Baza recenzji

Gra o tron. Francja przez setki lat spływała krwią, ale oczywiście najgorsze i tak zgotowała ludziom katolicka zaraza. Scena pogromu, gdzie brat zabija brata poraża, tym bardziej, że wiemy, że ta dżuma nigdy nie umiera. Zobaczymy to później wiele razy - w komorach gazowych, Wołyniu, Srebrenicy, Buczy. Mam całą zakrwawioną sukienkę, został mi już tylko uśmiech...
Fantastyczne kino nawet jeśli z historią jest nieco na bakier, a uszy czasem od dialogów więdną. Koniecznie!

Jako, że Polacy nie mają setek milionów na historyczne kino, wybrnięto z tego inaczej - najpierw ograniczono się w mały plener i dworek, by ostatecznie zamknąć postacie w karczmie i posiadłości, gdzie w finale i tak wszyscy wezmą się za gardła. Zamiast kina historycznego, przygodowe. A napięcie można kroić szablą.
Maślona owszem ściąga z Tarantino (Django, Nienawistna ósemka), a finał to już typowy "krwawy Sam" Peckinpah i jego "Nędzne psy", ale nic nie osłabia to końcowego efektu.

Netfliksowy akcyjniak z ciekawą i obsadą i spektakularnymi widokami. Egerton i Theron dają radę, a scena z początkiem polowania przy piosence Chemical Brothers już jest jedną z najsłynniejszych w tym roku. Kobiety - nie podróżujcie same po australijskim buszu.

Choć sama historia absolutnie nie powala na kolana, to jednak sposób realizacji bardzo dodaje tej produkcji. Wszystko tu jest tak estetyczne i eleganckie (łącznie z trójką głównych bohaterów), że oglądanie to prawdziwa przyjemność. Choć to film w sumie na raz, nie jest tylko naiwną i sympatyczną komedią jaką zapowiadały zwiastuny.

Najfajniejsza postać? Dzieciak! Ocena troszkę naciągnięta. Czarno-biała wersja nie zmienia jej, choć robi klimat. Fabuła nie porywa, choć wątek z eksperymentami fajny.

Czy tam w Ameryce nie mają normalnych latarek? Króliczek na bateryjkach Duracella długo by kicał.
Marny horrorek oparty w całości na jump-scare'ach. Jakże oryginalne...
Można zgasić światła i się rozejść.

Miał być marny horrorek, a wyszła z tego smolista, przeurocza komedia z zabawnymi scenami śmierci (o ile kogoś takie gore śmieszy). Bawiłem się doskonale.
Łajna małpka!

[Rewatch] Słowa "With great power comes great responsibility" nigdy później nie wybrzmiały tak mocno jak u Raimiego. Dobry film i jeszcze lepsza ekranizacja która swego czasu razem z "X-Men" Singera przywróciła superbohaterów na ekranie do łask przełamując ich stereotyp głupawych historyjek, jednocześnie będąc pewnego rodzaju duchem czasów w których powstał.

Zagłada Domu Taylorów.
To co zaczyna się jak "Festen" Vinterberga, czy "Sierpień w hrabstwie Osage" zmierza do przerażającej antyutopii rodem z Huxleya czy Orwela.
Z jednej strony rodzinna psychodrama z drugiej istny czas apokalipsy dzisiejszego świata pełnego politycznych podziałów.
I ten stary jak świat morał, by nie szukać wrogów na zewnątrz. Zwykle upadek zaczyna się wewnątrz kraju. Wewnątrz wspólnoty. Rodziny...

Pedro Pascal jako agent Mossadu tropiący nazistów... a nie, czekaj - jako Mandalorianin tropiący sieroty po Imperium. Generalnie interesująca przygodówka z kilkoma ładnymi lokacjami i zadowalającymi efektami. Co prawda jest kilka głupotek scenariuszowych i trochę zachwiane proporcje poszczególnych aktów, ale jednak jest to przygoda, którą chciało się śledzić. No i Grogu jest słodki.

