Teraz możesz założyć konto i korzystać z nowych funkcji serwisu.
  • Średnia ocena: ?
  • Pozytywnych recenzji: ?
  • Liczba recenzji: 109 w tym 0 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 0
  • Liczba recenzji negatywnych: 0
  • Średnio ocenia: ?
  • Poziom ocen: ?
  • Najwyższa ocena: ?
  • Najniższa ocena: ?
  • Najbardziej odrębna ocena: ?

Recenzje

  • 3.0
    ?

    Reakcja łańcuchowa 2017

    Trudno też zrozumieć, po co w filmie wątek czarnobylski, bo wszystkie próby podłączenia go do fabuły ujawniają, że snuta przez Jakuba Pączka opowieść nie ma z Czarnobylem nic wspólnego. No, może poza jednym - "Reakcja łańcuchowa" też jest katastrofą.
  • 6.6
    ?

    Morderstwo w hotelu Hilton 2017

    Niczego nie można zarzucić temu obrazowi zrealizowanemu poza Egiptem: jest realistyczny, wypełniony charakterystycznymi szczegółami w tle.
  • 5.5
    ?

    Na karuzeli życia 2017

    Pogodny z początku film o przyjemności płynącej ze snucia opowieści z biegiem czasu znacząco zmienia tonację. Prostoduszny romantyczny demiurg traci kontrolę nad własnym dziełem, które usamodzielnia się i niejako mści się na swoim twórcy.
  • 8.5
    ?

    Nie jestem twoim murzynem 2016

    Hipnotyczny kolaż obrazu i tekstu, który wychodzi daleko poza kronikarską eseistykę, a nawet poza doświadczenie ściśle afroamerykańskie.
  • 6.7
    ?

    Rodzina na sprzedaż 2017

    Lerman udowadnia, że formuła jego kina, polegająca na zgrabnym łączeniu wątków psychologicznych ze społecznymi i świetnym zespoleniu formy z treścią, może dawać znakomite rezultaty.
  • 7.4
    ?

    Serce miłości 2017

    Ronduda - nie tylko reżyser filmowy, ale także autor publikacji naukowych i wykładowca akademicki - stara się hermetyczną współczesną sztukę uczynić przystępną dla każdego widza. Podobnie jak jego bohaterowie, wychodzi z własnym performancem do ludzi. Taki gest to także nie lada sztuka.
  • 7.5
    ?

    Zabicie świętego jelenia 2017

    Pomysł Greka okazał się strzałem w dziesiątkę nie tylko dzięki swej oryginalności. "Zabicie..." przypomina, że w czasach, gdy popkulturowy optymizm stanowi narzędzie ideologicznej manipulacji, ironiczni demaskatorzy pokroju Lanthimosa są nie do przecenienia.
  • 8.0
    ?

    Cicha noc 2017

    Domalewski bez dwóch zdań ma oko i słuch do rzeczywistości.
  • 5.6
    ?

    Morderstwo w Orient Expressie 2017

    Wydaje się rozsądnym kompromisem między powieścią Christie i filmem Hitchcocka: prowadzona lekko narracja, na poły komiczna postać detektywa, dowcipne dialogi, dobre tempo, no i wspaniała galeria gwiazd.
  • 6.2
    ?

    Tom of Finland 2017

    Zapewne cieszyć się należy z kolejnego przełamania heteronormy, ale jednak wszystko ma swoją cenę. Karukoski oszczędnie i bez eksponowania detali pokazuje na ekranie rysunki Toma, niekoniecznie zresztą te najostrzejsze.
  • 6.5
    ?

    Droga Aszera 2017

    W "Drodze Aszera" próżno szukać mocnej analizy społecznej czy politycznej sytuacji współczesnej młodzieży z izraelskiej prowincji. Nie ma tu miejsca na sceny w stylu "Klasy" Laurenta Canteta. Yair stara się po prostu śledzić punkt po punkcie codzienność młodego człowieka, którego większość uważa za analfabetę i obywatela drugiej kategorii.
  • 6.6
    ?

    Manifesto 2015

    Przykuwa bowiem uwagę, ale nie porywa, jest ironiczny ale nie śmieszny do rozpuku, krytyczny ale nie zjadliwy. Widocznie wyposażony w ponowoczesną wrażliwość reżyser nie chciał przyjąć poetyki manifestów, które zazwyczaj były radykalne i trochę efekciarskie - ale też i bardziej chwytliwe.
  • 7.4
    ?

