Krzysztof Walecki

Pewnie wielu nadal nie wierzy w Shyamalana, ale "1000 lat po Ziemi" to dowód, że jeszcze nieraz może nas on zaskoczyć. Pozytywnie.

Koszmar, który zniewala, obrzydza i zachwyca.

Wymagający horror, który przykuje cię do ekranu.

Science fiction oparte na niebanalnym pomyśle.

Zabawny, parodystyczny, ale zdecydowanie horror.

Jeden z najbardziej przerażających filmów w historii kina.

Intrygujący brytyjski horror Jerzego Skolimowskiego.

Nie dajcie się nabrać tytułowi, ten horror to nie żart.

Anderson czyni nas świadkami koszmaru, jaki staje się udziałem pięciu mężczyzn, ale próbuje również i w widzu wywołać uczucie konsternacji, niepewności...

Wampiryczny horror od zwyciężczyni Oscara.

Świetna adaptacja oryginalnego scenariusza Stephena Kinga.

Fantasy horror z charyzmatycznym Julianem Sandsem.

Wciąż najlepszy horror found footage.

Społecznie aktualny i prawdziwie szokujący horror.

Niesłusznie zapomniany znakomity thriller.

Giallo spełnione, w którym reżyserska maestria Włocha osiąga punkt szczytowy..

Wciąż w czołówce horrorów o wilkołakach.

Reżyser gorszy od krwiopijcy.

Wszyscy pamiętają wybuchającą głowę, efekt prawdziwie rewelacyjny, jednak sam film wydaje się dziś nieco zapomniany...

Za każdym razem, gdy piszę tekst o filmie na podstawie H.P. Lovecrafta, zaczynam od tego, jak karkołomnym zadaniem jest przeniesienie wizji słynnego pisarza na ekran.

Siedząc w fotelu nieczynnego już helskiego kina Wicher, byłem przez cały seans przerażony. Od początku do końca.

Mistrzowski splot kryminalnej zagadki i horroru.

Nawet teraz ciężko mi wyjaśnić, na czym polega wielkość Fulciego, który swe horrory kręcił szybko i tanio.

Jest bardzo eleganckim horrorem, unikającym makabry na rzecz atmosfery tajemnicy, charakterystycznych dla opowieści o nawiedzonych domach.

Mroczny horror rodem z H. P. Lovecrafta.

Shane Acker zrealizował dzieło oryginalne - miejscami dynamiczne, miejscami mistyczne - które spodobać się powinno nie tylko najmłodszym widzom. Poetycka animacja o walecznych lalkach tylko z opisu może wydawać się głupiutka i infantylna. Tymczasem dostajemy film, z którego wyziera humanizm, tyle że ze szmacianymi lalkami w rolach głównych.

Tarantino zaś kręcąc swoją historię wykazał się przede wszystkim znajomością serialu Alfred Hitchcock przedstawia, co wykorzystał w przewrotnym, ale i zabawnym finale. Polecam obejrzenie tegoż filmu przynajmniej dla dwóch ostatnich opowieści, a resztę pozostawiam decyzji widza.

Jeżeli więc ktoś filmów grozy za bardzo nie lubi, może się wybrać na 13 duchów właśnie ze względu na znakomitą obsadę, chociaż wątpię, aby był to wystarczający powód wydania 16 złotych na zwyczajny, choć bardzo efektowny horror.

Pionierski thriller Alfreda Hitchcocka, z dużą dozą humoru.

Michael Myers wraca do domu na swoje ulubione święto w słynnym horrorze Johna Carpentera.

Barker z niezwykłym wyczuciem łączy gotyckie elementy opowieści z bardzo przyziemnym, współczesnym dramatem rodzinnym, w którym znudzona żona wchodzi na drogę zbrodni, aby cokolwiek jeszcze poczuć.

Z perspektywy współczesnego widza może się wydać nie tylko niemodny, ale i zacofany. Oto film, w którym zniewolona przez męża kobieta popada w obłęd i nijak nie potrafi podjąć walki.

Jest filmem wyjątkowo udanym.

Genialny debiut braci Coen.

Wśród tych wszystkich zachwytów jest jedna rzecz, którą uważam za błąd ze strony Donnera i scenarzysty, Williama Goldmana. Atmosfera zabawy jest tak mocno odczuwalna, że reżyser nie chce skończyć swojego filmu za szybko, serwując nam w ostatnim kwadransie aż trzy różne finały oraz serię zaskakujących zwrotów akcji. Wszystkie są udane, lecz jest ich zwyczajnie za dużo.

Mistrzowskie połączenie policyjnego dramatu, komedii i kina akcji.

Amerykańskie arcydzieło z Paulem Newmanem w roli tytułowej.

Stanowi potwierdzenie, że słynny reżyser miał autentyczną szansę na zaistnienie jako oryginalny twórca kina grozy.

Wes Craven bawi się horrorowymi schematami, ale straszy naprawdę. Majstersztyk.

Wizualny majstersztyk Masakiego Kobayashiego - cztery opowiadania z japońskiego folkloru, na pograniczy horroru i baśni.

Słynny film Georgesa Franju - dla jednych arcydzieło kina grozy, dla innych szokujący kryminał na pograniczu jawy i snu.