Teraz możesz założyć konto i korzystać z nowych funkcji serwisu.
Obserwuj

Michał Piepiórka

  • Średnia ocena: 5.9
  • Pozytywnych recenzji: 67%
  • Liczba recenzji: 313 w tym 109 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 73
  • Liczba recenzji negatywnych: 36
  • Średnio ocenia: 0.6 niżej niż inni krytycy
  • Poziom ocen: 20% wyżej, 27% niżej, 54% tak samo jak inni krytycy
  • Najwyższa ocena: 8.0 dla Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi
  • Najniższa ocena: 2.0 dla Botoks
  • Najbardziej odrębna ocena: 4.0 dla Mother!

Recenzje

  • ?
    6.0

    Olbrzym 2016

    Jest utkany ze znanych fabularnych rozwiązań, ale towarzyszy mu niezwykle sugestywna i oryginalna forma, która staje się jego największym atutem "Olbrzyma".
  • 7.5
    8.0

    Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi 2017

    Można nie zgadzać się z taką wizją rozwoju uniwersum, można tęsknić za starym, można oczekiwać większej liczby atrakcji i rozrywki. Ale nie można odebrać twórcom jednego - że nie poszli na skróty, nie odcinają kuponów od nostalgii, że wykazali się wielkim ryzykiem.
  • 5.4
    5.0

    Na karuzeli życia 2017

    Największym problemem "Na karuzeli życia" jest właśnie to, że trudno uwierzyć w papierowe postacie, a tym bardziej w przeżywane przez nie tragedie. A jeżeli tworzy się kameralny dramat, minimalizuje scenografię, ogranicza fabularne wątki i koncentruje na kilku bohaterach, to trzeba z kreowanej sytuacji wycisnąć maksimum emocji - tych jednak zabrakło.
  • ?
    6.0

    Cała szkoła idzie na dno 2016

    Wizualna frywolność świetnie komponuje się z młodzieńczą witalnością i skłonnością do nieuzasadnionej przesady. "Cała moja szkoła tonąca w morzu" jest więc świetnym przykładem erupcji wyobraźni, z której nieustatkowania potrafiono uczynić trafną i inspirującą metaforę.
  • ?
    7.0

    Breaking A Monster 2015

    Znakomity przykład dokumentalnego kina coming-of-age połączonego z porywającym filmem muzycznym i niezwykle głębokim i niejednoznacznym wejrzeniem za kulisy wielkiego muzycznego biznesu.
  • ?
    6.0

    Nierozłączne 2016

    Poruszająca, choć drapieżna i daleka od czułostkowości, przypowieść z głębokiej włoskiej prowincji, na której króluje dewocja, hipokryzja i zabobon.
  • 6.4
    ?

    Ciambra 2017

    Jest wyjątkowo realistycznym obrazem zamkniętej grupy, która rządzi się własnymi, momentami niezwykle szokującymi, zasadami.
  • 6.2
    ?

    Pewnego razu w listopadzie 2017

    "Pewnego razu w listopadzie" należy traktować jako wstępne rozpoznanie tematu, bardzo powierzchowny ogląd społeczno-politycznej sytuacji panującej w naszym kraju. Jakimowski zatrzymał się jednak na tym, co najbardziej rzuca się w oczy, jest kontrowersyjne i sugestywne - to przemoc rosnących w siłę nacjonalistów, niesprawiedliwość społeczna, opresyjność instytucji.
  • 7.2
    ?

    Mężczyzna imieniem Ove 2015

    "Mężczyźnie imieniem Ove" można byłoby zarzucić, że ostatecznie sprowadza się do banału, wyrażonego niegdyś w tytule filmu Krzysztofa Zanussiego - przecież wiadomo, że życie jest śmiertelną chorobą przenoszoną drogą płciową, a samotność - gorsza od zgodnego trzymania się razem. Ale te niepodważalne prawdy zostały w tym przypadku uchwycone w tak przekonujący, poruszający, a przy tym niezwykle zabawny sposób, że obok dzieła Hannesa Holma zwyczajnie nie da się przejść obojętnie.
  • 7.7
    ?

    Okja 2017

    Pulsuje anarchistyczną energią, są tu i wegańska wrażliwość, i antykapitalistyczny gniew, które w zaskakujący sposób układają się w ciepłą, a przy tym szaloną opowieść o sile przyjaźni, dobroci i kooperacji.
  • 7.2
    ?