    Najlepszy 2017

    Prawdziwy Jerzy Górski zapewne jest najlepszy, ale na film tytułowe zaklęcie nie zadziałało.
  • ?
    ?

    Niknięcie 2017

    Na pozór mówi coś o śmierci, ale w gruncie rzeczy przyzwala na milczenie o niej.
  • 4.3
    ?

    Soyer 2017

    "Soyer" przekonuje mnie właśnie w tym aspekcie, jako dzieło ukazujące rodzenie się obsesji i teorii spiskowych. To właśnie tutaj kryje się namysł nad ważną i aktualną kwestią, a być może też temat, który Barczyk mógłby wykorzystać w kolejnych filmach.
  • 6.9
    ?

    Tunel 2016

    Reżyser od początku umiejętnie buduje suspens, bardziej koncentrując się na detalach i reakcjach postaci niż na aspektach widowiskowych - choć i tych nie brakuje. Mimo że fabuła zasadniczo nie ma prawa zaskoczyć nikogo, kto widział przynajmniej jeden film katastroficzny, niewątpliwym atutem spektaklu pozostaje nietuzinkowy sposób, w jakim wygrywane jest napięcie między epicką skalą tragedii a intymnym doświadczeniem jednostki.
  • 7.6
    ?

    Beksińscy. Album wideofoniczny 2017

    Szkoda, że mimo skrupulatnie zgromadzonych w tym dokumencie wielu biograficznych szczegółów, a także pomimo pomysłowej reżyserii, sprawnego montażu i sugestywnej muzyki, po jego obejrzeniu niezrozumiałe jednak pozostają powody i nieuzasadnione - motywacje decydujących zachowań jego głównych bohaterów.
  • 6.4
    ?

    Ciambra 2017

    Obdarzony zmysłem dokumentalisty Carpignano nie spieszy się, wie, że warto poczekać na gesty, które najsilniej wyrażają skruchę, zrozumienie, pragnienie bliskości. Dzięki temu udaje mu się stworzyć poruszającą opowieść o wielkiej potrzebie przynależności, wspólnoty, braterstwa.
  • 6.4
    ?

    Kobieta, która odeszła 2016

    Diaz wydaje się nie zapatrzonym we własne działo kabotynem a oryginalnym twórcą, reagującym na skomplikowane problemy społeczne. Hermetyczność "Kobiety..." okazuje się zatem jedynie pozorna. W rzeczywistości film Diaza przypomina współczesną baśń, która - podobnie jak historia czytana dzieciom przez Horacię - opowiada o śnie, który został ukryty w wielkim świecie.
  • 5.3
    ?

    Suburbicon 2017

    Choć dziełu Clooneya brakuje szaleństwa i dotknięcia geniuszu, jakie mają najlepsze produkcje Coenów, i tak jest to kino z naprawdę wysokiej półki.
  • 6.2
    ?

    Kobieta z lodu 2017

    Szczególnie należy docenić to, że reżyserowi po raz kolejny udaje się interesująco i przekonująco pokazać bolączki i problemy, które dotykają różne pokolenia.
  • 7.1
    ?

    Młynarski. Piosenka finałowa 2017

    Wielostronny portret złożonej osobowości. Portret pełen respektu, ale na szczęście bez zamierzeń brązowniczych.
  • 6.5
    ?

    Mother! 2017

    Aronofsky-stylista przegrywa rywalizację z Aronofskym-kaznodzieją, a film, który zaczął się jak zaginione dzieło Bunuela, przeistacza się w nadętą alegorię w stylu późnego Malicka.
  • 6.2
    ?

    Pewnego razu w listopadzie 2017

    Samo otwarcie się na aktualia jest oczywiście gestem godnym pochwały, jednak próba połączenia kina autorskiego ze społecznym niestety się nie powiodła. Poczciwe i dobrotliwe postaci ze świata Jakimowskiego nie wydają się bowiem dobrymi przewodnikami po meandrach polskiej współczesności, a czarno-biała historia ze szlachetnym przesłaniem jest w tym wypadku zwyczajnie zbyt prosta.
  • 7.2
    ?

