Teraz możesz założyć konto i korzystać z nowych funkcji serwisu.
  • Średnia ocena: 5.9
  • Pozytywnych recenzji: 62%
  • Liczba recenzji: 778 w tym 776 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 481
  • Liczba recenzji negatywnych: 295
  • Średnio ocenia: 0.2 niżej niż inne źródła
  • Poziom ocen: 42% wyżej, 19% niżej, 39% tak samo jak inne źródła
  • Najwyższa ocena: 10.0 dla Świt
  • Najniższa ocena: 1.0 dla Emotki. Film
  • Najbardziej odrębna ocena: 3.0 dla Ciao Italia!

Recenzje

  • 5.5
    7.0

    Na mlecznej drodze 2016

    "On the Milky..." w ogóle wydaje się dziełem zaskakująco przemyślanym i wyzbytym - charakteryzującej dawniej reżysera - skłonności do nie zawsze przemyślanej prowokacji.
  • 3.3
    3.0

    Na skrzydłach orłów 2016

    Reżyserowi Stephenowi Shinowi pod względem umiejętności bliżej jest, niestety, do twórców polskiego kina bogoojczyźnianego. "Na skrzydłach orłów" to filmowa czytanka - równie pompatyczna co toporna, w wielu scenach tak przesłodzona, że aż ocierająca się o kicz.
  • 6.9
    6.0

    Louise nad morzem 2016

    Kino mądre i urocze, nawet jeśli trochę zbyt rozwodnione. Takie, które przykładając plastyczność kina animowanego do chropawej faktury życia, w rezultacie uszlachetnia i jedno, i drugie.
  • 6.2
    4.0

    Italian race 2016

    Niestety, wszystko to tonie w melodramatycznych łzach. Wylane pod koła pędzącego samochodu Giulii powodują, że film wpada w bezsensowny poślizg. Tor wyścigowy z pewnością nie jest scenerią dla melodramatu.
  • 7.5
    8.0

    Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi 2017

    Prawdziwa karuzela atrakcji: Johnson łączy patynę kino-wojennego "Łotra 1" z jaskrawą dynamiką "Przebudzenia Mocy", serwując smakowity audiowizualny design, choreograficzną brawurę, wysoką emocjonalną stawkę i zawrotne tempo.
  • 3.5
    3.0

    Redwood 2017

    Zapowiada się jak kino survivalowe, gdzie bezkresne leśne ostępy okażą się klatką o grubych pniakach robiących za żelazne pręty, lecz ostatecznie wygląda niczym byle jaka krótkometrażówka, do której dokręcono niemal godzinę materiału.
  • 4.9
    5.0

    24 godziny po śmierci 2017

    Mówiąc krótko, lekkie rozczarowanie. Tylko dla zatwardziałych fanów gatunku.
  • ?
    8.0

    Przy Planty 7/9 2016

    W dziele Jaskulskiego i Loewingera pogrom kielecki staje się punktem wyjścia do niezwykle ciekawej dyskusji na temat pamięci narodowej, wolności słowa, języka przestrzeni publicznej, a także wstydu, który może prowadzić do wyparcia win. To również cenna lekcja wychowania obywatelskiego przypominająca o sile ruchów społecznych oraz oddolnych inicjatyw.
  • 3.0
    3.0

    Reakcja łańcuchowa 2017

    Pączek łączy thriller z kinem obyczajowym, szatkuje narrację, piętrzy metafory, z sercem na dłoni rozdziera szaty. Chce porywać, prowokować, wkurzać - a w gruncie rzeczy tylko irytuje i nudzi.
  • 5.1
    5.0

    Mikołaj i spółka 2017

    To po prostu dalej ten sam doroczny, totalnie uniwersalny film bożonarodzeniowy. I z jednej strony OK, bo przecież dokładnie na to czeka dziecięcy widz. Z drugiej jednak fajnie by było - skoro już zamieniamy uciechę najmłodszych w brzęczącą monetę - umieścić w mikołajkowych szlagierach jakieś minimum oryginalności.
  • 6.7
    5.0

