Alojzy (2016)

Aloys

Średnia ocena
7.1 10.0 0.0
  • Polecany przez krytyków
  • Pozytywnych recenzji: 90%
  • Liczba recenzji: 10
  • Liczba recenzji pozytywnych: 9
  • Liczba recenzji negatywnych: 1

Szczegóły

Z samotnym prywatnym detektywem nawiązuje kontakt tajemnicza kobieta, wciągając go w grę umysłową znaną jako "telephone walking". Zafascynowany jej głosem bohater odkrywa wyimaginowany wszechświat pozwalający mu wyrwać się ze swej izolacji.
  • Reżyser: Tobias Nölle
  • Scenariusz: Tobias Nölle
  • Gatunek: Dramat
  • Kraj: Francja, Szwajcaria
  • Długość: 91 min
  • Premiera w Polsce: 18 listopada 2016 (158 dni temu)
  • Premiera na świecie: 13 lutego 2016 (437 dni temu)

Rozkład ocen

  • 10
  • 9
    1
  • 8
    2
  • 7
    4
  • 6
    2
  • 5
    1
  • 4
  • 3
  • 2
  • 1

Recenzje

  • 9.0
    Dzieło spełnione, które wie, kiedy może wybiec i wystawić język na zewnątrz, a kiedy rozsądnie usiąść i pomyśleć.
  • 8.0
    Poprzez pokazanie drobnych gestów, reżyser pozwala zanurzyć się w psychikę oglądanych postaci, czyniąc historię fascynującą, intymną i przejmującą.
  • 8.0
    Jest pysznym daniem. Złożonym ze znanych smakowitych składników, delikatnie doprawionych nutkami nowych przypraw, dzięki czemu całe danie osiąga swój autorski poziom artyzmu. Wyważone, przemyślane, znakomite.
  • 7.5
    Całkiem dobry film, lecz nie dla każdego, bo to nie jest kino rozrywkowe.
  • 7.0
    Po części jest "Aloys" intrygującym stadium samotności i żałoby, po części filmem o przełamywaniu ograniczeń i lęków, które nas hamują i unieszczęśliwiają, po części zaskakującym romansem, w którym wydarzyć się może wszystko.
  • 7.0
    Unika pretensjonalnej maniery surrealistycznych produkcji. Z drugiej strony to dość popularny manifest wzywający do otwarcia się na świat i ludzi.
  • 7.0
    Na każdym kroku zaskakuje odlotowymi rozwiązaniami i konsekwentnym unoszeniem się kilka metrów nad ziemią - choć jest w tym szaleństwie metoda i spójności tej historii odmówić nie można.
  • 6.7
    Statyczne, zimne, przejmujące, pełne niedopowiedzeń zdjęcia potęgują emocje - sprawiają, że filmową atmosferę można kroić nożem.
  • 6.0
    Przy całej orientacji na introspekcję, na zaglądanie bohaterom do głów - wyrasta na dość powierzchowny film. Ujmujący fasadą obrazów, które zamiast do środka, odsyłają na zewnątrz, ku kolejnym porównaniom, inspiracjom, zapożyczeniom. Umiejętnie wymieszanym, ale nie przekroczonym.
  • 5.0
    W pewnym momencie materiał jakby wymyka się reżyserowi z rąk, historią zaczyna rządzić dowolność, i film, dotychczas intrygujący, robi się nużący i cokolwiek pretensjonalny.