    Borg/McEnroe. Między odwagą a szaleństwem 2017

    Na dzieło Janusa Metza można patrzeć na co najmniej dwa sposoby. Po pierwsze, jak na kronikę tamtego wimbledońskiego turnieju, a przy okazji obrazek obyczajowy z lat 80. XX wieku. Spojrzenie drugie - znacznie ciekawsze - pozwala dostrzec pojedynek między dwoma gwiazdami tenisa, rozgrywany nie na korcie, ale w warstwie emocjonalnej, co bardzo dużo mówi o współczesnym sporcie, w którym bardziej od zdolności i kondycji fizycznej liczy się kondycja psychiczna, umiejętność radzenia sobie z sukcesem i porażką.
  • 6.9
    ?

    Dziewczyna bez rąk 2016

    Dzieło wyjątkowe, poruszające emocjonalnie, oryginalne plastycznie.
  • 6.0
    ?

    Inxeba. Zakazana ścieżka 2017

    Przez większość czasu obraz pozostaje ciemny, mroczny, atmosfera - ciężka, tempo - mozolne, tak jakby reżyser i na widzu testował sytuację bohaterów, którym przez ponad tydzień nie wolno zasnąć. To kino bezkompromisowe, wymagające, z jednej strony trudniejsze w odbiorze nie tylko niż przeciętna propozycja repertuarowa, ale nawet niż statystyczny art house, z drugiej - oferujące nietuzinkowe, niemal transowe przeżycie.
  • 7.3
    ?

    Łagodna 2017

    Warto go obejrzeć. Pozostaje w pamięci.
  • 7.9
    ?

    Po tamtej stronie 2017

    Aki Kaurismäki potwierdza status jednego z największych humanistów światowego kina. Fiński mistrz - kilka lat po świetnym "Człowieku z Hawru" - raz jeszcze zabiera głos w sprawie kryzysu migracyjnego.
  • 5.0
    ?

    Ach śpij kochanie 2017

    Tak naprawdę jedyne, co w filmie intryguje, to relacja Mazurkiewicza z żoną,
  • 6.0
    ?

    Ana, mon amour 2017

    Nie jest to z pewnością zły film, ale na tle osiągnięć kinematografii, z jakiej pochodzi, wypada co najwyżej średnio.
  • 5.7
    ?

    Biegacze 2017

    Dokumenty Borowskiego są pozbawione zamiłowania do osobliwości, nie mają w sobie cienia klasowej pogardy, za to dowodzą, że największe owoce przynosi ciekawość i współodczuwanie. Rzadkie zjawisko w biegnącej ku podium masie filmowych zwycięzców i olimpijczyków.
  • 6.5
    ?

    Człowiek z magicznym pudełkiem 2017

    Jawi się jako film urokliwy i pomysłowy, lecz pozbawiony dramaturgii i niezbyt dopracowany pod względem narracyjnym. Dochodzi więc do sytuacji poniekąd paradoksalnej - mimo budżetowych niedostatków film Koksa radzi sobie jako wizja świata przyszłości, nie przekonuje natomiast jako romans i thriller.
  • 7.6
    ?

    Patti Cake$ 2017

    Produkcja, która chce być lubiana przez publiczność i na szczęście daje się lubić, głównie dzięki przykuwającej oko kreacji Danielle Macdonald w tytułowej roli. Dodatkowym walorem filmu są wplecione w fabułę elementy muzyki rapowej i hip-hopowej, oczywiście pod warunkiem, że ktoś lubi tego rodzaju dźwięki.
  • 6.1
    ?

    Goodbye Berlin 2016

    Będzie rozpatrywany w dorobku Akina jako rodzaj wakacji umysłu przed zaangażowanym politycznie, pełnym napięcia "W ułamku sekundy". Wakacji, które można uznać za udane.
  • 4.5
    ?

    Pierwszy śnieg 2017

    Hole stanął na wysokości zadania, Michael Fassbender również, podobnie jak Charlotte Gainsbourg, która dowodzi, że dojrzała seksualność - jej symbolem stała się po filmach Larsa von Triera - potrafi mieć różne oblicza.
  • 5.9
    ?

    Zgoda 2017

    Chciałoby się powiedzieć, że "Zgoda" to obraz twórczo wykorzystujący tradycję polskiej szkoły filmowej, ale dzieło Sobieszczańskiego, choć poprawne, nie wnosi wiele nowego do polskiego kina historycznego. Przełamywanie stereotypów jest tu bowiem nazbyt stereotypowe.
  • 8.2
    ?

    Blade Runner 2049 2017

    Nie jest to dosłowna kontynuacja lecz pójście o krok dalej. Kontynuację wyczuwa się przede wszystkim w tonacji i atmosferze.
  • 6.8
    ?