    Zwyczajna dziewczyna 2016

    Gdyby zatem zrezygnować z niepotrzebnego, a nawet szkodliwego dla całości wątku romantycznego, wyrzucić postać niewiernego partnera, uprościć fabułę i oczyścić narrację, to wyszedłby z tego całkiem zgrabny film.
  • 7.0
    ?

    Butterfly Kisses 2017

    Pewną reżyserską rękę widać u niego w niemal każdym aspekcie filmu - o świetnym warsztacie świadczy sposób prowadzenia młodych aktorów, a także umiejętność wykreowania niejednoznacznej, sennej atmosfery nieco nierealnego tripu, wywołanego znakomicie dobraną muzyką, czarno-białymi zdjęciami i burzą hormonów targającą bohaterami.
  • 5.2
    ?

    Bikini Blue 2017

    Filmowi Marszewskiego z pewnością należałoby zaaplikować pigułkę, by się nieco uspokoił i jeszcze raz przemyślał, co tak naprawdę chciał powiedzieć.
  • 6.5
    ?

    T2: Trainspotting 2017

    Zamiast halucynogenek i ostrej jazdy otrzymaliśmy tym razem bardzo nieświeżego, odgrzewanego kotleta, którego spożycie może nam przysporzyć co najwyżej niezwykłych wrażeń w toalecie.
  • 7.9
    ?

    Elle 2016

    Nieprzystępny, nieatrakcyjny i udający jedynie, że jest erotycznym thrillerem, kryminałem czy perwersyjną komedią. Łączy elementy tych wszystkich gatunków w sobie, by ostatecznie skoncentrować się na portrecie głównej postaci, która mimo wielu cech doprecyzowujących jej charakter ostatecznie pozostaje zagadką.
  • 6.7
    ?

    Lion. Droga do domu 2016

    Cały film jest opowiedziany właśnie subtelnymi emocjami, które dopiero w finale skutkują potokiem łez - ale na szczęście nie są one wywoływane filmowymi sztuczkami, lecz za sprawą siły ciążenia samej opowieści, w której cała paleta uczuć targających Saroo, jego biologiczną i adopcyjną matką oraz pozostałych bohaterów tej nietypowej historii odgrywa pierwszoplanową rolę.
  • 8.1
    ?

    Nowy początek 2016

    Coraz rzadziej pojawiają się filmy, które potrafią z tak ogranego tematu, jak kontakt z przedstawicielami obcej cywilizacji, wycisnąć więcej niźli jedynie feerię efektów specjalnych. Villeneuve pokusił się o stworzenie niezwykle ambitnego projektu, który choć momentami kuleje, ostatecznie zakończył się sukcesem.
  • 5.2
    ?

    Hel 2015

    Pod efektownymi, kolorowymi i różnorodnymi obrazami, którymi kusi "Hel", nie skrywa się żaden sens.
  • 7.3
    ?

    Kosmos 2015

    Oryginalny, nienachalnie filozoficzny projekt pisarza twórca "Opętania" przerobił na erudycyjną grę, w którą grają bohaterowie, przerzucając się cytatami z Tołstoja, Stendhala, Pasoliniego czy Dreyera. Z tych intelektualno-błazeńskich dysput niewiele jednak wynika poza bufonadą.
  • 6.5
    ?

    Zakładnik z Wall Street 2016

    Z jednej strony stanowi świetną rozrywkę, z drugiej natomiast - zawiera może niekoniecznie odkrywcze, ale warte wypowiedzenia i znakomicie podane obserwacje na temat współczesnego społeczeństwa, mediów i biznesu.
  • 7.5
    ?

    Ślepowidzenie 2014

    Trzeba jednak oddać Vogtowi, że mimo wtórności formy udała mu się konstrukcja świata wywołującego lęk, a jednocześnie będącego ekwiwalentem rzeczywistości, którą wypełniają różnego rodzaju strachy.
  • 6.8
    ?

    High-Rise 2015

    Składa się z ciągu spektakularnych scen pełnych dzikiej energii, które nie łączą się w spójną i sensowną całość. "High-Rise" brakuje porządnego narracyjnego szkieletu.
  • 6.9
    ?

    Głośniej od bomb 2015

    W tym kontrolowanym narracyjnym chaosie momentami trudno się połapać. Choć wcale nie z powodu wysokiego stopnia skomplikowania sposobu opowiadania. Nie wiadomo, do czego reżyser dąży, na czym powinniśmy się skupić, kto jest tu najważniejszym bohaterem, z kim należy współodczuwać, a czyją tajemnicę zgłębiać.
  • 5.9
    ?