    Rodzina na sprzedaż 2017

    Im bardziej dzieło Lermana trzyma się świata argentyńskiej prowincji, im mocniej skupia się na obecnych w nim strukturach władzy, nierówności, przemocy, tym lepiej się sprawdza jako kino. Gdy jednak świat przedstawiony całkowicie przesłaniać zaczyna dramat Maleny, robi się zdecydowanie gorzej i bliżej banału wieczornego pasma telewizyjnego ze środka tygodnia.
  • 5.4
    5.0

    Na karuzeli życia 2017

    "Na karuzeli życia" powinien być najlepszym filmem reżysera od czasu "Blue Jasmine". Niestety jest jedynie kolejnym w jego dorobku "średniakiem".
  • 4.1
    3.0

    Co wiecie o swoich dziadkach? 2017

    "Co wiecie o swoich dziadkach?"można obejrzeć, jeśli ma się potrzebę odetchnięcia od gorączki codzienności. Wspomnienie komedii nie zostanie jednak z widzami na dłużej.
  • 5.8
    6.0

    Pierwsza gwiazdka 2017

    Animacja studia Sony skutecznie wprowadzi Was i Wasze dzieciaki w bożonarodzeniowy klimat. To w końcu historia narodzin Chrystusa... opowiedziana z perspektywy zwierząt.
  • 4.7
    6.0

    Kumple z dżungli 2017

    "Kumple z dżungli" sprawdzają się jako przyzwoita propozycja dla kinomanów uczęszczających do przedszkola oraz pierwszych klas podstawówki. W pakiecie z akcją i humorem widzowie otrzymają pochwałę pracy zespołowej, a także przesłanie o tym, że zarówno młodość, jak i dojrzałość mają sobie coś do zaoferowania.
  • 3.4
    6.0

    Barbie: Delfiny z Magicznej Wyspy 2017

    Nie wystawia widzowskiej cierpliwości na próbę, w byle godzinę zgrabnie opowiada swoją historię, w dobrym tempie, z humorem i nie obrażając niczyjej inteligencji. W zalewie nawiedzających nasze kina rozmaitych animowanych półproduktów wyrasta to na nie lada zaletę.
  • ?
    6.0

    Zimowe przygody Jill i Joy 2015

    Dorośli zapewne przypomną sobie, że wytrwałość - zwłaszcza w kinie - bywa najwyższą cnotą. Z kolei szkraby będą miały wystarczająco dużo powodów, by wypatrywać kolejnych świąt w towarzystwie Jill i Joy.
  • 8.5
    9.0

    Nie jestem twoim murzynem 2016

    Przekłada filozofię Baldwina na język obrazu i dodatkowo spina współczesnym kontekstem. Unika wielkich słów, stawia na subiektywną perspektywę, ale jeśli trzeba, pokazuje aktualność, przeoraną konfliktami rasowymi Amerykę A.D. 2015.
  • 7.4
    9.0

    Serce miłości 2017

    Jest wreszcie "Serce miłości" wybitnym filmem miejskim, głównie dzięki wyczuleniu Rondudy i operatora Łukasza Gutta na szczególną dwoistość Warszawy, w której przybrudzony piaskowiec powojennych kamienic co rusz koliduje ze szkłem i metalem wieżowców nowego korpo-świata.
  • ?
    2.0

    Labirynt świadomości 2017

    Zamiast wkroczyć na barwną drogę świadomego kiczu, Niewolski wybrał kręte korytarze labiryntu kina artystycznego. Pogubił się.
  • 6.6
    7.0

    Morderstwo w hotelu Hilton 2017

    Prezentuje najszlachetniejsze oblicze kina gatunkowego. Reżyser sięga po język popkultury, by za jego pośrednictwem wypowiedzieć żal i gniew egipskiego społeczeństwa dochodzącego do siebie po latach politycznych represji.
  • 2.1
    3.0

    Totem 2017

    Ekranowy świat, zamiast na przemian fascynować i odpychać, po prostu nudzi. Miał być polski "Pusher", a wyszło drugie "Miasto prywatne".
  • 5.6
    5.0

    Morderstwo w Orient Expressie 2017

    "Morderstwo w Orient Ekspresie" obejrzeć można bez szczególnego bólu, ale też bez zachwytu. Orient Ekspres Branagha raczej kręci się w kółko, niż zabiera nas w nowe regiony.
  • 6.1
    5.0