    Ciao Italia! 2016

    W sumie film się dobrze ogląda. Po prostu pewne słabości trzeba wybaczyć, bo nie wpływają na wymowę całości.
  • 6.9
    ?

    Dziecko apokalipsy 2015

    "Dziecko apokalipsy" przepełniają ładne piosenki i ładne widoki, ujęcia spod wody i z plaży, sceny imprez i sceny przejażdżek skuterem w pełnym słońcu.
  • 7.3
    ?

    Fantastyczna kobieta 2017

    Vega ma w sobie intensywność i fotogeniczność, które sprawiają, że nie sposób oderwać od niej wzroku. Uwiarygodnia historię Mariny nie tylko jako osoba transseksualna, ale przede wszystkim poprzez swoją wrażliwość i siłę.
  • 6.4
    ?

    Jestem Rosa 2017

    Brazylijska reżyserka Laís Bodanzky portretuje rodzinę na tle krajobrazu po katastrofie. Pretensje i żale, w gniewie i niedowierzaniu, z rozpędu i przyzwyczajenia: kto silniejszy, kto słabszy, kogo matka więcej chwaliła, kogo ganiła częściej.
  • 7.2
    ?

    Photon 2017

    Przede wszystkim trzeba docenić oryginalność i odwagę "Photona". Oryginalność wizji autora, który na styku nauki i sztuki buduje idiosynkratyczną narrację łączącą intelekt z dowcipem. Ale także odwagę ekipy, a zwłaszcza producentów, którzy pozwolili, żeby tak bezprecedensowe przedsięwzięcie zaistniało na ekranach.
  • 4.7
    ?

    Wszyscy moi mężczyźni 2017

    Konsekwentne połączenie tonu komicznego i dramatycznego zdecydowanie przerosło siły reżyserki.
  • 5.8
    ?

    Park 2016

    Przypomina głośne dramaty nowej greckiej fali, ale więcej w nim naśladowania mistrzów niż oryginalnych pomysłów. Metafora Grecji jako kraju pozornego, noszącego ślady dawnej świetności - jak upadła Wioska Olimpijska - nie wybrzmiewa wystarczająco mocno.
  • 4.0
    ?

    2 noce do rana 2015

    Zręczna reżyseria Mikko Kuparinena nie pozwala jednak, by fabuła wpadła w sidła karykatury i przesadnego uproszczenia. Duża w tym zasługa stonowanych, zniuansowanych kreacji odtwórców głównych ról.
  • 6.4
    ?

    50 wiosen Aurory 2017

    Pean na cześć solidarności kobiet różnych pokoleń. Nieprzypadkowo męskie postacie nie zostały nakreślone wyraźną kreską, stanowiąc tło i trampolinę dla przedstawicielek płci przeciwnej, które doskonale poradziłyby sobie bez nich. Bardzo to krzepiące przesłanie!
  • 6.8
    ?

    Mięso 2016

    Hybrydy gatunkowe to we współczesnym kinie żadna nowość, ale trudno nie docenić wprawy, z jaką Julia Ducournau łączy na poziomie formalnym realizm społeczny z horrorem. Filmy tego ostatniego gatunku wzbudzają często niepokój, manipulując percepcją widza, a otwarcie "Mięsa" jest podręcznikowym przykładem tej strategii.
  • 7.3
    ?

    Piękny kraj 2017

    "Piękny kraj" z życzliwością patrzy na wszystkie strony tego dramatu i bezpretensjonalnie przywraca wiarę: że można, że warto po swojemu, inaczej.
  • 6.2
    ?

    Przeżyć: metoda Houellebecqa 2016

    Dzięki tej artystycznej swobodzie, filmowcy wpisali się w prężnie rozwijający się od kilku lat w światowym kinie twórczy trend polegający na wyznaczaniu własnej formalnej drogi, odrzucającej rozróżnienie na kino fikcji i kino faktów.
  • 6.9
    ?

    Ptaki śpiewają w Kigali 2017

    "Ptaki śpiewają w Kigali" nie są rozrachunkiem z przeszłością - rozrachunek zakłada bowiem wyliczenia zysków i strat, podsumowanie i zamknięcie "bolesnego rozdziału". Opowiedziana tu historia - kameralna a zarazem mająca bardzo szeroki kontekst - jest jak otwarta rana, która nawet jeszcze nie zamieniła się w bliznę.
  • 4.0
    ?