Komasa oswaja angielskiego śmiecia (rewelacyjny Boon!). Może faktycznie każdemu należy dać drugą szansę?
Jedno z moich zaskoczeń tego roku.

Alkoholizm to straszna i śmiertelna choroba. Wiemy, wiemy...
Niemniej Orkady piękne. Mógłbym tam zamieszkać. Chociaż za mocno wieje jak dla mnie.

Produkcja to tak naprawdę wydłużony odcinek serialu, ale za to jaki odcinek! Czysta akcja, znakomita muzyka, a mały Grogu jeszcze bardziej uroczy niż zwykle ( czy to w ogóle możliwe? ). Po prostu porcja dobrej gwiezdnej rozrywki. This is the way!

I tak wszyscy czekają na finał, jak Patrick wyrwie kolesiowi gardło...

Niezborność tego filmu gryzie w zęby. Niestety nie wyrywa gardła jak w oryginale.
Jake i Connor świetni, urocza jest muzyka w klubie. Niestety na tym zalety się kończą.

Bezkompromisowa opowieść jednym z najbardziej znanych antagonistów ze świata Batmana. Tu nie ma miejsca na miękką grę - a tytułowy Pingwin to uosobienie zła w najczystszej postaci. Wielkie brawa dla drugiego planu -Victor, Sophia Falcone czy matka głównego bohatera...wszyscy spisali się na medal. Historia "brudna", mroczna i okrutna - taki jest właśnie świat Gotham. Znakomity punkt wyjścia dla kinowej kontynuacji oraz ewentualnie innych historii.

Niesmaczny i żenujący.

Gadd. Jego rola to złoto. No kurde mistrz. I jeszcze scenariusz napisał. Mocny scenariusz

It's showtime! Stop. Mocno mi nic i mnie nie rozerwało. Okej. Jednak bawiłem się nieźle, choć wahałem się z oceną. Fabuła? A dajcie spokój. Ale to szczerze lepszy film niż pierwsza część. A co go takim czyni? Johnny "Fu....." Cage! No i jeszcze Kano i jego teksty. Oraz walka Liu Kanga z... kimś istotnym (muzyka, napięcie, emocje, choreografia). MK z 1995 wciąż najlepsze, bo tam turniej bardziej wygląda jak turniej, a muzyka jest "osobnym cool bohaterem".

To ewolucja skarbie...
Plus jedno z najlepszych zakończeń w historii kina!

Po tragicznych ostatnich sezonach wracamy do kameralnych korzeni. Oby tylko nie popełnili tych samych błędów.

Lars Von Trier nie lubi Ameryki i praw nią rządzących. To demaskatorskie kino, pełne pretensji wobec braku wyobraźni ze strony Jankesów.
Tu Wendy nie jest dziewczyną, z którą można pójść do łóżka i się zabawić, (bo młodych ludzi to nie interesuje) lecz śmiertelna zabawką, która kurzyła się w sklepie, teraz stając się narzędziem zbrodni. Przedmiotem w rękach ludzi wyznających filozofię rodem z filmów Johna Wayne’a. Tylko tam odjeżdżano w kierunku zachodzącego słońca, tutaj wszyscy się wykrwawią.

„Projekt Hail Mary” działa najlepiej wtedy, gdy kosmos przestaje być tylko tłem, a staje się pretekstem do opowieści o samotności, zaufaniu i kombinowaniu pod presją. Film ma serce, humor i kilka naprawdę zgrabnych pomysłów. Nie wszystko zaskakuje, ale całość zostawia po sobie bardzo przyjemne wrażenie.

Może i byłbym zachwycony, ale najpierw były jednak o wiele lepsze "Nieoszlifowane diamenty".
Chalamet świetny (szkoda, że wygadywał bzdury o operze i przegrał "samograja do wygrania, na cześć Jordana").
Końcowa scena przepiękna!

