Adsun22

Film jest tandetny, ale sam główny dylemat jest ciekawy, zwłaszcza zakończenie. Trzeba to było tylko dobrze zrobić.

A ja tak sobie naiwnie lekceważyłem mycie okien w święta. Matka miała rację.

Drewniana walka, nijaka fabuła i postaci, męczący backtracking, bo nawet żeby zmienić towarzyszy trzeba biec na początek lokacji, jeszcze za każdym razem respawn tych samych przeciwników. Bardzo przypomina Eleksa, ale nawet z niego potrafiłem czerpać jakąś przyjemność, a tu za każdym razem jak lądowałem w Ophirze, dostawałem kurwicy. Na plus dobra mapa, którą można wyświetlać bez przerywania gry, oraz ciekawe projekty potworów bossów, w przeciwieństwie do reszty gry nie są takie generyczne.

Bardzo ciekawa, ale zapomniana strzelanka. Zabawy z czasem: napakowanie przeciwnika ołowiem i puszczenie czasu, żeby padł jak szmaciana lalka, chodzenie po wodzie itd. Jedynie lokacje są monotonne, wszystkie tak samo szarobure.

Potężne, magiczne kino. Szkoda, że nie ma w kinach.
O rywalizacji, poświęceniu, ambicji, dziedzictwie, ciężarze tradycji, goniącej nas przeszłości. Trochę Żegnaj, moja konkubino, trochę Czarny łabędź, ale jest mocno osadzone w kontekście teatru kabuki i skupia się na presji tradycji, kulturowej i historycznej.
"あなたがここに辿り着くまでに、どれだけの人を犠牲にしたと思っているんだ。"

Zawsze uważałem, że przedstawienie brutalności, przemocy, dramatu, jednocześnie odwracając kamerę, to potężna sztuka. Niestety tutaj energii starczyło ledwie na krótki metraż. Ciekawe, że niektórzy oceniają kontekst polityczny, a nie film, ale chyba Iure suo utuntur.

Zmarnowany potencjał na zatrudnienie Jasona Stathama i nazwanie filmu "Autobus w ogniu", ale tak też jest nieźle. Sam pożar mi wisi, ale fajne wątki Kevina, Mary i ich relacji rodzinnych.

Piękna muzyka, a sam dokument lepszy niż się spodziewałem. Też nie rozumiem, czemu Billie Eilish wygrała.

Ale użycie On The Nature Of Daylight w finałowej scenie to jest op move, tego powinna zakazać jakaś konwencja. Chociaż teraz to się już chyba zrobiło trochę egzaltowane. Po takich zachwytach spodziewałem się czegoś więcej.

W środku trochę przynudza, ale McQueen i jak to jest pięknie nakręcone.

Czarno-biały filtr, zbieranie zdrowia z poległych wrogów, tekstowe dialogi. Gdyby to było poparte jakąś dobrą fabułą i walką, to byłyby nawet ciekawe wybory, ale niestety reszta jest drewniana.

To podobno miał być polski Fallout, a to bardziej Dead Space. Trochę Dead Space, trochę Łódź Bałuty. Gra w sumie ciekawa. Polski dubbing jest niezbyt dobry, ale jest. 90% gry jest banalnie łatwe, nawet nie używałem broni palnej, bo nie ma po co. Wszędzie leży mnóstwo broni białej, też nie mam pojęcia po co, bo się nie zużywa. Dopiero ostatnie dwa etapy są dużo trudniejsze, bo pojawiają się duchy i inni trudniejsi przeciwnicy, amunicji brakuje, a wyjście na światło to insta death.

Rozkoszne efekty, Bruce i reżyseria Raimiego. Na prime dostępne są dwie wersje, z różnymi zakończeniami. Trochę krótkie. Hail to the king, baby!

To jest średnie nawet jak na Walaszka.

Żaden wątek nie wciąga, główny bohater nijaki, tylko Kota da się jako tako oglądać.

Bardzo przeciętna strzelanka.

Bardzo fajna turówka, z ciekawymi bohaterami, światem i historią, aczkolwiek wolałbym trochę inny stosunek fabuły do walki.

To jest świetna gra, ale system zapisu to tragedia. Jeszcze w normalnych misjach do przeżycia, ale w tych bez wykrycia to masakracja. Kurła, nie będę kilkanaście razy misji zaczynał od samego początku, za każdym razem jak mnie zauważy jakiś strażnik. A że nie ma tu wychylania, to wystarczy wyjrzeć zza rogu i już po ptokach. Quicksave w takich grach to mus.

Remaster // Bardzo ciekawa gra, ale widać, że jest z konsoli przenośnej. Brakuje dubbingu, chociaż pomysł z przedstawianiem fabuły w formie komiksu też jest intrygujący. Słaba walka, a niestety jest jej tu sporo.

Nawet ciekawe i dramatyczne, ale zaniżam ocenę, bo w niektórych fragmentach czułem dużą stronniczość i mam wrażenie, że poznałem tylko połowę tej historii.