    American Assassin 2017

    Co prawda, w filmie znajdziemy sporo klasycznych motywów, ale wygrane to wszystko zostaje już z zachowaniem nowych reguł.
  • ?
    ?

    Gniazdo 2017

    Warto zobaczyć dlatego, aby doświadczyć, jak pod różowym niebem Portugalii, podczas kryzysu ludzie czują się zamknięci niczym w klatce. A także, aby poczuć emocje towarzyszące depresji na wielu poziomach.
  • 5.9
    ?

    Tarapaty 2017

    Wyłamujący się ze schematu kina gatunkowego dla dzieci, znakomicie zrealizowany i zagrany.
  • 8.0
    ?

    The Square 2017

    Nie jest to najlepszy film reżysera, ale z pewnością bardzo udana synteza jego twórczości, wzbogacona o zupełnie nowe wątki.
  • 7.3
    ?

    Konstytucja 2016

    Nowy film Grlicia można potraktować jako dopełnienie jego najbardziej znanego obrazu, czyli "Posterunku granicznego" (2006). Jedenaście lat temu chodziło o ukazanie momentu tuż przed tragedią - rozpadem państwa jugosłowiańskiego. Teraz obserwujemy społeczeństwo, które próbuje funkcjonować w cieniu zbrodni i radykalnych nacjonalizmów, sięgających korzeniami do początku XX wieku.
  • 6.1
    ?

    Marsz pingwinów 2: Przygoda na krańcu świata 2017

    Choć film Salle'a, jak się wydaje, nie doprowadził we Francji do wzmożonego zainteresowania historią kina dokumentującego życie naszych braci mniejszych, to "Marsz pingwinów 2" pojawia się w idealnym momencie. Łącząc znane chwyty i dokumentalne konwencje, skłania do zadawania pytań o przyszłość filmów poświęconych nie-ludzkim istotom.
  • 7.3
    ?

    Safari 2016

    Buduje zimny dystans wobec bohaterów, ale zarazem narzuca ich nam w całej ich potwornej zwyczajności. A to sprawia, że "Safari" jest trudne do zniesienia, choć jednocześnie trudno od niego oderwać przerażony wzrok.
  • 5.1
    ?

    Tulipanowa gorączka 2017

    Zamiast obrazu pasji dostaliśmy tylko średnio atrakcyjny album z całkiem ładnie wystylizowanymi obrazkami w manierze holenderskiej.
  • 7.3
    ?

    Bracia Lumière 2016

    Choć film mógłby być krótszy, a komentarz Frémaux mniej monotonny, to jednak "Bracia Lumiere" są z pewnością wielką gratką dla historyków kina i entuzjastów historii filmu. Nie jest to jednak propozycja wyłącznie dla nich.
  • 6.7
    ?

    Na pokuszenie 2017

    Nowy film Sofii Coppoli potwierdza, że relacje na linii twórca - odbiorca często przypominają stosunek uwodzącego do uwodzonego. Amerykańska twórczyni robi wiele, by opowiadana historia zaskakiwała i utrzymywała naszą uwagę w stanie ciągłej gotowości. Łatwość, z jaką reżyserka osiąga cel, początkowo wydaje się wręcz podejrzana.
  • 6.1
    ?

    O czym szumi las 2016

    Eksploatacja zwierząt przez ludzi i produkcja mięsa rzadko bywa tematem kina dla dzieci. Stąd oryginalność norweskiej produkcji, nawet jeśli film jest staroświecki. Niedzisiejszy z premedytacją, w bardzo konkretnym celu. Bo to straszne, "stwierdza polna mysz, że zwierzęta zjadają siebie nawzajem, gdy mogłyby sobie pomagać".
  • 6.4
    ?

    Odwet 2016

    Przy większej dyscyplinie i wyczuciu "Odwet" mógłby być filmem ciekawym i ważnym, podejmuje przecież palący - i uniwersalny - problem przemocy w szkole, której według badań doświadcza 20-25% młodzieży.
  • 6.5
    ?

    Tanna 2015

    To coś więcej niż unikatowe doświadczenie audiowizualne dla fanów kontemplacyjnych wycieczek kulturoznawczych. Film całkiem nieźle radzi sobie także jako rozprawka humanistyczna, przeszczepiająca perspektywę lokalną na grunt uniwersalny.
  • 6.8
    ?

