• Dodany: 11 października 2017

Ostatnio zrecenzowane

  • 5

    Skoro sama idea obsadzenia osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu została wykluczona przez Się jako zbyt "nieprzyjemna i stresująca" dla młodej aktorki z zaburzeniami, ten fakt powinien uzmysłowić artystce, że koncepcja filmu nie jest spójna. Można jednak pochwalić Music za próbę ukazania trudnego procesu dorastania do miłości, akceptacji siebie i innych za to kim, są naprawdę.

  • 7

    Z tego względu nie ingeruje twórczo, nie wtrąca się i pozwala mówić postaci, co skutkuje uczciwym portretem. Biografia ma przebieg chronologiczny i skupia się na życiu zawodowym tytułowego bohatera. Wywiady z ujmującym prowokatorem zbliżone do sztuki performance przeplatane są nagraniami archiwalnymi z inscenizacji i wspomnieniami artysty. Böhler umieściła parę smutnych momentów, w tym z pobytu twórcy w szpitalu, który nawet w trudnych chwilach pała entuzjazmem do rozmowy o swojej twórczości.

  • 7

    Każdy głos dotyczący subsaharyjskiej Afryki jest na wagę złota. Zwłaszcza, jeśli mamy do czynienia z wizjonerskim debiutem z silnymi kreacjami aktorskimi. Film ukazujący od środka zmagania wyznawców religii muzułmańskiej to świetny punkt wyjścia do dyskusji nad naturą islamu i wyraża obawę o przyszłość krajów, którym udało się uniknąć do tej pory postaci brutalnego ekstremizmu. Nie da się wskazać jednoznacznie, która interpretacja Koranu byłaby właściwa.

  • 8

    Arthouse'owa estetyka twórczości Suwy w połączeniu z elegijnym charakterem filmu pozwoliła na stworzenie przepięknego filmu drogi i uniwersalnej historii o żałobie spotykającej każdego, o powolnym procesie godzenia się z utratą bliskich, ale również o budowaniu emocjonalnego mostu z osobami, które doświadczyły podobnych przeżyć. Dramat Głosy na wietrze odnosi się do miejsc w Japonii, w których społeczności dotknęły niewyobrażalne zbiorowe tragedie.

  • 7

    Bliskie więzy, jakie formują się poza tradycyjnymi strukturami rodzinnymi już były brane pod lupę nieraz w filmach Hirokazu Koreedy czy Naomi Kawase, ale debiut Tsudy ewoluuje w stylową kompozycję wypełnioną energią otoczenia, która pasuje do przedstawicielek pokolenia millenialsów. Reżyser nie wikła się w metafory i próżno tu doszukiwać się drugiego dna, ale jako zapis doświadczenia dwóch młodych Tokijek sprawdza się bez dwóch zdań.

Najwyżej ocenione

Najniżej ocenione

Odrębnie ocenione

Średnio ocenia o 0.1 niżej niż inni krytycy