    Mikołaj w każdym z nas 2016

    Paradoks: film pod tytułem "Mikołaj w każdym z nas" pokazuje, że to nie Mikołaj jest sednem świąt. A dobry prezent to ten wręczony z sercem - a nie ze sztuczną brodą.
  • 6.2
    5.0

    Tom of Finland 2017

    Spiżowe popiersie na jakimś placu N-tego Zwycięstwa - z wywrotową estetyką Laaksonena ma tyle wspólnego, co Pornhub z publiczną telewizją.
  • 8.9
    9.0

    Coco 2017

    Wygląda to wszystko jak milion dolarów z złocie. Upstrzony lampionami, przysypany jesiennymi liśćmi, skąpany w błękitach i jaskrawych czerwieniach świat potrafi oczarować - zwłaszcza gdy show kradną wielobarwne, pastelowe krzyżówki najróżniejszych zwierząt.
  • 8.0
    8.0

    Cicha noc 2017

    W cudowny sposób pozwala wejrzeć w aktualny stan polskiej duszy.
  • ?
    7.0

    Niknięcie 2017

    Dobrej jakości przykład estetyki europejskiego kina artystycznego - nawet jeśli czasami za bardzo zadłużony u Hanekego, czy Bergmana.
  • 6.9
    6.0

    Tunel 2016

    Dzieli polski tytuł z 90-sowym thrillerem, w którym analogiczna sytuacja wyjściowa służyła za pretekst, by Sylvester Stallone mógł malowniczo ponapinać muskuły. Tu zamiast popisów krzepy mamy grozę sytuacji: zarówno fizyczną, jak i moralną, a wymyślność okoliczności odczarowana zostaje przejawami kolejnych życiowych absurdów.
  • 6.6
    8.0

    Manifesto 2015

    Rosefeldt nie popada w tym swoim sprzeciwie w kaznodziejską zapalczywość, trzyma się blisko widzów, blisko przystępnej, przejrzystej formy scenicznego monologu. Dla filmu, który wyrósł z hermetycznego podłoża galerii sztuki, to chyba najlepsza rekomendacja.
  • 4.3
    4.0

    Soyer 2017

    Ładnie wpisuje się w negatywne rozumienie "pretensjonalności": stopień naprężenia ambicjonalnych muskułów nie znajduje tu bowiem ekranowego uzasadnienia. Zamiast artystycznego nieba jest piekło dobrych chęci.
  • 5.4
    3.0

    Sprawa Chrystusa 2017

    Efekt jest łatwy do przewidzenia: "Sprawa Chrystusa" źle wypada w sali kinowej. O wiele lepiej zaś - w sali kościelnej, gdzie idzie się głównie po to, by wzmocnić swoją wiarę.
  • 5.4
    5.0

    Liga Sprawiedliwości 2017

    W swoich najgorszych chwilach "Liga sprawiedliwości" ledwo zipie - scenariusz to jedna wielka stajnia Augiasza, zaś fundamenty pod uniwersum wylano niechlujnie. W najlepszych przypomina zwiastun filmu, który być może kiedyś zobaczymy - poważnej historii osadzonej w niepoważnym świecie.
  • 7.4
    8.0

    Najlepszy 2017

    Żeby robić kino doprowadzające do łez i pozwalające wierzyć, że nasze życie daje się żyć lepiej, nie trzeba być reżyserem subtelnym - ale trzeba mieć wiarę, energię i tę szczególną jakość, nazywaną przez Amerykanów "drive'em". Palkowski wszystkie te cechy posiada.
  • 6.5
    4.0

    Droga Aszera 2017

    Zupełnie bezzasadne okazują się, formułowane tu i ówdzie, porównania "Drogi" do "Stowarzyszenia umarłych poetów". Przy kultowym filmie Petera Weira dzieło Yaira jest jak esej, który po bliższej lekturze okazuje się wyłącznie średniej klasy rozprawką.
  • 4.7
    4.0

    Slumber 2017

    Jest filmem wewnętrznie rozdartym. Jest za mało dopracowany, by można go było traktować z całą powagą.
  • 6.4
    7.0

