Nauczycielka

Świetny zarówno fabularnie, jak i bardzo dobry technicznie.

Świetnie zagrany, napisany, zmontowany i wyreżyserowany, z masą niezbyt rozpoznawalnych aktorów w naszym kraju. Bardzo prowokujący, pełen szarości film.

Nie można jej oglądać z radosną wyższością człowieka kapitalizmu. Twórcy filmu nie dają widzowi tej satysfakcji. Dlatego też warto się na "Nauczycielkę" wybrać - nie po to, by dowiedzieć się lub przypomnieć sobie jak było, ale po to, by jeszcze raz sobie uprzytomnić, że zreformowanie systemu jest znacznie mniejszym problemem niż zreformowanie człowieka.

Odgrywająca tytułową rolę Zuzana Mauréry jest tak wiarygodna, że jak ją ktoś spotka na ulicy to będzie miał pretensje o takie traktowanie uczniów.

Zgrabny portret komunistycznej rzeczywistości oraz obraz społeczeństwa lat 80 XX wieku. Reżyser meandruje pomiędzy wątkami, by opowiedzieć dość uniwersalną historię o samotności w tłumie i niewychylaniu się przed szereg.

Dopracowana, godna polecenia produkcja, którą zrozumieją w szczególności mieszkańcy państw będących w przeszłości częścią bloku socjalistycznego.

Twórczość czeskiego reżysera bywa bardzo nierówna, jednak Nauczycielkę śmiało można zaliczyć do jednego z jego najbardziej udanych filmów.

Kino już dawno nie przedstawiło problemu totalitaryzmu w równie dosłowny i odrzucający widza sposób.

Jeden z lepszych filmów Czecha.

Gorzkie, chwilami pasjonujące i dające do myślenia kino.

Jest filmem stylowym, poprowadzonym z lekkością i humorem. Nie zabrakło też miejsca na refleksję, ale i tak warto najnowszy obraz Jana Hřebejka obejrzeć przede wszystkim dla wspaniałej pajęczycy, której sieć okazuje się zadziwiająco trwała.

W sposób emocjonujący, ale nie do przegrzania, konstruuje kino tak nieobojętne wobec anomalii ludzkich. Nie pozostawia też człowieka obojętnego wobec kolejnych scen, nie robiąc dramy - a konsekwentnie, bez drżącej ręki, pokazuje prawdziwy burdel i próby jego posprzątania oraz siłę współpracy.

Sugestywna, oryginalna metafora tego, jak działał komunistyczny system - konkretnie, w jaki sposób wpływał na postawy niektórych ludzi.

Zdecydowanie jeden z najciekawszych filmów Jana Hřebejka, jednego z najbardziej znanych czeskich współczesnych reżyserów. Chociaż najnowsza produkcja rozgrywa się w byłej Czechosłowacji, to w rozkosznie lekki sposób dotyka problemów i grzechów wspólnych dla powojennych społeczeństw zakleszczonych za Żelazną Kurtyną.

Prawdziwy, pełen emocji i żywych postaci.

Najbardziej frapująca jest oczywiście główna postać, znakomicie zagrana przez bardzo kobiecą Zuzanę Maurery, która z jednej strony jest wcieleniem zła i zepsucie, upajającym się władzą potworem, a z drugiej jest przemiłą, słodką i ciepłą osobą w bezpośrednim, indywidualnym kontakcie. Ale choć dałam się nabrać na opisy, mówiące, że to ciepły, sympatyczny, zabawny film, nie nabrał mnie ten wilk w owczej, kędzierzawej skórze.

Świetnie zagrane i opowiedziane.

Reżyser trochę zbyt długo wprowadza nas w sytuację, sceny kulminacyjne wypadają blado a epilog jest cokolwiek naciągany, tym niemniej z rozrachunkowych filmów zza południowej granicy ten należy do najbardziej udanych.