    Na granicy 2016

    Kino ulepione z celuloidu - ze znanych tropów, obrazów, rozwiązań. Niby wszystko gdzieś było, każdy element można odnaleźć w innej produkcji, ale całość może chwycić za gardło.
  • 7.0
    ?

    Barany. Islandzka opowieść 2015

    "Barany..." nie uderzają w wysokie tony, choć ukazana sytuacja jak najbardziej na to zasługuje. W sposób wyciszony pokazują reakcje na wiadomość o wyroku niosącym zagładę wiosce i przemijającej wraz z nią kulturze.
  • ?
    7.0

    Krew Saamów 2016

    Jest mądrym, warzącym racje filmem, który daje przejmującą lekcję zarówno z zakresu antropologii, jak i mechaniki tworzenia się kulturowych antagonizmów i wykluczeń.
  • ?
    6.0

    Jasper Jones 2017

    Reżyserka filmu - Rachel Perkins - potrafiła jednocześnie odmalować przekonujący obraz dojrzewającego młodzieńca, jak i skomplikowane zależności łączące małą wspólnotę. Za pomocą wciągającej, gęstej i sprawnie opowiedzianej historii jedynie pozornie spełniającej wymagania kina gatunkowego, opowiedziała o sprawach zarazem uniwersalnych, jak i swoiście australijskich.
  • 8.9
    8.0

    Coco 2017

    Jest niezwykle starannie pomyślaną, imponującą intelektualnie sagą rodzinną, która przemyca w niezwykle wciągającej, pełnej przygód formie historię udowadniającą, że przeszłość nigdy tak naprawdę nie odeszła, nieustannie na nas wpływa, ale również da się twórczo formować, zostawiając nam przestrzeń na kształtowanie własnej, indywidualnej tożsamości.
  • ?
    7.0

    November 2017

    Jest filmem pozbawionym sztampy, przemyślanym wizualnie, wciągającym w gęstą, ekranową rzeczywistość, która jednocześnie fascynuje i odpycha.
  • 5.4
    4.0

    Liga Sprawiedliwości 2017

    "Lidze sprawiedliwości" brakuje fundamentów: przekonującej fabuły, angażujących bohaterów, lekkości i szerszej wizji. Można odnieść wrażenie, że naśladowanie konkurencyjnego studia wyszło im tylko na złe - bo żarty okazały się wyjątkowo jednowymiarowe, autoironia niezwykle ciężka i mało autentyczna, a porzucenie społeczno-politycznej głębi poskutkowało ostatecznie całkowitym spłaszczeniem fabuły.
  • ?
    3.0

    Enzeva 2017

    Ostatecznie powstała z tego kompletna dźwiękowo-muzyczno-obrazowa sieczka, która tylko do pewnego stopnia broni się samą fabułą. "Isolation" może z powodzeniem posłużyć jako znakomity przykład tego, jak złą reżyserią i montażem można zepsuć całkiem niezły scenariusz.
  • 7.6
    7.0

    Wind River 2017

    Znakomite kino, które potrafi wykorzystać żelazne zasady kina gatunkowego, by głęboko i wieloaspektowo przyjrzeć się różnorakim problemom współczesnego świata.
  • 6.6
    6.0

    Nasze noce 2017

    Twórcy filmu muszą lubić ludzi, bo nawet jeżeli czasami potrafią sportretować kogoś z przekąsem, to zawsze robią to z sympatią, a nawet troską. Po seansie "Naszych nocy" ponownie można uwierzyć w ludzkość, jak również w to, że miłość zwycięży zawsze!
  • ?
    4.0

    Hochelaga terre des âmes 2017

    Dobre intencje rozbiły się o brak pomysłu na opracowanie materiału historycznego oraz angażującego i porządkującego sposobu opowiadania.
  • 5.6
    6.0

    Morderstwo w Orient Expressie 2017

    Jest pozycją dla tych, którzy cenią sobie w kinie styl, aktorstwo na najwyższym poziomie, autorskie podejście do ekranizacji klasyki literatury czy świadomie wykorzystywaną staroświeckość.
  • 6.5
    5.0

    Pomniejszenie 2017

    Twórcy najwyraźniej nie do końca przejmowali się fabularnym prawdopodobieństwem, koncentrując się na spektakularności i atrakcyjności samego konceptu. Jednak można odnieść wrażenie, że nie bardzo wiedzieli, co ostatecznie mogą z nim zrobić i jakie możliwości on im daje. Wielki potencjał historii został więc w spektakularny sposób, niczym jej bohaterowie, pomniejszony.
  • 7.5
    6.0