Sceny rycerskich pojedynków świetne.
Połowa odcinków "Gry o Sracz" była lepsza, część na tym samym poziomie, część daleko w tyle za tym "rycerzem".

Ciekawy dylemat.
Niestety dziadek Eastwood nie był w stanie porzucić swej maniery, którą uprawiał od kilkunastu lat, gdzie "zło musiało zostać koniecznie ukarane" (patrz także słaby "Przemytnik"). A szkoda.
Mógł to być wyjątkowo przewrotny i przede wszystkim cyniczny film. Ten koncept naprawdę zasługiwał na więcej. Na współczesny moralitet o zepsuciu tego świata. Może innym razem?

Uroczo-głupawa komedyjka.
Idealna po porządnym przyduszeniu widza przez anakondę i chwilowym odcięciu tlenu do mózgu. Wtedy taka "głupawka" nawet przejdzie.

Niestety - druga część sławnego musicalu to produkcja nieudana. Gorsze piosenki, słaba intryga, aktorsko również nie powaliło. Podział na dwie części zaszkodził historii. Lepiej zachować w pamięci część pierwszą.

opowiada o trudnej relacji, na którą jedynym remedium jest wspólne umiłowanie drużyny sportowej

Rozwleczony dramat rodzinny, w którym pamięć traci ekranową siłę. Brakuje emocjonalnego uderzenia.

Sama historia ucieczki Ghosna ciekawa, ale całość historii wypada dość mętnie. Ciekawe byłoby też rozwinięcie tematu - skąd Ghosn wziął się w Renault i jak wyprowadził je na prostą.

s01

porywający zapis koncertu, który działa dzięki reakcjom fanów, zakulisowym fragmentom oraz sile samej artystki

To właściwie fabularyzowana sesja RPG, więc najlepiej będą się bawić fani gatunku. Ale inni też znajdą tu akcję, przygodę, humor i ładną animację. Choć ma też rzeczy które mogą przeszkadzać, np. zbędne gore. Logika też często ustępuje przed wymogami ciągłej akcji i pchania fabuły do przodu. W ogóle przydałby się choć jeden odcinek na sezon, który zwalnia z akcją, pozwala bohaterom pokręcić się po mieście, pogłębić relacje i po prostu pobyć w ich towarzystwie.

opiera scenariusz na intrygującej biografii, ale rozprasza ją w chaotycznej konstrukcji bez napięcia, zamiast portretu charyzmatycznej pisarki zostaje monotonna narracja

Jako samodzielny film wypada przeciętnie, a rodzice solidnie się wynudzą.

Uciekająca Panna Młoda 3.
Samara wciąż prześliczna, ale nie ma już tej mocy.
Wszystko, co film miał do zaoferowania, pokazał w pierwszej części.
Choć nie ukrywam, Elijah Wood ma fajną rolę.

Poniżacz w formie.
Zabił kilkadziesiąt złoli.
Tylko po co te 20-minutowe smuty na ulicy i cmentarzu?

Przeciętne zakończenie przeciętnego serialu.

Kompletnie do mnie nie trafiła ta opiewana wszędzie produkcja - owszem, główny bohater jest artystycznie chaotyczny i odpowiednio "wymiętolony", ale o wiele ciekawsze rzeczy dzieją się na drugim planie. Nie trafił widocznie do mnie ten humor, a być może te amerykańskie realia po prostu nie są moim klimatem. Doceniam realizację ale ogólnie jestem na nie.

Lubię tą opowiastkę - a ona nawet po ponad 30 latach ma wciąż klimat i dużo uroku. Murray i McDowell bezbłędni.

Historia słynnego spływu Amazonką, opowiedziana głównie przez pryzmat konfliktów między uczestnikami. Bardzo dobrze się ogląda. Jedynym zbędnym elementem są rewizjonistyczno-feministyczne frazesy, wygłaszane przez lekarkę, a wnoszące absolutne nic.