Inferno

Ekranizacja jest chaotyczna, Tom Hanks rozwiązuje zagadki w try miga zupełnie trywializując ich trudność, film zupełnie nie łapie klimatu zabytkowych miejsc.

Nikt się nie spodziewał, że będzie aż tak źle. Inferno powinno być ostatnim odcinkiem tej wyjątkowo nieudanej filmowej serii.

Stanowi przyzwoitą kontynuację, jednak nie jest ani tak interesująca, ani tak przyjemna w odbiorze jak poprzednie, które przecież wybitnymi filmami nie były.

Mimo wszystko zachęcam do wybrania się na "Inferno" do kina, bo film jest wart uwagi.

Nie mogę powiedzieć, żebym się nudził, zresztą jest parę zaskakujących zwrotów akcji, nie brakuje też zabytków i widoków na stare dzielnice. Dlatego całość w roli niewymagającego patrzydła nawet się broni. Wszystko to wydało mi się jednak okropnie płytkie, wydumane, a miejscami zwyczajnie idiotyczne.

Jeden z tych filmów, który nie jest na tyle zły, aby odwodzić od obejrzenia go, ale zdecydowanie reprezentuje kino rozrywkowe, które nie zapada w pamięć, a płynące z seansu refleksje nie zostają z widzem na dłużej.

Zawodzi, i to zawodzi boleśnie, zwłaszcza, jeśli ktoś ceni sobie poemat Dantego, a niekoniecznie przepada za twórczością Dana Browna.

Strasznie "robiony" scenariusz.

Miłośnicy chrupania popcornu w kinie dostaną więc mocno średni film akcji w zbyt szybkim tempie, z całkiem dobrymi wizjami piekła z Boskiej Komedii Dantego, świetną muzyką Hansa Zimmera i wskaźnikami Faradaya zamiast spluw i szybkich wozów.

Seans momentami bywa intrygujący, momentami zirytuje odbiorcę trywialnością zagadek, jednak w ogólnym rozrachunku produkcja poprzez liczne zwroty akcji nie pozwala widowni się nudzić.

Zawodzi na całej linii.

Dzięki Inferno można poznać lepiej historię, przeżyć kilka mało wiarygodnych, lecz zaskakujących zwrotów akcji, obejrzeć wiele cennych zabytków architektury, malarstwa czy rzeźby. Na koniec wyjść z kina z przekonaniem, że wszystko to można było nakręcić o wiele lepiej, po czym zapomnieć o filmie w przeciągu kilku dni.

Można go obejrzeć bezboleśnie, jakąś tam rozrywkę zapewni.

Miał dużą prędkość, więc plusem samym w sobie jest to, że nie nudził.

Chaotyczny blamaż, który oferuje akcje rodem z filmów o Jasonie Bourne'ie. A nie o to tu chodziło.

Przyzwoity film z kilkoma zwrotami akcji i zapierającymi dech w piersiach zabytkowymi lokacjami. Podróż do najpiękniejszych miejsc świata zapewniono w gratisie.

Być może Howard w następnej adaptacji dokona zmian na korzyść przyszłej produkcji, ponieważ "Zaginiony symbol" Browna ma o wiele większy potencjał niż najnowsze dzieło.

Mimo szybkiego tempa, produkcja jest niespójna i bardzo nielogiczna.

Nie jest Rajem dla widza, prędzej Czyśćcem.

Niesamowicie zagmatwany, trudno się zorientować w fabule i motywacjach bohaterów, z których większość zmienia swoje postawy, bardzo słabo wypadają aktorzy, którzy wyglądają jakby grali za karę.

Jeśli liczycie na film akcji, w którym bohaterowie ciągle gdzieś biegają, niczym w jakimkolwiek odcinku Doctora Who i do tego zmagają się z zagadkami typowymi dla Dana Browna, to gorąco zachęcam.

Nie dostarcza też tyle frajdy jak część druga. Pytanie, czy jest sens dalej ciągnąć tą serię.

Z dobrą muzyką Hansa Zimmera widz ma gwarancje widowiska na poziomie. Jednak pomimo wielu plusów po seansie pozostaje mały niedosyt i wrażenie o wyższości poprzednich ekranizacji.

Jak na thriller z konspirą na szpicy, jest nazbyt przewidywalny, a jego siła rażenia - praktycznie nieodczuwalna.

Ron Howard dobrze wykorzystuje elementy thrillera. Buduje napięcie, wprowadza zwrot akcji, ale mimo wszystko jest dość przewidywalny w swoich działaniach.

Świetnie zrealizowane, dobre kino sensacyjne z niezawodnym Tomem Hanksem w roli głównej.

Może się spodobać wielbicielom zagadek, renesansowej sztuki oraz dynamicznej akcji. Brakuje w tym jednak ducha przygody, wszystko jest nakręcone mechanicznie, jak od linijki i mimo wysiłków Toma Hanka jednak ginie pod natłokiem nagromadzonych postaci i tropów do odgadnięcia.

Festiwal nudy, głupoty i reżyserskiego partactwa.

Chyba nikt by nie płakał, gdyby Inferno było ostatnim filmem o przygodach Roberta Langdona.

Sprawny, choć mało oryginalny thriller w pięknych okolicznościach przyrody, z trzeba przyznać bardzo emocjonującą końcówką.

Kod głupoty. Folder turystyczny niewarty ceny biletu.

Bardzo przeciętna ekranizacja czytadła, którego największą zaletą jest odwoływanie się do klasyki literatury i architektury włoskiego Renesansu.

Nie jest dziełem na miarę Dantego, ale nie jest też wycieczką przez dziewiąty krąg piekieł.

Jest sprawnie poprowadzonym, choć niepozbawionym sporych wad, przygodowym kinem akcji, które nie ma na celu stawiania ambitnych pytań, lecz chce jedynie dostarczać rozrywki.

Mimo tych kilku pozytywów i przede wszystkim mimo kilku ładnych pocztówek z Florencji, Wenecji i Konstantynopola, uważam, że Inferno to film bardziej telewizyjny niż kinowy, taki z gatunku tych, co to pokazują w ramach pasma Hit na sobotę, czy co tam teraz jest w TV.

Celuje wysoko, ale coś tu nie wyszło.

Połączenie dreszczowca, katalogu modnych teorii spiskowych oraz podręcznika o historii sztuki.

Być może pomysł na film był dobry i tkwił w nim potencjał, ale efekt końcowy prac Rona Howarda i jego ekipy jest opłakany.

Lekki kryminał z przesłaniem, gratka dla historyków i kawał zajmującej historii, nie tylko dla fanów twórczości Dana Browna.

Nudne i głupie. Zdecydowanie warto zaoszczędzić sobie pieniądze za bilet na jakąś ciekawszą produkcję.

Daleko do piekielnego koszmaru, ale i równie odległy jest filmowy raj. Adekwatnym miejscem wydaje się kinowy czyściec, w którym twórcy filmu powinni solidnie rozliczyć się z licznych niestety niedociągnięć.

Polecam też nad samą produkcją nie zastanawiać się zbyt głęboko, traktując ją jak dobrą rozrywkę z odpowiednią dawką pościgów, strzelanin i tym, co widz lubi najbardziej, czyli teoriami spiskowymi oraz tajemnicami.