    Barry Seal: Król przemytu 2017

    Limanowi udało się - przy wyczuwalnym respekcie dla tej ułańskiej fantazji - uchwycić dwuznaczność, może nawet pustkę niebezpiecznego życia Seala.
  • 6.6
    ?

    Dwie kobiety 2017

    Brakuje nieco w "Dwóch kobietach" jakiegoś złamania, przyśpieszenia, sytuacji nieoczekiwanych. Od momentu pojawienia się na ekranie Deneuve, mimo niewątpliwej przyjemności obserwowania koncertowych ról dwóch Catherine, całość staje się dość przewidywalna.
  • 6.7
    ?

    Podwójny kochanek 2017

    Kino Ozona balansuje na granicy między prowokacją a banałem, raz przechylając się w jedną, raz w drugą stronę. Francuskiemu reżyserowi udaje się jednak zachować dyscyplinę narracyjną, która sprawia, że jego opowieść wciąga widza w swoje wnętrzności, gdzie czeka na nas szokująca niespodzianka.
  • 7.1
    ?

    Sława 2016

    Farsę na temat władzy widzieliśmy w kinie nieraz, ale precyzyjny scenariusz gorzkiej historii, a przede wszystkim zderzenie bohaterów - niejednoznacznych, aż fascynujących w swej nieprzewidywalności - sprawiają, że "Sławę" ogląda się w napięciu, z zaangażowaniem.
  • 6.2
    ?

    Królewicz Olch 2016

    Rozczarowanie filmem bierze się w dużej mierze właśnie stąd, że po w pełni uformowanym "Baby Bump" dostajemy zaledwie zaawansowany szkicownik, pełen pomysłów efektownych, ale też i takich, które okazały się zwyczajnie chybione. Nie sposób odmówić Czekajowi reżyserskiej siły, nie zmienia to jednak faktu, że "Królewicz Olch" to piękna porażka reżysera - imponujące, ale męczące ćwiczenie genialnego dziecka.
  • 6.3
    ?

    Obdarowani 2017

    Dość schematycznie naszkicowany portret dysfunkcyjnej rodziny jest jednym ze słabszych elementów filmu. Przewidywalnie słabszym. Współczesne kino obyczajowe w Stanach Zjednoczonych tradycyjnie buduje dramaturgię wokół konfliktu jednostek, jednocześnie minimalizując rolę sił społecznych oraz instytucji i organów państwowych.
  • 6.5
    ?

    Gra cieni 2016

    Choć zdecydowanie lokuje się po stronie kina gatunkowego, czerpiącego w takiej samej mierze z historii Korei, co ze znanych schematów narracyjnych, nie znajdzie poklasku u szerokiej widowni. Jest propozycją dla tych, którzy ponad szybką akcję i widowiskowość przedkładają rozwikływanie tajników wyrafinowanej gry dwóch inteligentnych graczy.
  • 7.7
    ?

    Frantz 2016

    Z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom spokojnego, delikatnego, poetyckiego kina. Nie zmienia to jednak faktu, że Ozon nie wychodzi poza prawdy powszechnie znane: ani nie tworzy szczególnie oryginalnej "herstory", ani nie mówi nic odkrywczego o obecnej sytuacji politycznej.
  • 4.8
    ?

    Piękne dni 2016

    Niestety, adaptacja sztuki Handkego nie przełamuje złej passy reżysera, który od lat nie stworzył udanego filmu fabularnego. Całości nie ratuje nawet piękna, kojąca sceneria, która mogłaby się świetnie sprawdzić np. w reklamie funduszu emerytalnego. Szkoda, że spokój i wyciszenie nie są w "Pięknych dniach" świadectwem artystycznej dojrzałości, ale twórczego uwiądu.
  • 5.8
    ?

    Valerian i Miasto Tysiąca Planet 2017

    Tymczasem Besson solidną strukturę zastępuje rozbudowanymi nadmiernie sekwencjami, w których rozkoszuje się poszczególnymi obrazami czy pomysłami. To osłabia zainteresowanie akcją, ale może się podobać, świat Valeriana zapewne znajdzie sporo egzegetów.
  • 6.6
    ?

    Atomic Blonde 2017

    No cóż, widowisko dla miłośników filmu kopanego, ocierające się o ważną sytuację polityczną, to jednak coś do oglądania. A przy okazji i do słuchania, bo ścieżkę dźwiękową wypełniają dobre, nostalgiczne przeboje, od George'a Michaela po Davida Bowie. Czegóż więcej trzeba?
  • 7.7
    ?

