w ostatnich latach widziałem w kinie.
Wake up, wake up/ try better next time. Wake up, wake up/cry better next time.

O byciu nieludzkim, zmierzaniu w stronę zagłady, o dobrych intencjach zaszyty w chorych umysłach i o braku człowieczeństwa w kapitalistycznej propagandzie żerowania na cudzej tragedii. Mimo, że dość oczywisty, to pełen czarnego humoru i ogląda się go całkiem przyjemnie. Za chwilę sięgam po kalkulator i wchodzę do szafy ratować pszczoły.

Foliarze wszystkich krajów łączcie się!