    Ciambra 2017

    "Ciambrze" najbliżej do kameralnej przypowieści o tym, jak otwarte, nomadyczne społeczności popadają w gnuśność, a reguły kierujące ich życiem coraz bardziej kostnieją, stając się nieznośnym balastem dla młodszych pokoleń. Przypowieści gorzkiej, niekiedy podejrzanie tendencyjnej, ale jednak zapadającej w pamięć mocniej niż - w teorii bardziej inkluzywne - kino dokumentalne, o które Carpignano cały czas się ociera.
  • 5.6
    5.0

    Kryptonim HHhH 2017

    Wygląda więc tak, jakby był dziełem niekompletnym. Portrety psychologiczne bohaterów są mocno uproszczone, a fakty przedstawiono bardzo oględnie, a często wręcz z premedytacją zafałszowano, by układały się w bardziej filmową całość.
  • 7.6
    8.0

    Beksińscy. Album wideofoniczny 2017

    Ambicja reżysera, by przedstawić ewolucję relacji pomiędzy Beksińskimi na przestrzeni niemal 50 lat, swoim rozmachem dorównuje konceptom Heleny Trestikovej. Podobnie jak czeska dokumentalistka Borchardt zdaje się nie ograniczać do portretowania konkretnych jednostek, lecz przez ich pryzmat przyglądać się także otaczającemu światu.
  • 5.3
    7.0

    Listy do M. 3 2017

    Działa niczym kubek herbaty z miodem i goździkami albo świeca Yankee Candle o zapachu cedru z cynamonem. Relaksuje i wprowadza w świąteczny nastrój.
  • 6.2
    6.0

    Kobieta z lodu 2017

    Nie porwie was na karuzelę wzruszeń i śmiechów, raczej dyskretnie szturchnie do zastanowienia się nad swoją codziennością. Ot, rzetelne kino.
  • 5.8
    6.0

    Złe mamuśki 2: Jak przetrwać święta 2017

    Nierówna, reżyserko-scenariopisarska forma sprawia, że trudno odkryć prawdziwe serce "Złych mamusiek".
  • 7.1
    7.0

    Młynarski. Piosenka finałowa 2017

    Okazuje się tak samo wielowymiarowy jak szlagiery tworzone przez tytułowego bohatera.
  • 4.4
    5.0

    Piła: Dziedzictwo 2017

    Twórcy "Dziedzictwa" pokazali, że widzą nowy kierunek. Teraz wystarczy tylko zrobić pierwszy krok.
  • 6.2
    5.0

    Śmierć nadejdzie dziś 2017

    Mikra samoświadomość spycha "Śmierć..." do roli zręcznie zaprojektowanego bilbordu - jeśli przykuje uwagę, popatrzymy, ale już za chwilę śmigamy dalej w całkowitej niepamięci. Po długiej ekspozycji i pierwszych dźgnięciach każde kolejne zmartwychwstanie Tree witamy z rosnącą obojętnością.
  • 5.7
    5.0

    Wojna płci 2017

    Rozmienia się bowiem na drobne w natłoku tematów i bohaterów. Dayton, Faris i Beaufoy poświęcają tak dużo miejsca kolejnym wygłupom Riggsa, że nie starcza im już czasu na pogłębienie kwestii, które naprawdę ich interesują.
  • 8.1
    8.0

    The Florida Project 2017

    Luźna narracyjna forma pozwala rozwinąć skrzydła młodym aktorom, z grającą Moonee Brooklynn Prince na czele. Dzieciaki są tu tak naturalne, jakby reżyser podglądał niewidzialną kamerą prawdziwe podwórkowe psoty: w rezultacie to jedna z zabawniejszych komedii, jakie obejrzycie w tym roku.
  • 5.0
    5.0

    Między nami wampirami 2017

    Scenariusz, którego współautorem jest także Larry Wilson, mający na swoim koncie zarówno "Małego wampirka", jak i inny udany film o odmieńcach - "Rodzinę Addamsów", jest znacznie uboższy względem oryginału. W zestawieniu z nim wyraźnie widać, że animowana wersja idzie na skróty - bohaterów wprowadza szybko i sprzedaje o nich tylko tyle informacji, by choć odrobinę ich polubić.
  • 6.9
    8.0