    Zabicie świętego jelenia 2017

    Ostatecznie więc trudno Lanthimosowi - kolejny już raz - odmówić oryginalności, szczególnie w sposobie podejścia do wykorzystania motywów mitologicznych. Jednocześnie jednak opowiadanej historii brakuje psychologicznego prawdopodobieństwa i większej liczby semiotycznych warstw, zachęcających widzów do intelektualnej aktywności przez cały seans.
  • 8.3
    8.0

    Tamte dni, tamte noce 2017

    Mądry, zmysłowy, wciągający, fascynujący i zwyczajnie piękny film o tym, co najważniejsze.
  • ?
    5.0

    Beach Rats 2017

    Jeśli widziałeś "Moonlight" albo jakikolwiek inny film o dojrzewaniu i nastolatkach, którym kształtuje się tożsamość seksualna, to "Beach Rats" nie jest w stanie cię niczym zaskoczyć. Jest ulepiony z doskonale znanych schematów, które dodatkowo zostały podane w wyjątkowo nieciekawej formie.
  • 6.5
    4.0

    Mother! 2017

    Można więc odnieść wrażenie, że Aronofsky jest absolutnie zakochany w swoim dziele i właśnie dlatego nie jest w stanie się ustatkować, w odpowiednim czasie powiedzieć: "Wystarczy". Przekracza kolejne limity żenady, nie cofa się przed niczym, podążając ku absolutnej niedorzeczności.
  • 7.2
    5.0

    Nigdy cię tu nie było 2017

    Jedyne, co wywołuje, to ziewanie, znużenie i rosnącą irytację.
  • 8.1
    8.0

    The Florida Project 2017

    Tak współcześnie powinno się kręcić mądre kino zaangażowane społecznie.
  • ?
    7.0

    Szara strefa 2017

    Ten dokument opowiada o morderstwie, tajemnicy, polityce i teoriach spiskowych. Ma więc wszystko, by zafrapować każdego miłośnika wciągających, dziwacznych, mrożących krew w żyłach historii. I robi to doskonale.
  • ?
    5.0

    Crown Heights 2017

    Choć "Crown Heights" zostało zaopatrzone w kilka scen chwytających za serce i gardło, to i tak pozostawia widzów dziwnie obojętnych. Twórcy najwyraźniej stwierdzili, że sam fakt, iż opowiadają o niewinnej ofierze aparatu sądowniczego wystarczy do budowania emocjonalnej relacji z bohaterem. Niestety tak się nie dzieje, a mijające lata, spędzane przez niego w więzieniu, nie robią takiego wrażenia, jak powinny.
  • 7.8
    6.0

    Disaster Artist 2017

    Przypomina "Boską Florence" i cierpi na te same ułomności - wybiera zbyt łatwe ofiary, które bardziej zasługują na próbę zrozumienia, niż prostackie wyśmianie. Jednak Franco, podobnie jak Frears, nie ma oporów, by do woli dworować ze swoich postaci, zamiast dojrzeć w nich choćby cień tragizmu.
  • ?
    7.0

    Nowicjat 2017

    Można mówić o wierze na poważnie, a przy tym omijając szerokim łukiem jakikolwiek religijny kicz, patos czy sztuczną świętobliwość. A na dodatek podjąć niezwykle palący problem społeczny - istotny nie tylko dla tych, którzy poświęcili się życiu duchowemu.
  • ?
    6.0

    Menashe 2017

    Kino obyczajowe o zacięciu antropologicznym, doprawione solidną porcją humoru i ciepła, dostarczanego głównie przez odtwórcę głównej roli.
  • ?
    6.0

    Dina 2017

    Składa się z serii statycznych, wręcz fotograficznych ujęć, w których nieustannie obserwujemy parę zakochanych - kłócących się, rozmawiających, wyrażających swoją miłość. Dzięki temu dystansującemu, rozczłonkowującemu sposobowi prowadzenia narracji i fotografowania, film zamienia się w serię napisanych przez życie niezwykle ciepłych, czasami poruszających króciutkich opowiastek.
  • ?
    3.0

    Złote wyjście 2017

    Wszystko jest tak rozwlekłe, nieciekawe, nieangażujące i zwyczajnie nudne, że przez moment można mieć wątpliwości, czy to aby na pewno wszystko na serio.
  • ?
    7.0

    Barrakuda 2017

    Choć nieustannie czuć w filmie narastające napięcie, pełno w nim melancholii, ciepła i pozytywnej energii, wywoływanych głównie za sprawą bardzo przekonujących ról Allison Tolman i Sophie Ried oraz wykonywanych przez tę drugą piosenek.
  • 7.8
    8.0