    Kedi - sekretne życie kotów 2016

    Pozostaje mieć nadzieję, że "Kedi" to tylko początek serii, która rozprzestrzeni się w kinematografii jak rozprzestrzenili się superbohaterowie Marvela.
  • 5.6
    ?

    Wilde Maus 2017

    Ostrze satyry nie sięga w filmie zbyt głęboko, co nie zmienia faktu, że obraz krytyka, których kiedyś brylował w kuluarach filharmonii, a teraz sprzedaje bilety w wesołym miasteczku, może być dla wielu dotkliwy. Życie nas wszystkich coraz bardziej przypomina rollecoaster - pytanie tylko, kiedy z niego wypadniemy.
  • 7.8
    ?

    Wojna o planetę małp 2017

    Można odnieść wrażenie, że ten film powstał po to, żebyśmy przecierali oczy ze zdziwienia. Powodów jest wiele. Najważniejszy, który zapracował zresztą na sukces serii, to absolutna powaga w portretowaniu międzyrasowego starcia ludzi i człekokształtnych, całkowite wyprowadzenie historii ich konfliktu poza nawias ironii, kampu, konwencji.
  • 6.6
    ?

    21 x Nowy Jork 2016

    Chwilami poruszający lecz po pewnym czasie nieco monotonny i nie sumujący się w oczekiwaną całość. Raczej w luźny zbiór wielu epizodów i psychologicznych miniatur. Dwudziestu jeden, jeśli zawierzyć tytułowej zapowiedzi.
  • 8.2
    ?

    Dunkierka 2017

    Nolan nie epatuje wojenną przemocą, w której eksponowaniu tkwiła siła choćby pierwszej sekwencji "Szeregowca Ryana" Spielberga, przeciwnie - w tej opowieści chodzi nie tyle o odtwarzanie rzeczywistości, co o budowanie szczególnego nastroju tamtej chwili.
  • 4.7
    ?

    Paryż może poczekać 2016

    Coppolowie przyzwyczaili nas jednak do dzieł autorskich, a w przypadku Eleanor jest nieco inaczej. Z jednej strony, jej film pachnie winem i jedzeniem, a z drugiej - zalatuje poradnikiem dla znudzonych gospodyń domowych.
  • 7.3
    ?

    Olli Mäki. Najszczęśliwszy dzień jego życia 2016

    Kuosmanen okazał się znakomitym realistą, wyczulonym na niuanse. Obok emocjonalnego napięcia w "Olli Mäkim" niepostrzeżenie pojawia się subtelny i bardzo ciepły humor.
  • 7.2
    ?

    Spider-Man: Homecoming 2017

    W swym "chodzeniu po ziemi" Parker będzie więc coraz bardziej sam, bo otaczają go kompletnie umowne, konwencjonalne postaci, jak chociażby przyjaciel z nadwagą czy właściciel baru kanapkowego. Należy jednak przypuszczać, że zabójcze prawo serii pewnie pozbawi postać Petera Parkera tego melancholijnego rysu.
  • 6.4
    ?

    Darkland 2017

    Do pewnego stopnia w "Darkland" wpisana jest ta pesymistyczna diagnoza, ale jednocześnie reżyser odchodzi od publicystycznej doraźności. Tworzy film - bardzo zresztą zręcznie, z dużym wyczuciem napięcia, nawet jeśli akcja jest przewidywalna, bo powtarza schemat historii o zemście - na kształt przypowieści. To współczesna baśń o tragicznym samotnym wojowniku.
  • 6.5
    ?

    Enklawa 2015

    Nie jest to może wielkie kino, ale potrafi działać oczyszczająco. Gdybyż tylko rzeczywistość poszła w ślady sztuki!
  • 4.7
    ?

    Volta 2017

    Nakreślony przez Machulskiego obraz współczesności jest tyleż zabawny, co przeraźliwie znajomy. A nade wszystko: przerażający.
  • 7.4
    ?

    Lady M. 2016

    Zważywszy, że to pełnometrażowy debiut, aż strach pomyśleć, co Oldroyd pokaże w kolejnym filmie.
  • 7.7
    ?

