EKRANy

  • Średnia ocena: ?
  • Pozytywnych recenzji: ?
  • Liczba recenzji: 17 w tym 0 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 0
  • Liczba recenzji negatywnych: 0
  • Średnio ocenia: ?
  • Poziom ocen: ?
  • Najwyższa ocena: ?
  • Najniższa ocena: ?
  • Najbardziej odrębna ocena: ?

Recenzje

  • 7.5
    ?

    A Ghost Story 2017

    A Ghost Story można potraktować jak historię o trzymającej nas przy życiu miłości, która wytwarza przywiązanie do ludzi, miejsc oraz rzeczy. To niezwykłe uczucie możemy żywić w stosunku do innych - ujawnia się ono w postaci tęsknoty i troski, jak również do siebie samych - wówczas przyjmuje postać przywiązania do własnego istnienia, które chcielibyśmy dalej kontynuować wbrew czekającej nas śmierci.
  • 6.9
    ?

    Dziecko apokalipsy 2015

    Dzieło Carnejo pozostaje w pamięci jako film skończony i przemyślany, a zarazem nieco dziki, żywiołowy, na poły kinofilska zgrywa z milenialsów a na poły opowieść o ojcostwie i przekleństwie przeszłości na serio, trochę jako niezobowiązujący teledysk a trochę przewrotna krytyka współczesnego, zabieganego "prawdziwego" świata.
  • 6.9
    ?

    Ptaki śpiewają w Kigali 2017

    Kino cichego smutku i niewyrażalnej pustki, kino wycofane, niezabiegające o uwagę i niełatwe w odbiorze. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że wrażliwość, do której stara się dotrzeć, już się narodziła.
  • 6.7
    ?

    Manifesto 2015

    Skala przedsięwzięcia jest imponująca. Każdy z trzynastu filmów trwa 10 minut, co w sumie daje metraż całkiem długiego filmu kinowego, a pamiętać należy, że każda z części rozgrywa się w zupełnie innej scenerii, co dodatkowo komplikowało proces produkcji.
  • 7.3
    ?

    Fantastyczna kobieta 2017

    Największą siłą Fantastycznej kobiety jest to, że wbrew udrękom transseksualnej bohaterki ucieka on od tonów cierpiętniczych.
  • 8.1
    ?

    The Square 2017

    Przy całej swej błyskotliwości i reżyserskiej maestrii nagrodzony Złotą Palmą film ma jedną główną wadę: jest za długi. O ile pierwsza połowa idealnie utrzymuje dynamikę akcji, wprowadzając regularnie nowe elementy, o tyle ostatnie 40 minut nuży, niepotrzebnie powtarzając i utrwalając wątki, które zostały zarysowane już wystarczająco jasno.
  • 7.5
    ?

    Lady M. 2016

    Odświeża nieco zatęchłą konwencję wyspiarskich filmów kostiumowych dzięki energii filmowej młodości i seksualnej łapczywości, która aż kipi z ekranu.
  • 8.1
    ?

    Aquarius 2016

    Aquarius urasta do rangi pieśni o amazonce, która nie chciała się poddać i broniła swojego miejsca na ziemi. To także subtelny manifest oddający głos osobom z pozoru niepotrzebnym i rzeczom niby nieprzydatnym.
  • 7.8
    ?

    Czerwony żółw 2016

    Jest bezsprzecznie filmem ekologicznym, unikając jednak kolein "ekoterroryzmu" czy lamentu nad degradacją środowiska. To ponadczasowa baśń, która obrazuje człowieka jako element przyrody i dzięki subtelnej posthumanistycznej optyce kreśli ich niejednoznaczne relacje.
  • 8.4
    ?

    Sieranevada 2016

    Reżyser nieustannie balansuje między komizmem a powagą, finezyjnie przechylając szalę to na jedną, to na drugą stronę - tak by widz sam odnalazł i odczuł nienachalny żart sytuacyjny bądź też moment autentycznego wzruszenia.
  • 7.9
    ?

    Po tamtej stronie 2017

    Dzieło uporczywie aktualne. Pod płaszczykiem stylizowanej komedii przemyca optymistyczną wizję solidarnej Europy - pocieszającą fantazję o ludziach, którzy są w stanie sprostać własnym ideałom.
  • 5.4
    ?

    Szczęście świata 2016

    W połączeniu z wykorzystaną przez reżysera konwencją realizmu magicznego daje to efekt porażający - przedwojenna wielokulturowość nie ożywa dzięki dialogom czy fabularnym opisom, ale za sprawą skupienia na smakach, zapachach i odgłosach, oddanych na ekranie w rozświetlonych zdjęciach Marcina Koszałki i subtelnej muzyce Motion Trio i Janusza Wojtarowicza.
  • 6.1
    ?

    Plac zabaw 2016

    Stonowany, pozbawiony publicystycznych frazesów i psychologicznych uproszczeń obraz Kowalskiego stanowi znakomitą kontrę dla ciągłych narzekań na rzekomą wsobność polskiego kina i jego oderwanie od przemian języka filmu.
  • 6.5
    ?

    Dzieciństwo wodza 2015

    To rodzaj czarnej baśni skomponowanej z oszałamiających obrazów, w której niewiele zostaje widzowi dopowiedziane. Dzieciństwo wodza jest filmem-labiryntem, pułapką, sennym koszmarem.
  • 7.5
    ?

    Zagubieni 2015

    I oto powraca to, co w dorobku Zelenki najlepsze: mistyfikacja, fałszywy dokument, tym razem w formie filmu o realizacji filmu. Śledzimy kulisy produkcji i zwłaszcza produkcyjnych machlojek i katastrof, gag goni gag, dość powiedzieć, że odtwórca roli Pavla jest uczulony na mocno przecież alergenne papuzie pióra.
  • 7.0
    ?

    Skarb 2015

    Nie tylko jest przewrotną opowiastką o złocie dla naiwnych czy przypowieścią o człowieku zapatrzonym w średniowieczne legendy o bohaterach, ale również ironicznym (komedio)dramatem społecznym. Pozornie błaha fabuła skrywa więc niejedno bogactwo.
  • 7.6
    ?

    Fuocoammare. Ogień na morzu 2016

    Rosi unika przy tym dwóch podstawowych pokus - uogólnienia oraz narratywizacji. W Ogniu na morzu nie czuć w ogóle częstej w dokumentach pretensji do podsumowania czy wyjaśnienia podejmowanego tematu.

Aktywne