    Dziewczyna bez rąk 2016

    Przepiękne, rozedrgane obrazy nie są po prostu ilustracją "podróży bohatera", ale snują równoległą historię - o wyłanianiu się kształtów z chaotycznego tła, radości tworzenia, jedności człowieka z naturą.
  • 7.5
    7.0

    A Ghost Story 2017

    Aura wokół "A Ghost Story" ma w sobie coś przygnębiającego. Na pocieszenie warto jednak dodać, że smutek rzadko kiedy bywa równie piękny i inspirujący.
  • 6.5
    6.0

    Skazany 2017

    Solidny film, który oferuje widzom więcej niż tylko strzelaniny, bijatyki i pościgi.
  • 8.3
    8.0

    Tamte dni, tamte noce 2017

    Nie dość że oparte na powieści, to jeszcze szafujące niemalże akademicką ikonografią, tymi wszystkimi wypełniającymi drugi plan szeregami woluminów i czytanymi przez bohaterów w ciepłe letnie dni klasykami. A przy tym jednak kino "kinowe", generujące niemal całą dramaturgię z gry spojrzeń i gry ciał, z napięcia między tym, co widać a czego nie.
  • 7.7
    8.0

    Thor: Ragnarok 2017

    Zarówno "Thor" jak i "Thor: Mroczny świat" przyniosły producentem zyski, ale nie spotkały się z jakimś szczególnym entuzjazmem. Potrzeba było dopiero twórcy małych offbeatowych komedii, by władca piorunów dostał to, na co zasługiwał: świetne kino.
  • 7.2
    7.0

    Borg/McEnroe. Między odwagą a szaleństwem 2017

    Mimo kilku deklaratywnych kwestii, zdradzających nadświadomość postaci i tłumaczących niepotrzebnie niektóre wątki, udaje się "Borgowi/McEnroe'owi" zachować wiele niedopowiedzeń i pozostawić widza z tym intrygującym poczuciem, że wie już o bohaterach wszystko, a jednocześnie nie wie nic.
  • 6.0
    3.0

    Inxeba. Zakazana ścieżka 2017

    Sprawia wrażenie filmowego ekwiwalentu wczasów all inclusive, na których dobrze bawić mogliby się tylko aroganci z dokumentów Ulricha Seidla. Lepiej zatem zawczasu wymeldować się i wrócić do RPA w towarzystwie bardziej wykwalifikowanych przewodników.
  • 5.0
    3.0

    Ach śpij kochanie 2017

    Z lekka usypiający teatr telewizji, który nie broni się zbytnio ani jako mądra rozrywka, ani jako Dzieło z Ambicjami.
  • ?
    7.0

    Djam 2017

    Nowy Gatlif jest absolutnie pozbawiony pretensji: to jednocześnie typowe kino drogi, muzyczna baśń o dziurawych jak ser granicach między kulturami i tożsamościami, dramat o przeoranej kryzysem Grecji. Kino ani wielkie, ani małe, za to bardzo żywe.
  • 6.6
    7.0

    Pomiędzy słowami 2017

    Podobnie jak poprzedni film reżyserki, "Strefa nagości", "Pomiędzy słowami" to kino stawiające odbiorczy opór, chłodne, miejscami bliższe wizualnemu esejowi. Taki już paradoks jej filmografii: niby cielesnej i zmysłowej, a jednak bardzo "mózgowej", analitycznej.
  • 6.0
    6.0

    Zabić arbuza 2017

    Typowy film festiwalowy - taki, w którym niewiele się mówi, a jeszcze mniej się dzieje, porusza jednak ważki temat i stara się to robić w możliwie wyszukany sposób.
  • 3.4
    3.0

    Geostorm 2017

    Twórcy kręcą globusem, zatrzymują go palcem i odpalają narracyjny schemat.
  • 6.5
    7.0

    Człowiek z magicznym pudełkiem 2017

    Ten melancholijny i delikatny film, misternie tkający złożoną czasową pętelkę, zasługuje na duże uznanie - a mimo to obawiam się o jego rodzimą recepcję, tak jak swego czasu obawiałem się o to, jak zostaną przyjęte w Polsce "Córki dancingu".
  • ?
    9.0

