ginger1950

gejowskie BDSM przekraczające granicę dobrego smaku, ale może należy traktować go z większym dystansem i dostrzegać krzywe zwierciadło toksycznych związków erotycznych

Nie wyróżnia się niczym oryginalnym, korzystając z wyświechtanych szablonów filmów grozy. Chyba że orientacja seksualna głównej bohaterki ma być czymś niezwykłym.

Jaruzelski - smok wawelski

zrywają z sielankową historią miłosną, oddając zarówno klimat brudnej rzeczywistości, jak i perwersyjnych praktyk erotycznych

zadziwia przede wszystkim brakiem logiki w postępowaniu bohaterów, przez co w żaden sposób nie spełnia tego, co oczekuje się po angażujących widza horrorach "oblężeniowych"

brak pomysłów na rozwinięcie bohaterów, chaos narracyjny, uboga warstwa muzyczna

Można odczytać jako hołd i archiwalny gest pamięci. Jako seans filmowy pozostaje jednak propozycją skrajnie wąską: statyczną, przegadaną i trudno angażującą. Dla osób spoza kręgu zainteresowanych historią nowojorskiej bohemy i fotografii artystycznej będzie to doświadczenie letargiczne, z którego niewiele zostaje po wyjściu z kina.

Ma w sobie wiele atutów, aby uznać go za najbardziej nieudaną premierą kinową 2026 roku. Owszem – muzyka się broni.

przygnębiająca opowieścią o życiu i cierpieniu kobiety sprzed kilku wieków – takiej, o której nikt nie pamięta, bo nie przełożyła swojej traumy na literacki dramat

Jawi się jako film, który myli surowość z głębią, a alegorię z diagnozą. Pozostaje imponującym pokazem konsekwencji stylistycznej, ale jako opowieść o przemocy ekonomicznej i społecznej wypada jałowo.

nie jest tak słaby jak go malują, chociaż rozterki malarza większego sensu nie mają

ma ciekawy pomysł na przeniesienie napięć służbowych w skrajne warunki, jednak momentami zdecydowanie przesadza z przerysowaniem i niesympatycznymi scenami

Zaskakuje praktycznie w każdej minucie filmu. Dla wielu widzów wysokie oceny krytyków mogą okazać się mało uzasadnione.

Propozycja dla widzów, którzy cenią dokument empatyczny, cierpliwy i pozbawiony publicystycznej tezy. Warunkiem jest jednak zrozumienie motywacji wietnamskiego mężczyzny.

Nie potrafi zdecydować, czym chce być, a przez to podcina własną wiarygodność. Nawet jako czysta rozrywka film jest bardziej zestawem odhaczonych motywów niż przekonującą historią.

mogłoby ostrzegać szerszą widownię przed złodziejskim procederem naciągaczy, jednak jest na tyle słabym filmem, że obejrzą go głównie ci, którzy i tak się nie nabierają

Porusza aktualne zagadnienie wykorzystania sztucznej inteligencji. Szkoda, że nie poprzestaje na kameralnym charakterze.

to siła kina dokumentalnego, które, przy nieobecnej kamerze, może wchodzić w prawdziwe ludzkie dramaty

to wręcz fizyczne wyzwanie, bo wysiedzieć w kinie, nawet przy tak spektakularnych efektach kolorystycznych, nie jest łatwo

to dokument na granicy autozaorania głównej bohaterki

trafia dystrybucyjnie w gorączkę cen srebra, ale raczej nie zainteresuje inwestorów giełdowych

To nie głos – to krzyk w temacie niekończących się bezsensownych wojen

jestem Bogiem - już po urodzeniu

Od Jarmuscha należałoby oczekiwać dużo więcej

przerysowany obraz zarówno środowiska wyścigów konnych, jak i mafijnych polskich lat 90., największym zaskoczeniem jest sponsorowanie tego filmu przez Totalizator Sportowy...

to solidnie zrealizowany miniserial katastroficzny, który ukazuje kulisy jednej z największych polskich tragedii i manipulacji w śledztwie, chociaż można mieć wiele uwag co do podejścia do faktów

udanie buduje atmosferę klaustrofobicznego odosobnienia, ale w finale już przesadnie popuszcza wodze fantazji

ciekawy eksperyment filmowy, dla kinofilów i fanów kina niemego

ma swój niezwykły urok, zarówno ze względu na opowiadane historie, jak i subtelne japońskie klimaty

Epatuje okrucieństwem, ale nie ma zbyt wiele do zaoferowania scenariuszowo. Jednak dystopijna kreacja świata robi wrażenie.

jedna z bardziej niepotrzebnych filmowych kontynuacji w historii ludzkości, która współcześnie również ma Grenlandię w centrum zainteresowania

Dokument, który ma swój urok, bo nie ocenia, nie stygmatyzuje, nie generalizuje, nie wartościuje. Znajdzie się w nim miejsce i na Marsz Niepodległości i na Paradę Równości

problem scenariuszowy w tym, że animatroników chwilowo nie ma...

ciężki narracyjnie - zbliżony do kina azjatyckiego uatrakcyjniony polskim wsparciem

odważna Jessica

lata 80.

razi szczątkowym scenariuszem, sztywnym aktorstwem i oszczędnościami budżetowymi, a miejsce w IMAXie zajął mu Avatar

film o ostatniej wędrówce, która jednak może dać więcej radości i pozwolić odkryć sens życia

pod przykrywką szybkiego kina akcji pokazuje ryzyko związane z rosnącą popularnością sztucznej inteligencji, zwłaszcza tam, gdzie obiecuje ona proste odpowiedzi na złożone problemy społeczne

Produkcja zadziała jedynie jako familijny seans albo sentymentalny powrót dla osób wychowanych na serialu. Dla widzów oczekujących bardziej zwartej przygody i oszczędniejszego tempa może być momentami zbyt głośny, zbyt rozpędzony i nazbyt zależny od rozpoznawalności marki.

19-krotny zdobywca Mount Everest

mimo wyraźnych problemów adaptacyjnych, potrafi przenieść na ekran napięcie znane z książkowego bestselleru — i właśnie dzięki temu broni się jako sprawny, choć nierówny thriller