Julieta

Znakomita forma opowiadania sprawia, że każda minuta przynosi nowe przemyślenia. Nastrój podtrzymują piękne zdjęcia, nastrojowa muzyka i sprawny montaż.

Zawiła, wspaniale opowiedziana opowieść.

Poruszający i wizualnie piękny film o potędze matczynej miłości, który zmusza do refleksji nad kwestiami straty i przemijania. Dodatkowego kolorytu dodaje mu świetna muzyka Alberto Iglesiasa.

Chociaż wątki momentami przypominają telenowelę czy melodramatyczne romansidło to jednak reżyser przez dziewięćdziesiąt minut w kameralny sposób streścił nam kobiece życie szkicując z ogromną wprawą wszystkie relacje między bohaterami.

Reżyser pokazał niezwykłą wrażliwość i całą gamę emocji, od miłości, po czarną rozpacz.

Jeden z najbardziej wyciszonych i subtelnych filmów reżysera. Brakuje mu energii, intensywności, tego emocjonalnego rozbuchania i przesady, za które wielu widzów pokochało filmy hiszpańskiego reżysera.

Niby prosta historia, ale poprowadzona z wielkim kunsztem, dbałością o szczegóły i doskonałą grą na emocjach, wciąga widza jak najlepszy thriller.

Mamiące kolorami pozłotko, w którym atrakcyjni aktorzy miotają się w atrakcyjnych wnętrzach. Po seansie pozostaje wrażenie, że jedynym przykuwającym uwagę bohaterem z krwi i kości w "Juliecie" jest wygenerowany komputerowo jeleń.

Praca kamery, dialogi, muzyka i ogólnie cały kadr stwarzał wrażenie taniego melodramatu.

Bardzo grzeczny, bardzo kobiecy i bardzo epicki film mistrza. Dla matek i córek, dla czytelników Alice Munro.

Dowodzi temu, że gdy inni reżyserzy tracą formę, nie wnosząc do historii kina świeżości - nie mam tu na pewno na myśli wspomnianego twórcy Białej wstążki, a np. Woody'ego Allena, który w 2009 roku wraz z Poznasz przystojnego bruneta przestał mnie zadziwiać - Almodóvarowa drama jest wciąż w grze. Reżyser nie poprzestaje zwiększać wielości środków filmowego przekazu.

Działa na poziomie emocji równie mocno, jak poprzednie obrazy tego reżysera.

Jest jednym z najlepszych filmów tego roku, dlatego szczerze Ci go polecam.

Znakomicie zmontowanym obrazem autor subtelnie przemawia do widza, wprowadzając go do zakamarków zawiłego umysłu kobiety.

Okazuje się kinem tak bezpiecznym i ospałym, pozbawionym energii.

Choć pozornie ta oparta na opowiadaniach Alice Munro historia sprawia wrażenie dość prostej i telenowelowej, w rzeczywistości to kolejny skomplikowany, wielowarstwowy i głęboki portret kobiety, jej emocji, traum i pragnień, jaki namalować potrafi tylko Hiszpan.

Efekt nie byłby jednak tak przejmujący, gdyby nie piękna muzyka Alberto Iglesiasa i - przede wszystkim - świetne aktorstwo.

Oglądając "Julietę", trudno oprzeć się wrażeniu, że Almodóvar nie sprostał intelektualnie materiałowi źródłowemu. Stworzył opowiastkę, która od pewnego momentu wciąga. Mimo początkowych zawirowań, udowadnia, jak filmowo wdzięczny jest jego charakterystyczny styl.

Wszystko tu do siebie pasuje. Znakomita gra aktorska, muzyka, scenografia. Almodovar w swoim żywiole, wprowadza nas znów w świat kobiet - świat, w którym on sam odnajduje się najlepiej.

Choć nie pozbawiona wielu mankamentów i sprzeczności, jest przyjemnym dla oka filmem, który może nie wbije Was w fotel, ale pokaże nową, ciekawą wersję twórczości hiszpańskiego reżysera.

