Fúsi

Nie jest to z pewnością film lekki, jednak ogląda się go z rosnącym zainteresowaniem. Koniec końców pozostawia po sobie uczucie melancholii i przygnębienia z tego powodu, że nie zawsze jest tak, jakbyśmy chcieli, aby było.

Niewątpliwie najbardziej gorzki, ale jednocześnie zakotwiczony w rzeczywistości film Káriego.

Na tle tak zarysowanego, islandzkiego pejzażu nie dziwi, że tylko przybysze z zewnątrz są w stanie dojrzeć w Fúsim, mimo nieprzyjemnego oku wyglądu, wrażliwą istotę.

Przeuroczy film utrzymany w słodko-gorzkiej nastrojowości. Obraz ciepły, delikatny, wyważony, spokojny i niezwykle bliski życiu.

Minimalistyczny, niepozorny, łagodny. Dostałem poruszającą historię otyłego, dorosłego faceta z syndromem Piotrusia Pana i jego drogi do usamodzielnienia.

Bez upiększeń, z dużą wrażliwością i empatią, Kári przygląda się trudowi znalezienia miłości i obdarzeniu kogoś zaufaniem. Towarzyszy mu życiowa prawda.

Ma chwytać za serce i to robi. Jak każde dobre, nie tylko europejskie kino.

To nie jest typowy dramat, ale na pewno konwencjonalny przedstawiciel skandynawskich produkcji. Oszczędność ta owocuje obfitością szczegółów i detali.

Warto było czekać aż sześć lat na nowy film Dagura Kariego. "Fusi" to nie tylko zajmująco opowiedziana współczesna baśń, lecz także świadectwo artystycznej przewrotności.

Jedna z najciekawszych propozycji z gatunku komediodramatu 2015 roku.

Kári bez skrupułów wywraca na nice filmowy mit o Islandii jako azylu dla outsiderów i wolnych duchów.

Słodkie, lukrowane opowiastki zza oceanu, po których można dostać cukrzycy schodzą z hollywoodzkich wytwórni niczym produkty z fabrycznych taśm, obraz Dagura Kariego stoi w opozycji do nich.

Bardzo dobre, skromne kino dla tych, którym nie przeszkadzają takie depresyjne klimaty.

Ciepły, delikatny, wyważony, spokojny i niezwykle ludzki. Momentami niezwykle zabawny, chwilami okrutnie smutny.

Mały wielki film.

Bardzo dobry film przełamujący stereotypy społeczne i konwencje gatunkowe.

Jeśli film o czterdziestoletnim, aspołecznym "metalowcu" po czterdziestce może być uroczy, to "Fusi" taki właśnie jest.