Pokój

Po prostu trzeba obejrzeć.

Nie uważam "Pokoju" za obraz wybitny, ale na pewno jest dobry.

Niezwykle przejmująca, wzruszająca i niezwykle intrygująca historia, która z pewnością nie da o sobie zapomnieć. Porusza nas dogłębnie i chwyta za serce.

Fenomenalne kino, któremu należy poświęcić trochę czasu. Nie jest to produkcja łatwa w odbiorze, ze względu na poruszany przez nią temat, jednak zdecydowanie nie będzie to stracony czas.

Zdecydowanie jedna z najlepszych - najlepiej pomyślanych i zagranych - produkcji ostatnich lat, która na stałe wyryje się w historii kinematografii.

Szczęśliwie, mimo potknięć, Abrahamsonowi udaje się od początku do końca zachować pozór wiarygodności.

Po prostu trzeba zobaczyć.

Kino skromne, intymne i mało efektowne. To także emocjonalna petarda z rewelacyjną rolą Brie Larson.

Piękne dzieło nie tylko o rodzinnym dramacie, ale o walce i wierze w lepsze jutro. Ten film to jedna z najważniejszych produkcji tego roku, piękna, wzruszająca oraz naprawdę warta obejrzenia.

Choć Pokój porusza emocje, twórcy nie stosują banalnych, opatrzonych chwytów. Wątki poboczne zostały zredukowane do zera, a prosty i przejrzysty styl nie odwraca uwagi od sedna historii. Pokój to jeden z najlepszych filmów z 2015 roku, który zdecydowanie warto obejrzeć.

Poruszający film "Pokój" irlandzkiego reżysera słusznie został już doceniony na kilku festiwalach.

Bardzo dobry film o szerokim polu dla interpretacji.

Chwyta za gardło i trzyma do napisów końcowych, nawet jeśli potem dostrzeżemy wady czy słabości historii, trudno odmówić mu miejsca w filmowej czołówce 2015 roku.

Pierwsze kilkanaście minut może wydawać się wręcz surrealistyczne. Później jest bardzo dobrze - momentami mrozi krew w żyłach jak pierwszorzędny thriller, by później stać się obrazem psychologicznym.

Natura wyposażyła człowieka w najlepsze narzędzia recenzenckie. Serce i pięści. Gdy zaciskamy je nerwowo podczas seansu, kiedy oddycham nieco szybciej, gdy chcemy przytulić bohaterów - film się udał.

Urzeka, fascynuje - zdecydowanie zostaje z widzem po seansie.

Reżyser umiejętnie łączy tu tragizm z nutą optymizmu i w przekonujący psychologicznie sposób oddaje całą paletę emocji, których doświadczają bohaterowie w swojej walce - najpierw z oprawcą, później z całym światem.

Polecam, bo zupełnie zasłużenie został wybrany przez widzów festiwalu na jego najlepszy film.

Świetny, ani przez chwilę się nie dłużył i podobno naprawdę potrafi poruszyć.

Bardzo piękny, niby prosty film.

Proste recepty, proste odpowiedzi, zbanalizowana psychologia postaci, a ostatecznie brak zapowiadanych zwrotów akcji każe mi powiedzieć: "Do widzenia, Pokoju". Nie wrócę do ciebie.

Wstrząsający dramat ukazujący wewnętrzną walkę z samym sobą, gdy pomoc z zewnątrz nie nadchodzi i nadejść nie może.

Jestem pewny, że wiele osób z was będzie płakało w trakcie seansu, a kilka osób może znowu zacznie cieszyć się życiem, zwracając uwagę na małe drobiazgi.

Dziwny eksperyment. Formalnie przerasta autora, tak o dwa metry. Pozostaje nam do oglądania słodka wydmuszka, która nieustannie robi duże płaczliwe oczy do widza.

Cechuje go skromność, delikatność i naprawdę duża dojrzałość. Miła odmiana wśród klasycznych "Oscarowych" produkcji. To jeden z tych filmów, który głęboko zostaje w pamięci widza.

Ma wszystkie te elementy, które sprawią, że po wyjściu z kina powiesz "świetny film" i będziesz polecał go znajomym.

Film o prostej fabularnej konstrukcji, ale tyle w nim pięknej i bezgranicznej, mogącej przetrwać najgorsze, miłości matki do dziecka, tyle wyobraźni, uniwersalnych prawd, że sam przekaz pozostaje bardzo mocny.

Przedstawiona w filmie pozornie prosta historia pełna jest ekstremalnych emocji wciągających widzów w wykreowany na ekranie świat.

Absolutnie szokujący i poruszający film, który zostaje w głowie na długo po seansie. Wielokrotnie wzrusza, szarpie nerwy i naprawdę ciężko przejść obok niego obojętnie.

Historia tak przejmująca i chwytająca za serce, że złamie największego twardziela. Jestem pełna podziwu dla tego aktorskiego duetu!

Mimo pewnych wątpliwości, jakie budzi artystyczny oportunizm reżysera, "Pokój" wypada bardzo korzystnie. W nietypowy sposób opowiada o głośnych w ostatnich latach sprawach. Choć bywa naiwny, wydaje się prawdziwy, w czym pomagają wyważone kreacje aktorskie.

Ładunek psychologiczny jest tak ciężki w tym dramacie, że szczegóły nabierają dodatkowego znaczenia.

Kapitalnie nakręcony i zagrany "Pokój" to pozycja obowiązkowa dla każdego kinomana. Film pozostaje przy tym bardzo ważny i potrzebny.

Dopięty na ostatni guzik we wszystkich kategoriach. Dopracowany, prawdziwy, dotykający poważnego problemu naiwności młodych ludzi, niebezpieczeństw jakie niesie za sobą ta naiwność i skutków.

Kino jednocześnie cholernie inteligentne, jak i bardzo emocjonalne.

Emocjonalny rollercoaster w pierwszej części, próba psychologicznego szacowania strat w drugiej.

Niezwykle przekonujący, twardo stąpający po ziemi i skutecznie wciągający w świat przedstawiony.

Popada czasem w nadmierny sentymentalizm. Oglądając go trudno jednak nie zaciskać nerwowo dłoni na oparciu fotela.

Jest tylko i wyłącznie skuteczną maszynką do wywoływania łez. Nawet jeżeli są to jedynie łzy wściekłości.

Zaskakująco wnikliwy, zrealizowany z delikatnością.