Mrok

Gdyby udało się tak utrzymać całkiem niezły poziom początku i zakończenia, byłoby ciekawie. A tak po prostu mało się dzieje, czego nie rekompensuje oczywiste przesłanie, a nawet próba ambitniejszego podejścia do horrorowych klimatów.

Nie zadowoli fanów typowych horrorów, bo jako takiego straszenia tu niewiele, za to opowiada trudną i przejmującą historię dwójki nastolatków w walce z ich wewnętrznymi demonami. Niekonwencjonalne horrory to wciąż nisza, dlatego dobrze, że "Mrok" jest godnym przedstawicielem gatunku.

Jeśli tylko macie dość klasycznych straszaków, to "Mrok" powinien spełnić wszelkie oczekiwania. To zaskakująca, bardzo dobrze poprowadzona i sfilmowana historia.

Jest to produkcja odważna i pomysłowa, wprowadzająca na scenę kolejne nazwisko, które warto śledzić.

Dzięki takim filmom widać różnicę między dobrym, a gorszym reżyserem. Wystarczy porównać go do szwedzkiego "Pozwól mi wejść".

Produkcja, która miała ogromny potencjał. Mogła nie tylko być mrocznym filmem grozy, ale również mocnym dramatem psychologicznym. Bliżej mu jednak do dramatu niż horroru, ale i w tej kwestii pewne wątki tracą na powadze poprzez wykorzystanie elementów zombie.

Mrok nie działa jako dramat i nie daje rady jako horror. Gdyby nie gra Nadii Alexander i ujmujący nastrój, nie byłoby po Mroku czego zbierać.

Jako horror "Mrok" nie jest szczególnie straszny, jako dramat nie porusza do tego stopnia, aby po seansie pojawiały się w myślach mimowolne refleksje, a jednak wymieszanie elementów zaczerpniętych z tych dwóch gatunków poskutkowało fascynującą historią, którą wchłaniałem tak łakomie, że napisy końcowe zdawały się pojawić zbyt prędko i musiałem sprawdzić, czy to faktycznie był pełen metraż.

Jest jednym z bardziej oryginalnych horrorów, jakie ujrzały światło dzienne w ostatnich kilku latach.

Wyróżnia się próbą przeniesienia drażliwego tematu na grunt horroru. Dzięki temu całość nie wprawia w zmieszanie, staje się mniej szokująca, co sprzyja rozbudzeniu empatii i uwrażliwieniu widza.

Justin P. Lange stworzył bardzo inteligentny film.

Dobrze, że powstają jeszcze horrory, które starają się rzucać nowe światło na utarte w kinie grozy motywy. Mrok to dość ciekawie opowiedziana historia relacji dwóch pokrzywdzonych przez zły los nastolatków.

Największym problemem filmu, jest jednak to, że nie sprawdził się ani jako dramat ani jako horror, to trochę taka nijaka papka, której twórcy zabrakło albo pomysłu albo odwagi.

Jest filmem przewidywalnym i niezaskakującym, nawet dla osób, które mają pobieżną wiedzę o horrorze. Ta wielogatunkowa mieszanka została przygotowana w zjadliwej formie i została ładnie podana. Jak na debiut jest całkiem nieźle, w ogólnym rozrachunku można go potraktować za dobry punkt wyjścia do dalszych eksperymentów na polu filmowej twórczości.