Katarzyna Górska

Jest momentami niezwykle wzruszającą opowieścią o poszukiwaniu siebie.

Dzięki skojarzeniom z twórcami burleski filmowej z początków kina, dzieło Chometa zyskuje uniwersalnych wydźwięk.

Gwałtowne cięcia, podział ekranu na części ukazujące toczące się w tym samym czasie wydarzenia, intensywna kolorystyka plenerów oraz energiczna ścieżka muzyczna A.R. Rahmana sprawiają, że widz podczas oglądania "127 godzin" nie ma czasu się nudzić.

Filmowa propozycja Jaco Van Dormaela nie jest próbą znalezienia sensownej odpowiedzi na pytania dotyczące otaczającego nas świata czy konstrukcji ludzkiego umysłu. To jedynie niezwykle efektowna zabawa materią kina, podejmowana często z perspektywy dziecka.

Dzięki polsko-niemieckiej współpracy w ciągu czterech lat powstawał film będący ironiczną, ale jakże zabawną alegorią życia w systemie totalitarnym.

Nic w tej historii nie szokuje. Zachowania bohaterów są przewidywalne, a ich motywacje jasne. Melodramatyczna fabuła raz jeszcze udowadnia, że mamy tu do czynienia z kiczem.

Michel Tournier i Volker Schlöndorff podejmują odważną grę na granicy tego, co wydawać może się prawdą lub szaleństwem. Zarówno film, jak i książka pozostawiają odbiorcę w dziwnym stanie zawieszenia, w którym trudno wskazać, kto właściwie w całym tym obłędzie odbiega od normalności.

Jest niespotykaną hybrydą dokumentu i filmu animowanego, wzbogaconą o typowo komiksową estetykę.

Opowieść o rutynie dnia codziennego i magii ukrytej w nas, a wyniesionej z czasów przeszłych, z historii kina, z naszego z nim obcowania.

Konfrontacja obrazu filmowego z prawdą historyczną pozwala zachować odpowiedni dystans w odczytywaniu dzieła Dibba, nie należy mu bowiem przypisywać waloru rzetelnego biografizmu. Mamy do czynienia z materią filmową, która nie może i nie chce być Prawdą...

Podejmując tematykę religijną, mocno zakorzenioną w buddyzmie tybetańskim, daleki jest od religijnej agitacji. "Milarepa" jest przede wszystkim dziełem próbującym przybliżyć nam to, co inne, obce.

Herzog niczego w swoim filmie nie narzuca, niczego nie przesądza, nie ocenia. Pozostawia odbiorcy przyjemność odczytywania obrazów.