Ukryte piękno

Jeśli jednak przymkniemy oko na dziury w scenariuszu, spędzimy przyjemne półtorej godziny z wzruszającym i ciepłym filmem pokazującym przede wszystkim, że pomoc i nadzieję możemy znaleźć nawet tam, gdzie nigdy byśmy ich nie szukali.

Przez długi czas film większych błędów nie popełnia. Jasne, to nadal przeciętna rozrywka, ale jeśli zanadto nie przeszkadzają ci smutne twarze, można wybaczyć.

Jeżeli chcecie zobaczyć coś ckliwego to nie zwlekajcie. Historia może nie jest górnolotna, ale przynajmniej odrobinę stara się wyjść z utartego już szlaku.

Mimo znakomitej obsady, film jest obliczony na wywoływanie wzruszeń a przez to mało wiarygodny i nieznośnie kiczowaty.

Rozczarowuje na każdym kroku od scenariusza przez reżyserię, a na grze aktorskiej kończąc. To perfekcyjnie skrojony pod względem marketingowym produkt, który okazał się niezjadliwą pulpą komunałów.

Bardzo sprawnie ukazana została skala bólu jakiej doświadcza rodzic w takich przypadkach. Pokazane jest to na tyle zręcznie, że film podszyty jest pewną dozą optymizmu, o czym świadczy już sam tytuł.

Ciepły, rodzinny, wzruszający i zmuszający do zastanowienia się nad życiem.

Elektryzująca obsada, dobra muzyka i odrobina magii.

Will Smith po raz kolejny perfidnie atakuje aktorskiego Oscara przez co, mimo łzawej historii, trudno się tutaj wzruszyć.

Obraz skłania do refleksji nad tym, co w życiu najważniejsze.

Sztampowy, ale strawny, nieco zbyt łzawy, typowo amerykański dramat.

Reżyser Diabeł ubiera się u Prady z wprawą pociąga za wszystkie sznurki, choć każdy z bohaterów próbuje uszczknąć coś dla siebie. Takie rozdzielenie uwagi nie do końca służy całej opowieści i sprawia wrażenie smutnej kalkulacji. Mimo wszystko Ukryte piękno to subtelne kino o godzeniu się z losem.

Oczekiwać możecie jedynie wzruszającej, mądrej, ciepłej opowieści o próbie uporania się z własnym cierpieniem, o tym, że prawdziwe dobro i szczęście jest niewidoczne dla oczu, ulotne i łatwe do przeoczenia, a także pokazującej godny naśladowania wzór przyjaciół gotowych wiele poświęcić by ratować kogoś bliskiego...

Wzrusza i porusza do głębi. I nie są to tylko kuglarskie sztuczki reżysera i montażysty, ale mądry i ciepły film, który każdemu można polecić.

Z jednej strony to bezlitosny, stuprocentowy, dobrze zagrany dramat. Z drugiej zaś - widoczna farsa, po której widz może czuć się emocjonalnie zmanipulowany.

Choć całość również jest dobra, to niestety nie wychodzi poza ramy tego określenia.

Mnie ta historyjka nie rusza, została nakręcona bez krzty ekranowej magii czy uczucia.

Ekranowe konflikty są grubo nakreślone i choć filmowy świat zaludniają ciekawe postaci, ich wątki sprawiają wrażenie dopisanych na kolanie, służą jedynie odwracaniu uwagi od wątłej opowieści o Howardzie.

Jeśli jesteśmy w stanie przełknąć łopatologiczne rozwiązania, świąteczne wzruszenie gwarantowane.

Jeden z tych filmów, który lepiej obejrzeć w domu na kanapie niż w sali kinowej.

Jest filmem nieudanym, który miał potencjał, patrząc na wyśmienitą obsadę, ale jak w wielu przypadkach bywa, nazwiska nie grają, gdy historia nie jest w stanie wykrzesać z widza tych podstawowych uczuć.

Sporo w tym filmie uproszczeń i sentymentalizmu, nie mówiąc już drętwych, sztucznych dialogach. Ale te mankamenty w dużej mierze wynagradza widzowi obsada. Taką plejadę gwiazd rzadko spotyka się razem na ekranie.