El Clan

Jest całkiem przyzwoitym i wciągającym w życie rodziny Puccio kinem. Nietuzinkowa realizacja sprawia, że seans jest przyjemnością i wcale nie dziwi, że produkcja ta bije rekordy popularności w samej Argentynie.

Pesymistyczna ostrość spojrzenia na ludzką moralność sprawia, że perspektywa Trapero szczególnie fascynuje. Sprawność wykonania i fantastyczne kreacje aktorskie czynią ten film wciągającym i na swój przewrotny sposób przyjemnym w odbiorze.

Dość standardowy thriller ze zgrabnie poprowadzonym, choć nie wyróżniającym się niczym, wątkiem dramatycznym.

Sceny brutalne lub pełne napięcia okrasza radośnie niepasującą do przedstawionych wydarzeń ścieżką dźwiękową, a spokój rodzinnego ogniska bogatymi w detale porwaniami Arquímedesa.

Jest znakomitym przykładem na to, jak zebrać w spójną całość wiele wartościowych wątków i stworzyć z tego naprawdę ciekawy, przejmujący obraz.

Taki sobie film, a wraca się do niego i rzuca na tło.

Intrygujący, ekscytujący, angażujący i będący przy okazji rozrywką z najwyższej półki, z małymi smaczkami dla widzów, oczekujących od kina "czegoś więcej".

Poprawna, intrygująca opowieść z pewnym reżyserskim morałem, z którą warto poznać się osobiście.

Historia napisana przez życie przetworzona na język kina wciąga i nie pozostawia widza obojętnym.

Świetny w roli ojca jest Guillermo Francella, aktor o niesamowitych oczach. Bardzo mi się też podobały niezwykle bliskie, lekko stylizowane na dawną taśmę zdjęcia. Fabuła wciąga, mimo że nie ma w niej żadnej zagadki kryminalnej, a ponadto bardzo szybko się dowiadujemy, jak to się mniej więcej skończy.

Ma w sobie wszystko, co dobre kino mieć powinno: wartką akcję, ciekawie naszkicowane postacie, dreszcz emocji i odrobinę humoru, a przy tym mówi o rzeczach ważnych.

Trzymający w napięciu, dobrze zagrany, argentyński film rozliczeniowy.

Surrealistyczny i prawdziwy.

Mrożące krew w żyłach kadry zostały zaserwowane w dźwięcznej, a nawet radosnej dekoracji muzycznej. Dzięki temu całość nie jawi nam się jako ciężkie i trudne kino, a całkiem przyjemna historia do obejrzenia nawet z przymrużeniem oka i lekką dozą dystansu.

Jest dobrze zrealizowany: widać, że Trapero uważnie oglądał filmy Scorsese i potrafi z tego wzorca skorzystać.

Brak obrania konkretnego kierunku przez reżysera i scenarzystę wydaje się najgorszą przypadłością El Clan.

Opatrzony nalepką "oparty na faktach", film Pablo Trapero ma w sobie coś niezwykle hipnotyzującego. To coś, to usankcjonowane więzami rodzinnymi diaboliczne zło, które tak fascynuje już od czasów "Ojca chrzestnego".

Sprawne kino, choć trochę zbyt wyraźne są w nim nawiązania do znanych filmów znanych reżyserów, których argentyński filmowiec bardzo podziwia.

Szokujący, daleki od jednowymiarowej publicystyki dramat ludzi i kraju w ruinie.

Jeden z tych filmów, do których prędzej czy później będę chciał wrócić, ze scenami porwań doskonałymi pod względem realizacyjnym, z kapitalną muzyką.

Zdecydowaną zaletą filmu jest fakt, że Trapero, mimo trudnego tematu, nie bierze wszystkiego na poważnie.

Wartkie kino, ze zniuansowanymi postaciami i miażdżącym - napisanym przez życie - finałem.

Całość jest dość bezpiecznie prowadzona, reżyser nie pozwala sobie na nonszalancję i po prostu dokumentuje kolejne zbrodnie klanu Puccio, dodatkowo zestawiając argentyńskie przemiany polityczne ze stanem faktycznym. A wszystko to w rytm przebojowych piosenek, paradoksalnie wzmacniających przerażenie.

Jest bardzo dobrze zrealizowaną historią mafijnego interesu.

Tak bardzo napina się na kopiowanie amerykańskiego mistrza, że jego produkcję ogląda się z pewnym zażenowaniem.

Trapero nie bawi się w efekciarstwo, ale z pietyzmem ukazuje zdominowanie przez samca alfa, które doprowadziło do ślepego posłuszeństwa i rodzinnych tragedii.

Nienawiść, współczucie, bezradność, poczucie niesprawiedliwości, złość i chęć zemsty - to emocje jakie pozostały mi po obejrzeniu filmu.

Momentami historia rodziny Puccio, zamiast szokować, staje się wybitnie przewidywalna.