Skomplikowane relacje między bohaterami są tutaj bazą do powstania pełnej melancholii, melodramatycznej opowieści, w której pojawiające się nowe fakty rzucają nowe światło na rozwijające się wątki i niczego do końca nie jesteśmy pewni.

Wszystko to spójnie wpisuje się w twórczość hiszpańskiego reżysera, tworząc sieć odwołań do innych jego dzieł. Dzięki temu "Julieta" - choć opowiedziana inaczej i bardziej oszczędnie - jest kolejnym elementem pasującym do filmografii twórcy. I choć najnowszy film Almodóvara nie wysuwa się na czołówkę rankingu jego dzieł, z całą pewnością nie odstaje rażąco na ich tle.

Zamiast perwersji, voyeuryzmu, obyczajowej prowokacji, groteskowego tonu, kiczu, wulgarności - napięcie niczym w kryminale, wartka akcja, dystans i, jak przystało na klasyka, wirtuozerski portret pogrążającej się w depresji kobiety.

Piękne kolory słonecznej Hiszpanii i zmysłowa muzyka składają się na całość, która daje nam przeżyć wspólnie z reżyserem niezwykłą podróż o odkupieniu, odrodzeniu i poszukiwaniu szczęścia.

Rozczarowuje. Na tle innych filmów Almodovara wypada blado, zabrakło wnikliwości, odwagi, może większej czułości w stosunku do bohaterów.

Poruszająca, intymna historia opowiedziana z olbrzymią wrażliwością i wyczuciem detalu.

Stanowi świetne studium ludzkiej emocjonalności. Do tego to interesująca historia, którą ogląda się z niemalejącym zainteresowaniem.

To być może nie działo na miarę "Volver", czy "Porozmawiaj z nią", ale w dalszym ciągu kochany i genialny Almodovar.

Nie zaskakuje, ale również na szczęście nie rozczarowuje.

Nie jest najlepszym filmem Hiszpana i pewnie z trudem załapałby się do pierwszej dziesiątki. Widać w nim jednak cnotę, którą łatwo przeoczyć w bombastycznych fantazjach czy ekstrawaganckich kryminałach reżysera, mianowicie narracyjną ekonomię.

Kwintesencja wszystkiego co najlepsze w kinie hiszpańskiego reżysera.

Oprawiona idealnie umiejscowioną w osi czasu filmu muzyką nadwornego kompozytora Almodovara - Alberto Iglesiasa, potrafi zahipnotyzować na 90 minut wrażliwego widza. Warto zobaczyć.

Sugestywny, wyrafinowany, nieetapujący perwersją, pełen symboli i romansujący przede wszystkim z kinem samym w sobie.

Almodovar niby wchodzi do tej samej rzeki - powraca do znanych typów bohaterów, kolorów, emocji i historii - ale jako inny, dojrzalszy człowiek opowiada je z innych perspektyw.

Namiętność zderza się z dramatem, a wszystko podano w wibrującym kolorami i muzyką, dramatycznym sosie - ale bez kabaretowego kiczu.

Dywaguje nad kobiecą naturą, ale zamiast druzgoczącego i szarpiącego przemówienia, dociera do takiego small talku przy słabo zaparzonej herbacie, która za szybko stygnie.

100 procent Almodóvara w Almodóvarze, ale może zawierać śladowe ilości orzechów.

Gdzieś przy całym mistrzostwie realizatorskim, najnowszy film Almodóvara pozostawia pewien niedosyt.

Balansuje na granicy kiczu, ratując się mimo wszystko. Czym? Historią, pomysłem, wizją świata, którą Almodovar zawsze bardzo skrupulatnie "szkicuje" i po raz kolejny ta wizja zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

Almodóvar rozprostowuje zasiedziałe kości i wreszcie wraca do formy.

Hiszpan wraca "Julietą" do kobiecego wszechświata. To Almodóvar mniej zadziorny i szalony, za to spokojniejszy, i poważniejszy. Z jednej strony epicki, z drugiej wciąż kameralny.