    Hugo 2017

    Reżyser Wojciech Klimala, lepiąc swój film ze strzępków prozaicznych rozmów, banalnych sytuacji oraz intymnych chwil, bez pudła portretuje paradoksy relacji bohaterów. Jest doskonały w selekcji materiału, nie dolewa oliwy do ognia, wie, kiedy wyłączyć kamerę i zdaje sobie sprawę, że w samej historii jest wystarczająco dużo dramaturgicznego potencjału.
  • 6.1
    5.0

    Potworna rodzinka 2017

    Nie ma się jednak co oszukiwać - bajki dla dzieci, oglądają przecież głównie... dzieci, a te - jako że twórcy zdecydowali się skupić głównie na problemach dorosłych - będą musiały zadowolić się bardziej prymitywnymi atrakcjami niż fabuła: głośnymi scenami akcji, kolorowymi obrazkami i żartami o bąkach, flegmie, bekach i zjadaniu wosku z uszu.
  • 5.7
    6.0

    Biegacze 2017

    "Biegacze" mają klasyczną, dokumentalną strukturę: równolegle śledzimy przygotowania do ultramaratonu, słuchamy "gadających głów" - głównie opowieści o filozofii życiowej i motywacjach bohaterów - i w końcu patrzymy na sam przebieg zawodów.
  • 7.6
    9.0

    Patti Cake$ 2017

    Bawi i wzrusza w równej mierze.
  • 6.2
    6.0

    Pewnego razu w listopadzie 2017

    Z pewnością stanowi ważny i potrzebny głos na palący temat. Reżyser raz jeszcze z talentem prowadzi przed kamerą zarówno profesjonalistów, jak i aktorów niezawodowych, a także dowodzi doskonałego ucha do dialogów.
  • ?
    6.0

    Znajdźcie tę głupią sukę i wrzućcie ją do rzeki 2017

    Angażuje emocjonalnie i stanowi idealny pretekst do dyskusji na temat wpływu internetu na rozwój psychiczny jednostki.
  • ?
    7.0

    Nikt nie patrzy 2017

    Chociaż Solomonoff nie do końca wykorzystuje potencjał wielkomiejskiej gry spojrzeń, a finał bliższy jest polskim romantykom niż literaturze faktu, cała ta nowojorska odyseja daje sporo emocjonalnej satysfakcji. W końcu czasami, po cichutku, sami liczymy, że wielki świat na nas spojrzy i pęknie z zachwytu.
  • ?
    7.0

    Balkan Noir 2017

    Kuljanin nie pędzi na łeb na szyję, pozwala wybrzmieć melancholii bohaterów, powoli buduje wielokierunkowe relacje pomiędzy nimi, pokazuje awers i rewers desperackich działań.
  • ?
    6.0

    Uwodziciel 2017

    Oglądając "Uwodziciela", prawie nie czuje się tego, że jest to pierwszy pełnometrażowy film reżysera. Alami wykazuje się dużą zręcznością w tworzeniu interesujących bohaterów.
  • 5.8
    4.0

    Wyznanie 2017

    Otwarta mizoginia i uprzedmiotowienie to jednak ślepe uliczki, które robią z "Wyznania" kobietożerczy pamflet. Serio, czy naprawdę potrzebujemy jeszcze więcej pogardy i przedpotopowych klisz, żeby pokazać, w jak wielkie kompleksy wpędzają nas niezależne kobiety?
  • 5.9
    7.0

    Villads 2015

    Na tegorocznym festiwalu Kino Dzieci film Nørgaarda nieprzypadkowo zgarnął nagrody i od małoletniej publiczności, i dorosłego jury. "Villads" łączy pokolenia.
  • 4.4
    2.0

    Dwie korony 2017

    Niestety, do górnolotnych deklaracji Kondrata nie dorasta niska forma, jaką sobie wybrał. Mniejsza już o to, że zamiast próby zmierzenia się z fascynującym życiorysem, wniknięcia w motywacje bohatera, zgłębienia zagadek i wybojów wiary, dostajemy filmową lekcję religii. Żeby chociaż była to zajmująca lekcja, jakieś chwytające za serce chrześcijańskie kino gatunkowe pełną gębą.
  • 3.3
    3.0