    Good Time 2017

    Niektórzy mogliby zarzucić braciom Safdie, że nakręcili pustą, warsztatową popisówką. Jednak pod tą znakomitą robotą filmową i wyjątkowym wyczuciem gatunku skrywa się bardzo niejednoznaczna, trudna do oceny opowieść o rodzinnej miłości.
  • ?
    5.0

    Maya Dardel 2017

    Przypomina bardziej erudycyjny wiersz, niż dzieło audiowizualne. Prowokuje, momentami drażni, ale nie pozostawia obojętnym. Jednak równocześnie cierpi na to, co sama bohaterka nazwała "nadmiernym uwielbieniem własnej wielopoziomowości" tworzonych metafor.
  • ?
    5.0

    ELIÁN 2017

    Porządna dokumentalna robota, która ma na celu rzetelne zrelacjonowanie wydarzeń, które emocjonowały całe Stany niespełna dwadzieścia lat temu.
  • ?
    7.0

    Pan Roosevelt 2017

    Całość utrzymana jest w bardzo lekkiej, komediowej formie. Wells - tak jak grana przez nią bohaterka - jest niezwykle dowcipną i utalentowaną komiczką.
  • 5.7
    4.0

    Wojna płci 2017

    "Wojna płci" w zamierzeniu miała być mocną zagrywką w meczu pomiędzy liberałami i konserwatystami. I choć wydaje się, że wybrana do opowiedzenia autentyczna historia pojedynku tenisowego pomiędzy Billie Jean King a Bobby Riggsem ma wszystko, by wesprzeć sprawę, okazała się ostatecznym gwoździem do trumny tego filmowego trupa, zalatującego naftaliną.
  • 8.5
    7.0

    Nie jestem twoim murzynem 2016

    Znakomita robota reżyserska - łączenie archiwaliów, fragmentów filmów, zdjęć, rysunków, komiksów ze słowem jest tu kluczowe. W ten sposób Peck stworzył wideoesej, który nie tylko zdaje sprawę z intelektualnego bogactwa myśli Baldwina, ale sam w sobie staje się wyrafinowanym przekazem o autonomicznej wartości.
  • ?
    6.0

    Landline 2017

    Siłą filmu są świetne, zarazem dowcipne i realistyczne dialogi - szczególnie pomiędzy siostrami, które mimo dzielących ich różnic w kluczowych momentach potrafią znaleźć wspólny język. "Landline" to film przesiąknięty retoryką girl-power i family-power, ale jednocześnie pozbawiony naiwności, który często towarzyszy tego typu produkcjom.
  • 7.3
    7.0

    I tak cię kocham 2017

    "I tak cię kocham" powinno stać się wzorem dla przyszłych komedii romantycznych. Bowiem nie mając w sobie grama pretensjonalności, bawiąc i wzruszając, zręcznie potrafi poruszyć ważne, społeczne problemy i jednocześnie opowiedzieć autentycznie poruszającą historią.
  • 7.6
    7.0

    Patti Cake$ 2017

    Jasper potrafił jednocześnie zarazić optymizmem bohaterki, obezwładnić rapową energią, tworzonej przez nią muzyki oraz podnieść ważny problem wpływu popkultury na kreowanie pragnień, marzeń i stylów życia młodych ludzi.
  • 4.5
    5.0

    Pierwszy śnieg 2017

    Z powodzeniem może posłużyć jako przykład filmu, który w spektakularny sposób zmarnował wielki potencjał. Przewrotnie, to właśnie te elementy, które miały zagwarantować sukces, okazały się ciężarami, ciągnącymi tę produkcję na dno wyjątkowo mętnego jeziora.
  • 8.2
    7.0

    Blade Runner 2049 2017

    Za autora "Blade Runnera 2049" nie powinien wcale uchodzić Villeneuve, lecz Deakins, bo to właśnie on uratował ten projekt od trywialności. Trzeba jednak docenić, że kanadyjski reżyser potrafił ze słabego scenariusza ulepić film, który długimi partiami bardzo dobrze się ogląda, choć niezmiernie daleko mu do maestrii dzieła sprzed trzydziestu lat.
  • 2.7
    2.0

    Botoks 2017

    Nie narzekajmy na "Botoks", lecz na współczesną Polskę i doskonale znaną rzeczywistość - bo film Vegi jest jej idealnym wykwitem, dziełem, które być może w najlepszy sposób charakteryzuje obecne nastroje w naszym społeczeństwie.
  • 7.3
    6.0

