Miłosz Drewniak

Ekspresjonistyczna jest nie tylko dopracowana psychologia postaci i koncentracja twórców na mrocznej stronie ludzkiej natury, ale również scenografia, zdjęcia, montaż i gra aktorska.

Osobliwe, filmowe połączenie Shakespeare'a z Molierem - przemaglowane przez współczesność, doprawione rodzimym humorem, pogodnym śpiewem i uwieńczone znakomitościami naszego ówczesnego kina: Aleksandrem Żabczyńskim, Mieczysławą Ćwiklińską, Michałem Zniczem i oczywiście - Jadwigą Smosarską.

Jest jak bomba wodorowa audiowizualnych bodźców, które przez niespełna dwie godziny atakują nasze mózgi, bodźców, które składają się ostatecznie na skomplikowany, iście felliniowski obraz życia wewnętrznego tytułowego bohatera.

Muzyka dyktuje rytm montażu, kamera prowadzi aktorów jak w tańcu, a wyśmienity dialog wyznacza tempo scen.

Jest niewątpliwie dziełem przełomowym, jednym z największych arcydzieł, jakie spłodziła kinematografia.

Zdecydowanie najlepszy film Verhoevena od czasów "Nagiego instynktu".

Wspaniała afirmacja życia, reżyserska modlitwa o pogodę ducha - krzepiąca i mądra, wzniosła, a zarazem prosta.

Ciężko wybronić ten film i znaleźć argumenty przekonujące o tym, że świat go potrzebował. Café Society opiera się na banałach, a wieńczy go mało odkrywcza teza.

Dzieło pięknie wzbogacające historię inscenizacji i adaptacji "Dzikiej kaczki", a zarazem przejmujący dramat rodzinny, chwytający za gardło, łamiący serce i na swój sposób oczyszczający. Do obejrzenia niekoniecznie z wiedzą, że istniał ktoś taki jak Henryk Ibsen.

Dębska nie bawi się w wyrachowane manipulacje. Nie wyciska łez i nie sypie żarcikami jak z rękawa. Jako autorka jest szczera. Mówi o tym, jak w rodzinie jest.

Swoją nową kreacją po raz kolejny przekonuje, że jako aktor ma naturę kameleona i zmiana barw - co rzadkie dla odtwórców postaci kultowych - wychodzi mu tylko na dobre.

Wszystkie elementy składają się na inteligentny film kryminalny, w którym Lankosz świetnie się odnajduje.

Sala rechocze, bo humor i nostalgia to naczynia połączone.

Ludzie pokochają film Loacha, jestem tego pewien. Dlaczego? Bo wszyscy, mniej lub bardziej, przechodziliśmy przez nonsensy, których na naszych oczach doświadcza główny bohater.

Reżyser odrzuca wielkie słowa i epickie narracje, właściwe filmom spod znaku II wojny światowej, a zamiast tego zajmuje się człowiekiem, jego wewnętrznym mikrokosmosem w określonym tu i teraz.

Pozbawiony upiększaczy. W przeciwieństwie do większości produkcji historyczno-kostiumowych nie pyszni się dbałością o najdrobniejszy detal, nie upaja scenograficznym blichtrem, nie obnosi z budżetem. To obraz niemal równie pokorny, co miejsce jego akcji - surowe i chłodne wnętrza klasztoru.

Mimo świetnej roli Dorocińskiego "Na granicy" jest debiutem, który zapewne przejdzie bokiem przez kina, nie zostawiając żadnego trwałego śladu.

To film na jeden raz, który ani nie wzruszy, ani nie wstrząśnie, tak jak reżyser - chyba - zamierzył sobie i wykalkulował.

Tym razem Quentin Tarantino jakimś cudem zabłądził na własnym podwórku.

Typowy sensacyjniak - dobry na wieczorne nic-nie-robienie po całym dniu pracy, kiepski jako temat do rozmowy z kimkolwiek. Fabularnie ciekawy, choć niedopracowany, aktorsko - żaden.

Oryginalność i bezkompromisowość Baby Bump cieszy w kontekście formalnej zachowawczości polskiego kina. To jednak film, który ciężko się trawi, który wcale uprzejmie i za pozwoleniem nie przesuwa naszych granic estetycznego komfortu, ale zagarnia je przemocą, nie oglądając się na nikogo.

Jeśli chcesz sobie wypełnić dwie godziny życia świetnym filmem, o którym zapomnisz następnego ranka, obejrzyj BFG: Bardzo Fajnego Giganta.

Jest jak parkiet nocnego klubu, zawieszonego między snem a jawą, skąpanego w ciepłej krwi i zimnych kolorach, wściekle pulsującego w rytmie psychodelicznej muzyki. Idealne miejsce do Refnowskiego tańca śmierci.

Czyste kino atrakcji. Tradycyjna, literacka dramaturgia scenariusza ustępuje tu miejsca "dramaturgii inscenizacji".

Wszystko to sprawia, że Braff pokazuje się jako twórca przede wszystkim autentyczny. Jego filmy są jak zwierciadła, które przechadzają się, może nie po bulwarze, ale na pewno po jego podwórku.

Wychodząc z kina mamy poczucie, że "Dawca pamięci" to bardzo ładne pudełko, obwiązane drogą wstążką, a w środku... puste.

Jest lekką i żartobliwą, błyskotliwą, choć bezpretensjonalną próbą odpowiedzi na pytania, odwiecznie dręczące człowieka.

Należy podejść do Stulatka... na luzie. Bez wielkich oczekiwań. To dobry film. Tyle, że bez przesady...

Wszystko byłoby ok, łącznie z szablonami i grą aktorską, gdyby tylko film pochodził z ostatniej dekady ubiegłego wieku.

Świetna komedia, na której z pewnością nieraz zarechoczecie, a choć stara się być czymś więcej, nie wychodzi to najlepiej.

Keshales i Papushado potrafią widza uwieść i korzystają w tym celu z całej gamy filmowych środków.

Inside Llewyn Davis z pewnością nie można postawić na półce obok takich arcydzieł jak Fargo, czy The Big Lebowski, ale znajdzie się dla niego miejsce półkę niżej - obok Bartona Finka i Poważnego człowieka. Jest to dzieło magiczne, zmuszające do myślenia i zadające ważne pytania.

W kategorii "shakespeare'owskie adaptacje" dzieło zdecydowanie nieudane.

Dobrze napisane i zagrane postacie, trzymający w napięciu thriller i technicznie sprawne kino. Dla fanów Cranstona i Heisenberga must see.

Gdy wybierzemy się na nowego "Hobbita", dostaniemy to, po co przyszliśmy. Nie mniej, nie więcej.

Gdy film przestaje być tym, czym miałem nadzieję, że będzie do końca, robi się kliszowo.