    Krucyfiks 2017

    Jawi się jako przydługa, pozbawiona wyobraźni gra wstępna, która jedynie testuje cierpliwość pasjonatów gatunku. Na szczęście dla twórców, większość widzów będzie tak znudzona filmem, że nie starczy im już sił, by czuć irytację na reżysera i scenarzystów za złożenie obietnic bez pokrycia.
  • 4.5
    3.0

    Pierwszy śnieg 2017

    Bez dobrego scenariusza Alfredson i jego aktorzy nie mają wielkiego pola manewru.
  • ?
    8.0

    Straszna kobieta 2017

    Niezależnie od intencji twórców, będę się więc upierała, że film jest czymś więcej niż tylko relacją z usidlania dobrego mężczyzny przez złą kobietę. Tafdrupowie dają możliwość spojrzenia z dystansem na związek dwóch niepasujących do siebie osób - przeanalizowania, jakie błędy oboje popełniają, czego nie widzą, w którym momencie są szczerzy, a w którym manipulują bądź są manipulowani. Jako wyobrażenie współczesnych kobiet z perspektywy współczesnych mężczyzn ich film pozostaje udanym żartem.
  • ?
    7.0

    Miasto duchów 2017

    Jeżeli chociaż kilku widzów poczuje, że tam, nad Eufratem, nie ma żadnych obcych, innych i niebezpiecznych, tylko te same kruche, narażone na cierpienie ciała - będzie to sukces większy niż tysiąc sensacyjnych nagłówków z tysiąca brukowców.
  • ?
    5.0

    Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach 2017

    Są więc rozkrzyczane koncerty z jednej strony i psychodeliczne tripy z drugiej, brak jednak autentycznej, udzielającej się emocji. Film ogląda się więc na zimno - i to chyba jego największy grzech.
  • ?
    9.0

    Świadectwo 2017

    Choć nowy film Amichaia Greenberga jest mocno osadzony w realiach Izraela i odnosi się bezpośrednio do bolesnej przeszłości narodu żydowskiego, to okazuje się być niezwykle aktualny w każdym miejscu na Ziemi, w którym nacjonalizm stara się zdobyć monopol na historię i tożsamość.
  • 2.7
    1.0

    Emotki. Film 2017

    W swoich najlepszych momentach film przypomina tanią, odpustową, szkaradną estetycznie, pozbawioną krzty narracyjnego polotu, wyzutą z humoru, konstrukcyjnie niespójną, lichą dramaturgicznie, kiepsko sfastrygowaną, pstrokatą, koncepcyjnie miałką, nieskażoną głębszą myślą i powierzchowną frajdą, nudną jak flaki z olejem, niezamierzoną parodię "W głowie się nie mieści" studia Pixar.
  • 5.9
    6.0

    Zgoda 2017

    Wbrew tytułowi - raczej podzieli niż zjednoczy widownię. Ale to chyba dobrze.
  • 5.7
    5.0

    Nasz najlepszy rok 2017

    Odpowiednik wina ze średniej półki. W sam raz dla kogoś, kto zmęczył się ofertą z dyskontów, a nie ma siły na bardziej wyrafinowane, wymagające większych nakładów czasowych i finansowych somelierskie doświadczenia.
  • 6.1
    7.0

    Goodbye Berlin 2016

    Takie wakacje jak w "Goodbye, Berlin" zdarzają się w życiu tylko raz. Na szczęście dzięki magii kina można je przeżywać wiele razy.
  • 6.4
    7.0

    Jestem Rosa 2017

    Niektóre wątki są co prawda słabsze - zwłaszcza ten dotyczący ekonomicznej sytuacji rodziny Rosy. Nad pewnymi rozwiązaniami można by dyskutować, ale "Jestem Rosa" to naprawdę przyzwoite kino.
  • 5.8
    6.0

    My Little Pony. Film 2017

    Dzieciaki, które czekały na możliwość zobaczenia ulubionych bohaterek na dużym ekranie, nie powinny być jednak rozczarowane.
  • 4.7
    5.0

    Wszyscy moi mężczyźni 2017

    Sam film jest jak jego męscy bohaterowie: sympatyczny, ale niezapadający w pamięć. Jedyne, co udało się Hallie Meyers-Shyer, to stworzenie opowieści, która nie irytuje widzów.
  • 8.2
    7.0