    Ostatni w Aleppo 2017

    Dokument szorstki i partyzancki - nie ma żadnych wątpliwości, że powstawał w ekstremalnych warunkach, w samym środku współczesnego wojennego piekła, które pochłania także dzieci i cywilów. A jednak kiedy widzimy, że sceny ukazujące szczątkowe życie prywatne i odpoczynek bohaterów są nakręcone równie niedbale jak sceny akcji ratunkowych, odnosimy wrażenie, że i trzęsąca się kamera jest tu czymś więcej niż koniecznością.
  • 7.8
    ?

    Czerwony żółw 2016

    Żeby naprawdę zanurzyć się w doświadczeniu "Czerwonego żółwia", trzeba porzucić toporne narzędzia.
  • 7.5
    ?

    Gleason 2016

    Tweel wyselekcjonował materiał w taki sposób, żeby poświęcić najwięcej miejsca najbardziej dramatycznym i znaczącym momentom życia bohatera. Przez to, paradoksalnie, umknęła mu kwestia najistotniejsza, czyli rzeczywisty stan ducha i umysłu Stevena i jego żony Michel.
  • 6.0
    ?

    Jonathan 2016

    Niestety, jako widzowie nie otrzymujemy niczego poza niejasnymi sugestiami i aluzjami, jakby reżyser obawiał się mocnego dramatu w poetyce LGTB. Zamiast tego przeciąga liryczne sceny, w których oglądamy rośliny i wiele owadów, ale w których właściwie nic się nie dzieje.
  • 6.3
    ?

    Historia pewnego życia 2016

    Kulturalna i w zasadzie wierna literze tekstu ekranizacja klasycznej powieści.
  • 7.2
    ?

    Serce z kamienia 2016

    Gudmundsson bezbłędnie wykorzystuje naturalne światło i ekspresyjną pracę kamery, pomysłowo unika ckliwości, zestawiając ujęcia bezkresnych pejzaży i romantycznych eskapad z niepokojąco syntetyczną ścieżką dźwiękową Kristiana Eidnesa Andersena. Nad wyraz subtelnie reżyser prowadzi też młodych naturszczyków.
  • 5.1
    ?

    Gra pozorów 2016

    Bardzo obiecujący debiut.
  • ?
    ?

    Jak ukraść psa 2014

    Siłą "Jak ukraść psa" jest jednak to, że sporą przyjemność z jego odbioru może mieć też widz dorosły. Pojawiają się tu bowiem nie tylko elementy bajki, ale także komedii, sensacji, filmu o porwaniu czy dramatu rodzinnego.
  • 7.9
    ?

    Nazywam się Cukinia 2016

    Film lalkowy o takiej perfekcji wykonania i na tak poruszający temat był jednak skazany na sukces.
  • 7.3
    ?

    Sama przeciw wszystkim 2016

    Jakkolwiek egzotycznie - lub swojsko - nie brzmiałaby w naszym kontekście ta debata, mamy szansę obejrzeć "Samą przeciw wszystkim" pół roku później i odkryć w niej inteligentne, choć często sztampowe kino, traktujące o wypaczeniach amerykańskiej demokracji i szansie na jej uzdrowienie.
  • 8.4
    ?

    Sieranevada 2016

    Napięcie między sugerowanym etnograficznym dystansem, humanizacją spojrzenia kamery, fabularnością ekranowych wydarzeń i subiektywizacją perspektywy sprawia, że "Sieranevada" zadaje pytania zarówno na temat konfliktów społecznych, przemian politycznych w krajach byłego bloku wschodniego czy procesów modernizacyjnych, jak i dyskursów realizmu, autorefleksyjności sztuki filmowej i mechanizmów percepcji. Tak wielopoziomową refleksję są w stanie podjąć tylko najwybitniejsze dzieła - a taka bez wątpienia jest "Sieranevada".
  • 4.9
    ?

    Dzika 2016

    Krebitz chciała szokować: chciała być jednocześnie naturalistyczna - czytaj: śmiała i wyzwolona - chciała być też tajemnicza. Ale nie udało jej się zachować równowagi: nie ma wywrotowej siły, jest za to toporna, nudna dosłowność.
  • 5.8
    ?

    Mój anioł 2016

    Prostota filmu i pewien rodzaj dezynwoltury, z jaką traktuje się logikę historii, są więc z początku ujmujące, ale im bliżej do końca projekcji, tym coraz bardziej irytują. Wyjściowa metafora pozostaje jednak wartością dzieła i być może niewiele zabrakło, żeby nieco lepiej wykorzystać oferowane przez nią możliwości.