    Maudie 2016

    Skromny, niepozorny, momentami wręcz nieatrakcyjny - ale domagający się docenienia. Potrafi oczarować nie tylko bohaterką, ale również uczuciem, które przelała na ekran reżyserka, ewidentnie zafascynowana portretowaną kobietą.
  • 6.2
    5.0

    Kingsman: Złoty krąg 2017

    Klimat niby się zgadza, bohaterowie ci sami, intryga nawet zajmująca, ale zabrakło czegoś, co mogłoby porwać złaknioną nowych bodźców widownię. W drugiej części "Kingsmanów" jest wszystko, co było w pierwszej - oprócz kreatywności.
  • 6.2
    ?

    Przeżyć: metoda Houellebecqa 2016

    Dzięki tej artystycznej swobodzie, filmowcy wpisali się w prężnie rozwijający się od kilku lat w światowym kinie twórczy trend polegający na wyznaczaniu własnej formalnej drogi, odrzucającej rozróżnienie na kino fikcji i kino faktów.
  • 8.0
    7.0

    Cicha noc 2017

    Umiarkowanie, precyzja, sposób prowadzenia aktorów, a także wiarygodność obyczajowa i psychologiczna każą widzieć w "Cichej nocy" dzieło ponadprzeciętne, a w Domalewskim niezwykle obiecujący talent!
  • 7.4
    7.0

    Najlepszy 2017

    Nie zważając na kilka pomniejszych wad, "Najlepszy" jest powtórką z "Bogów" - okazuje się, że dobrze przygotowany przepis potrafi się sprawdzić w każdych okolicznościach.
  • 3.5
    4.0

    Czuwaj 2017

    Do problemów wynikających już z samego pomysłu na film, należy dodać również te związane z realizacją.
  • 7.5
    7.0

    Atak paniki 2017

    Dzięki Maślonie nadal można uwierzyć, że da się w polskim kinie pisać inteligentne, niewymuszone, zaskakujące i autentycznie zabawne dialogi, wymyślać abstrakcyjne sytuacje, które stają się dowcipnym refleksem rzeczywistości, a na dodatek złożyć to w spójną, czytelną, porywającą całość!
  • 3.0
    3.0

    Reakcja łańcuchowa 2017

    Wspomnienie seansu tego filmu również dobrze byłoby pchnąć w niepamięć i mieć święty spokój - nie ma się też co pastwić nad młodym twórcą, nie każdy przecież jest Smoczyńską, Szelc czy Matuszyńskim. Ale z drugiej strony wylewająca się z ekranu pewność co do własnego kinematograficznego geniuszu i pogarda, z jaką młody twórca spogląda na branżę, która najwyraźniej się na nim się nie poznała, prowokuje do ostrej reakcji.
  • ?
    6.0

    Theatrum Magicum 2017

    Giżycki łączy żywą akcję z animacją, by wskazywać na niesamowitość kina, stającego się nierealnym, choć wiarygodnym odbiciem rzeczywistości - światem w pigułce poszerzonym o wyjątkową magię. Reżyserowi udało się wskazać na łącznik między tymi światami, ale przede wszystkim uchwycić wyjątkowość sztuki - i to nie tylko kinematograficznej.
  • 5.9
    8.0

    Zgoda 2017

    Dawno nie było tak mocnego, ale przy tym mądrego i wyważonego filmu o przemocy - i to nie tylko w polskim kinie.
  • 6.5
    7.0

    Człowiek z magicznym pudełkiem 2017

    Jest znakomitym powrotem do przeszłości rodzimej kinematografii. Kox jednocześnie potrafi zachwycać pomysłowością, bawić subtelnym humorem, wciągać w fantastyczny świat przyszłości i niepokoić dystopijną wizją.
  • 3.0
    3.0

    Catalina 2017

    Catalina jest dla widzów enigmą i pozostaje nią do samego końca - sugerowana przez reżysera tajemnica szybko przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie, przez co w żaden sposób nie jest w stanie nas sobą zainteresować. Jest nijaka, chaotyczna i pozbawiona wyrazu. Ale może to nie z nią jest problem - tylko z całym filmem?
  • 8.0
    8.0

    Wieża. Jasny dzień 2017

    Jeden z najoryginalniejszych i najlepszych debiutów ostatnich lat w polskim kinie! Jagoda Szelc udowodniła, że także w naszym kraju można robić filmy nieoczywiste, formalnie odważne i niejednoznaczne, a przy tym w pełni spełnione artystycznie.
  • 3.4
    3.0