    Blade Runner 2049 2017

    Dobrze, że nowy "Blade Runner" nie jest bezpiecznym klonem oryginału. Ale narastający z biegiem akcji heroiczny ton wydaje się zgrzytem.
  • 6.9
    6.0

    Dziecko apokalipsy 2015

    Zwiewny, słodko-gorzki film - choć niekoniecznie o lekkich sprawach. W rezultacie po sympatycznym seansie "Dziecko Apokalipsy" dość łatwo wywieje wam z głów.
  • 7.8
    8.0

    Disaster Artist 2017

    Nie wiem, czy Złota Muszla pomoże filmowi zapisać się na kartach historii kina, na pewno jednak po "The Disaster Artist" reżyserska kariera dobijającego czterdziestki Franco - inaczej niż bohatera jego filmu - nabierze rozpędu.
  • 6.8
    3.0

    Ciao Italia! 2016

    Czerstwe dowcipy trzyma na nogach łopatologiczny scenariusz - oczywistości w rodzaju "dobry żołnierz kontra fajtłapowaty żołnierz", nieprzebierający w środkach, ale ostatecznie głupkowaci mafiozi, akcja zawiązywana według złotej reguły "zabili go i uciekł", to wszystko raczej nie zaprasza do śledzenia historii z wypiekami na twarzy.
  • 7.2
    7.0

    Photon 2017

    Ucieka większości oczywistych schematów - redukcjonizmowi nauk ścisłych, kliszom kultury popularnej i pretensjom sztuki współczesnej. Estetyzuje naukę i unaukowia estetykę, pozwalając nam na podwójnie grzeszną przyjemność: z nabywania nowej wiedzy i z patrzenia na piękno.
  • 7.9
    7.0

    Twój Vincent 2017

    Ambicje twórców znacząco wykraczają jednak poza chęć stworzenia doskonałej imitacji dzieł geniusza. Kobiela i Welchman zapragnęli zrozumieć holenderskiego malarza nie tylko jako artystę, lecz także człowieka.
  • 2.7
    4.0

    Botoks 2017

    Mimo wszystko radziłbym nie traktować "Botoksu" jako kompendium wiedzy o rodzimej służbie zdrowia. W optyce reżysera każda incydentalna patologia wydaje się bowiem normą, a jedno zgniłe jabłko - całym sadem.
  • ?
    7.0

    Happy Olo - pogodna ballada o Olku Dobie 2017

    Zabawnie, uroczo i bardzo pozytywnie.
  • ?
    4.0

    Z dala od orkiestry 2017

    Kinowa dystrybucja chcąc nie chcąc narzuca kontekst odbioru, który może wyrządzić więcej krzywdy niż pożytku. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku dokumentu Rafaela Lewandowskiego "Z dala od orkiestry".
  • 3.4
    3.0

    Linia życia 2017

    Typowy hollywoodzki półprodukt. Środki wykorzystano fabryczne, więc i z taśmy zjechała tandetna chimera: za dużo guseł na przekonujący dramat medyczny, za mało mroku na dobre kino grozy.
  • 5.8
    6.0

    Park 2016

    W efekcie bohaterowie zarażają swoim znudzeniem publikę, a film robi się równie jałowy co świat, który opisuje. Po seansie pod powiekami zostają przede wszystkim świetne role młodych naturszczyków oraz wykreowana z pomocą polskiej operatorki Moniki Lenczewskiej plastyczna wizja konającej niewinności.
  • 7.2
    7.0

    Biegnij Amelio! 2017

    Nakręcona i zagrana bez pretensji opowieść o tym, że walka z własnym strachem może być wyzwaniem dla dwojga, zaś asekuracja podczas wspinaczki na szczyt nie jest powodem do wstydu.
  • 6.4
    6.0

    50 wiosen Aurory 2017

    Słodko-gorzki, nienachalny, wiarygodny. Ciepły wiosenny wietrzyk.
  • 6.2
    7.0

    Kingsman: Złoty krąg 2017

    Dzieło Vaughna ma w sobie jednak tyle bezpretensjonalności i dystansu, że trudno się na nie boczyć. "Złoty krąg" to solidna angielska robota.