Perłowy guzik

Jest dziełem dotykającym wybitności. Trudno nie zachwycić się niezwykłą umysłową i filmową kulturą autora, wolną od pretensji erudycją, swobodą i subtelnością prowadzenia wywodu.

Nie każdego meto Guzmana, typowa bardziej dla literackiego eseju, przekona: wydobyte tu związki można uznać za zbyt naciągane, przejścia - zbyt dowolne, kosmiczny kontekst dla doczesnych zbrodni - nieco pretensjonalny, a głos reżysera dobiegający zza ekranu - zbyt rozegzaltowany. Ale niecodzienne kino, nie ma dwóch zdań.

Klejnot współczesnego dokumentu i wielki triumf reżysera Patricia Guzmána.

Robi kolosalne wrażenie dzięki dyskretnej metodzie realizacji oraz nowej, oryginalnej formie łączącej różne gatunki.

Perełka wśród współczesnego dokumentu.

Film - medytacja, film - esej, subtelne, głębokie, sensualne doświadczenie przekazywane za pomocą kinowego ekranu, światła i cienia.

Zachwyca jako film i wciąga niczym najlepszy ambitny kryminał z drugim dnem. Jako dokument zmusza kolejny raz, żeby zrewidować swój pogląd na ludzką naturę.

Niezwykły dokument, zachwycający swoją spokojną, uduchowioną formą, który przez nią może się też wydać niektórym widzom dość trudny w odbiorze. Warto jednak zaryzykować i spróbować poznać tajemnicę "Perłowego guzika", bo jest jedyny w swoim rodzaju.

Zdumiewa swoją lirycznością. Na tle innych filmów dokumentalnych wydaje się, jakby został stworzony w innym wymiarze, na tle innej niż znane nam wiary i z pobudek znacznie ważniejszych niż te, które pojmujemy.

Guzmán, ze swoją emocjonalną narracją, wywoływaniem duchów i opowieściami o kwazarach wplecionymi w wywiady z dawnymi dysydentami, to dla mnie bardziej szaman niż dokumentalista.

Metaforyczna opowieść o historii Chile opowiedziana przez pryzmat specyficznego położenia tego kraju na globie ziemskim, jego krajobrazu i otoczenia naturalnego w postaci gór, pustyni i oceanu.