    Szatan kazał tańczyć 2017

    Punkt wyjścia jest nawet intrygujący. Oddaje ducha współczesnej, instagramowej kultury, w której liczy się to, co da się pokazać w czasie trwania jednego "snapa". Rosłaniec przedstawiła więc wyciąg z życia jednej z młodych osób, którym bardziej zależy na tym, jak wypadną jej selfiaki na Inście, niż życie w tak zwanym realu. Problem z tym, że nie potrafiła wznieść się ponad największe banały, jakie można powiedzieć o współczesnej młodzieży.
  • ?
    3.0

    Niewidzialne 2017

    Przedstawiona sytuacja - bo nawet nie fabuła - zbudowana jest bowiem na mocnych uczuciach, które targają zagubionymi w trudnej rzeczywistości bohaterkami. Jednak ich teatralnie przesadzone szamotanie na ekranie kieruje całość w stronę niezamierzonej groteski.
  • 4.7
    4.0

    Wyklęty 2017

    Przy całej nieznośnej pewności co do własnych racji, którą emanują twórcy, film broni się wymiarem realizacyjnym - więcej tu realizmu i dosadności, niż prymitywnego bogoojczyźnianego patosu, choć twórcy nie mogli sobie odmówić kilku scen rozegranych na nieco wyższej nucie sentymentu.
  • 6.8
    6.0

    Zwierzęta 2017

    Potrafi zachwycić przede wszystkim wyobraźnią i pomysłowością - głównie narracyjną, ale również tą w zakresie pisania dialogów czy konstrukcji bohaterów. Niemniej, za mało w tym czystego szaleństwa - za wiele natomiast wykalkulowania i jasno podsuwanych interpretacyjnych tropów, które zabijają przyjemność wychodzenia z własną inicjatywą podczas czytania ekscentrycznych wydarzeń z życia kilku osób, których łączy zbyt wiele, by mogło to być przypadkiem.
  • 7.3
    7.0

    Western 2017

    Tak powinny wyglądać współczesne westerny! Wcale nie trzeba cofać się do czasów Dzikiego Zachodu, ani sięgać po klasyczne motywy rewolwerowców i konfliktu bladych twarzy z rdzenną ludnością, by nakręcić film, będący znakomitą realizacją tego gatunku.
  • 5.8
    5.0

    Jeannette. Dzieciństwo Joanny d'Arc 2017

    Gdy podejdzie się do tego przedsięwzięcia z odpowiednim dystansem, to można dojrzeć w nim przewrotność, inteligentną błazenadę i artystyczną prowokację. Ale trudno nie odnieść wrażenia, że pomysłu starczyło na krótką scenkę, a nie na aż tak długi film, zamieniający się ostatecznie w ciąg powtarzających się i zwyczajnie nużących żartów.
  • ?
    6.0

    Uczciwy człowiek 2017

    Nie posiada siły precyzyjnych, moralnych przypowieści Asghara Farhadiego - jest fabularnie znacznie skromniejszy, bardziej dosłowny i dosadny. Co nie zmienia faktu, że w niezwykle sugestywny, przekonujący, etycznie przewrotny sposób wymierza celny cios urzędniczym patologiom.
  • 6.9
    6.0

    Wszechstronna dziewczyna 2016

    Przykład bardzo dobrze pomyślanego i zrealizowanego niezależnego kina gatunkowego.
  • ?
    2.0

    Powrót Giganta 2016

    Jedyne, co podczas seansu jest pewne, to fakt, że chciałoby się wyjść z sali jak najszybciej. Aktorzy nie grają, scenariusz nie działa, zdjęcia są fatalne - również na poziomie technicznym - dialogi niedorzeczne, sceneria jest brzydka, a historia nieciekawa.
  • 6.5
    6.0

    Droga Aszera 2017

    Skromny, prosty, momentami wręcz prostolinijny, jak jego bohater, ale przy tym równie szczery - po prostu zrodzony z pasji. Reżyser ostatecznie bardzo sprawnie, za pomocą jednego dialogi, związał ze sobą oba wątki, co zwieńczyło bardzo przyzwoity film.
  • ?
    3.0

    13 powrotów 2017

    Od impresyjnych, pseudo-poetyckich i nic nie wnoszących zdjęć, patetyczno-żałosnych niby pożegnań zza grobu, piętrzących się banałów i wylewającej się z ekranu pretensji, znacznie wolałbym całkiem klasyczny film o bólu osób, które w obliczu zbliżającej się śmierci, muszą pożegnać się z najbliższymi.
  • ?
    5.0

