Małgorzata Czoków

Zbyt chaotyczne, żeby zapewnić prawdziwą rozrywkę.

Jeśli jednak ktoś ma ochotę na wejście do świata zakazanej miłości w świetnie uchwyconym klimacie lat pięćdziesiątych, lub po prostu melodramat, w którym kluczową rolę grają gesty, nie słowa, może bez wahania sięgnąć po Carol.

Nie najlepszy film Tarantino, ale na pewno jego film.

Zobaczymy wprawdzie parę ciekawie rozegranych scen walk lub pościgu, a zmagania bohaterów z potworami mogą sprawić przyjemność, ale nie zrekompensuje to słabej fabuły, jednowymiarowych postaci i pompatycznych dialogów.

Mimo sztampowości niektórych postaci i prostoty głównego wątku, nie pożałujecie pieniędzy wydanych na bilet, jeśli macie ochotę na dobrą, niewymagającą wielkiego skupienia rozrywkę w sobotnie popołudnie.

Kiedy przymknie się oko na jego pewne minusy, zaprosi do kina znajomych i zajmie się opróżnianiem dużego kubła popcornu to... można się dobrze bawić.

To spektakl skłaniający miejscami do przemyśleń, melancholii, emocji. To wszystko za sprawą całkiem porządnie przedstawianych postaci, do których po tak długim czasie odczuwamy sentyment, nawet jeśli nie należą do grona bohaterów. To historia o rodzinie, poświęceniu i honorze, i wciąż - bardzo przekonująca.

Konstrukcją głównego wątku przypomina Alicję w krainie czarów czy Niekończącą się opowieść, ale przewidywalność tej historii nie działa na niekorzyść filmu.