Hardcore Henry

Bardzo udany eksperyment zbliżenia gier do kina.

Boleśnie przekonujemy się, że to, co świetnie działa jako pięciominutowe internetowe wideo, niekoniecznie sprawdza się jako pełnometrażowy film kinowy.

Cudownie bezpretensjonalna rozwałka.

Świetnie zrealizowany 90-minutowy trailer, przetykany naprawdę krótkimi scenami łączącymi jedną akcję z akcją drugą.

Nie zawodzi, ale i nie zachwyca.

Intrygujące dziwadełko, które może zachwycić wybranych, ale niestety może też śmiertelnie znudzić.

Rozczarowałem się, jednak nie oznacza to wcale, że film ten jest zły.

Niezły film.

Reżyser wyciąga kolejne asy z rękawa - a to zaskoczy wsadzonym nieco od czapy, ale diabelnie zabawnym numerem musicalowym, a to puści oko do fanów Sin City, a to rozbuduje do rozmiarów jednego z filarów fabuły wątek, który początkowo wydawał się jedynie żartem.

W chwilach kiedy wydaje się, że nic już nie pomoże filmowi Naishullera, ratuje go poczucie humoru. To naprawdę jest tutaj wyborne.

Choć niezwykle widowiskowy - wcale nie jest łatwy w odbiorze.

Prawdziwy pokaz możliwości i niesamowitych pomysłów, których nikt wcześniej nie zaprezentował w takim formacie i na taką skalę.

Reprezentuje kino atrakcji, bombardujące widza światłami, kształtami i kolorami.

Widok z oczu bohatera wymaga przyzwyczajenia się, ale w ostatecznym rozrachunku jest pomysłem ciekawym.

Najlepsza adaptacja nieistniejącej gry wideo.

Wygląda jak gra komputerowa, ekstremalne doświadczenie, szalone, miejscami niekompletne, dla wielu osób może okazać się nieznośne.

Dostarcza rozrywki, ale tylko w krótkim wymiarze czasu. Później zwyczajnie zaczyna nużyć.

Wydarzenia widziane oczami bohatera są zdecydowanie na plus, ich realizacja okazała się bardzo dobra, a wspierają ją niezłe udźwiękowienie i świetna, napędzająca całość muzyka. Tylko szkoda, że projekcja została rozwleczona ponad miarę, przez co miejscami można się nudzić, pomimo kul świszczących obok uszu cyborga.

Reżyser stworzył udaną produkcję zapewniającą rozrywkę, na co składa się kilka elementów.

Nie zmieni kina, ale wnosi odrobinę świeżego powietrza do gatunku.

Nie będę oryginalny, jeśli stwierdzę, że "Hardkorowy Henryk" to prosta produkcja próbująca maskować niedostatki budżetowe stroną wizualną. Czuć w paru momentach lekkie znużenie, a finałowa konfrontacja budząca skojarzenia ze scenami starć z zombie oraz... "Mechaniczną pomarańczą" może wprawić w osłupienie. Jednak takiej dawki adrenaliny i pulsującego testosteronu nie widziałem od czasu "Niezniszczalnych".

Bywa naprawdę pomysłowo, a kiedy akcja toczy się na ulicach Rosji, także swojsko. Zbyt często jednak, zwłaszcza w drugiej połowie, wyłączamy się kompletnie przy kolejnym barażu przeciwników.

Całkiem ciekawy pomysł, technicznie zrealizowany bez zarzutu, obfitujący w efektowne i dynamiczne strzelaniny, humor oraz szalony klimat, a więc wywiązujący się z głównych założeń rozrywkowego kina akcji.

Nie jest to w ogóle film dla mnie, ale doceniam brawurę pomysłu i jestem pewien, że miłośnicy takiego, nomen omen, hardcorowego kina, będą zachwyceni.

Obraz ten na tyle wyróżnia się na tle konkurencji, że warto go zobaczyć.

Prawdziwa gratka dla wszystkich miłośników nietypowych produkcji, w której zakochają się wszyscy fani gier first-person shooter.

Nietypowa perspektywa to duża zachęta, aby obejrzeć Hardcore Henry'ego. Niestety, jest to film jednej zagrywki.

Bezkompromisowy, krwawy, rozpędzony, a wiele sekwencji stanowi prawdziwą jazdę bez trzymanki.

Polecam wizytę w kinie, druga taka okazja z konceptem 100% FPP może się nie zdarzyć.

Jest jednym, długim krwawym baletem, od którego można dostać, dosłownie, zawrotu głowy i oczopląsu. Dla tak pustej historii nie warto włączać play na pilocie.

Bawi się formą i konwencją stereotypowej gry akcji, czerpie z teledysków, ociera o kicz, a do tego czasem śmieje się sam z siebie.

Jako estetka, ku własnemu zaskoczeniu, uważam ten film za estetyczny - reżyser zrobił spektakl przemocy.

Ostra jazda, ale druga godzina trochę przymula.

Kiedy w jednej z pierwszych scen ktoś obrywa cegłą, od razu wiadomo jednak, czego można się spodziewać: pierwszego poważnego kandydata do miana najlepszego filmu akcji roku.

Karkołomne połączenie stylistyki i efektowności gier video, typowo filmowej radosnej rozpierduchy i spontaniczności popularnych materiałów z YouTube'a kręconych na kamerach GoPro.

Zabawne komentarze, odniesienia do innych produkcji, komiczne sytuacje, absurdalne pomysły, czy nawet muzyczny komentarz z piosenkami dobranymi tak, aby stanowiły powód do śmiechu. To wszystko powoduje, że ten rosyjski film staje się zaskakująco lekki i przyjemny.

Fani shooterów pokroju "Call of Duty" czy "Battlefielda" podczas seansu poczują się jak w domu. Osoby lubujące się w kinie bardziej stonowanym, dostaną mocnego, odrzucającego kopniaka i im film prawdopodobnie się nie spodoba.

Nie ma żadnego przesłania, jest wulgarny, ultrabrutalny i seksistowski, a oglądanie go może przyprawić o epilepsję. Brzmi jak doskonała rekomendacja? Rezerwujcie miejsca w kinie.

Wyśmienita zabawa, doskonały eksperyment, w którym udało się zawrzeć pierwiastek rozrywki na wysokim poziomie, choć gatunkowo to wciąż tzw. klasa B.

Hardcorowy film, dla hardcorowego widza.

Póki co pozostaje nam Henry - bohater absurdalnego, męczącego, ale na swój sposób oryginalnego filmu, a tego po prostu nie wypada mi nie docenić.