    Córki Abril 2017

    "Córkom Abril" trudno cokolwiek zarzucić - pierwsza połowa filmu zapowiada dzieło w pełni spełnione. Problem tego filmu znajduje się gdzie indziej. I wynika on z artystycznej wrażliwości Franco, który uwielbia szokować i prowokować, zmuszając widzów do sympatyzowania z bohaterami targanymi wielkimi emocjami.
  • 6.6
    5.0

    Morderstwo w hotelu Hilton 2017

    Podczas seansu nie można było mieć wątpliwości, dlaczego Egipcjanie wyszli na ulicę, by zademonstrować przeciwko zdegenerowanej władzy, ale w równej mierze nie trudno było odczuć chęć wyjścia z sali kinowej, w ramach protestu przeciwko nudzie i bełkotliwej fabule.
  • 4.3
    4.0

    Nieoswojeni 2016

    Escalante chciał połączyć surowy realizm z monster movies, horrorem, a nawet filmem pornograficznym, ale ostatecznie i tak najwięcej zostało z filmowego arthouse'u, który niestety wprowadza do tej względnie ciekawej historii ogromne zasoby nudy.
  • 7.3
    6.0

    Quality Time 2017

    Bakker potrafił z wielką dozą pomysłowości, dystansu i humoru opowiedzieć o istotnym problemie współczesności - samotności, lękach, niedopasowaniu i depresji.
  • ?
    4.0

    Zimowi bracia 2017

    Oczekiwałem nowych horyzontów kina, otrzymałem odgrzewanego kotleta i to na dodatek polanego bardzo niestrawną artystowską pretensją.
  • ?
    5.0

    Zanim znikniemy 2017

    W prześmiewczy i autoironiczny sposób potrafi zarazem bawić, jak i zmusić do refleksji - co z tego, że może nie najambitniejszej.
  • ?
    5.0

    Księżyc Jowisza 2017

    Cała wizualna wirtuozeria zostaje zmarnowana jak para, która idzie w gwizdek, bo Mundruczó najzwyczajniej w świecie nie ma niczego ciekawego do powiedzenia na podjęty temat.
  • ?
    6.0

    Suka 2017

    Jest przede wszystkim bardzo zabawną komedią. I to komedią familijną, bo opowiada właśnie o sile rodziny, potrzebie wsparcia, bycia razem i wzajemnego zrozumienia - nawet jeżeli czyjeś potrzeby wydaja się tak nietypowe jak chęć zostania psem.
  • ?
    6.0

    Nocturama 2016

    Więcej w nim z intelektualnego wyzwania, niż fabularnej opowieści - choć nie stroni od gry gatunkowymi kliszami.
  • ?
    6.0

    Beuys. Sztuka to rewolucja 2017

    Klasyczny dokument przedstawiający sylwetkę sławnej osoby. Trochę nawet zbyt klasyczny jak na film o tak wielkim prowokatorze i rewolucjoniście świata sztuki.
  • ?
    6.0

    Nothingwood 2017

    To nie tylko lekcja z zakresu kina kultowego, ale również historii Afganistanu i współczesnej polityki.
  • ?
    7.0

    Bliskość 2007

    Bałagowi udała się rzecz niezwykła - opowiedział o niezrozumieniu, nienawiści i zniewoleniu korzystając z gestów i języka kojarzonych z tytułową bliskością, ale również miłością i szczęściem.
  • ?
    3.0

    Syn Królowej Śniegu 2017

    Zamiast szokować, prowokować, albo choćby irytować, popada w niezamierzoną groteskę - nieudolna realizacja tylko pogłębiła wrażenie śmieszności płynące ze sposobu opowiedzenia o pogubionej w swoich uczuciach i życiu bohaterce. Najgorsze jest to, że ten film można czytać również w kluczu politycznym - taka interpretacja widziałaby w nim wyjątkowo wyrachowaną, niesmaczną i upraszczającą rzeczywistość pro-life'ową agitkę, zrównującą dzieciobójstwo z aborcją.
  • 7.5
    7.0

    A Ghost Story 2017

    Lowry odwracając perspektywę - skupiając się na tym, kto odszedł, a nie tych, którzy pozostali - wydobył smutek śmierci i przemijania, który do tej pory był niezauważany. Za to, ale również za artystyczną odwagę, piękno myśli i obrazu, bezkompromisowość, ale również ostatecznie i humor, należą się Lowry'emu wielkie pochwały.