Małgorzata Czop

  • Średnia ocena: 6.3
  • Pozytywnych recenzji: 74%
  • Liczba recenzji: 329 w tym 323 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 240
  • Liczba recenzji negatywnych: 83

Szczegóły

Rozkład ocen

  • 10
  • 9
    6
  • 8
    51
  • 7
    104
  • 6
    79
  • 5
    43
  • 4
    27
  • 3
    9
  • 2
    3
  • 1
    1

Recenzje

  • 6.0
    Urodziny do złudzenia przypominają Sieranevadę. Rozpoczynamy od samochodowej podróży, aby wejść do klaustrofobicznej przestrzeni mieszkania, w którym narasta od wzajemnych pretensji i niespełnionych oczekiwań. Chisu ciekawie rozkłada akcenty, przyciąga uwagę i bawi, pokazując, że rumuńska nowa fala ma się całkiem dobrze.
  • 6.0
    Jest jak rollercoaster przejeżdżający przez serię dobrych i złych pomysłów. Całość ratuje nieprzewidywalne zakończenie, choć po szalonej przygodzie, którą zagwarantował nam reżyser, nie jesteśmy już wcale pewni, czy kibicujemy bohaterom.
  • 8.0
    Najlepszy film Netfliksa, który powstał do tej pory. Wyrazisty styl Noah Baumacha i olśniewające kreacje aktorskie zostają ubrane w tragikomiczny ton.
  • 7.0
    Poprawne kino społeczne, które opiera się na obserwacji i obronie jasnych tez - w Polsce nie dzieje się najlepiej, ludzie trafiają na ulicę, biurokratyczna machina pozbawiona jest empatii, a Dzień Niepodległości staje się celebracją siły.
  • 6.0
    Wizualne piękno białych plenerów, na których odznacza się każda skaza, emocjonalne napięcie i ciekawa sprawa kryminalna. Choć całość jest niezwykle powierzchowna, zbudowana na uproszczeniach i przeskokach, nie można jej odmówić fascynującego klimatu poszukiwania odpowiedzi.
  • 3.0
    Dwie korony mają swoje mocne strony i są to głównie wywiady z osobami duchownymi i świeckimi, ale trudno im zatrzeć złe wrażenie po nadmiernie natchnionym Adamie Woronowiczu i całej plejadzie polskich aktorów, która bez przekonania bawi się w teatr.
  • 7.0
    Kino niełatwe w odbiorze, pełne przemocy i emocjonalnej powściągliwości. Na szczęście Waugh odrobił lekcje z psychologicznej wiarygodności.
  • 5.0
    Zmarnowany potencjał ciekawej opowieści, w której bohaterowie są od początku do końca martwi.
  • 8.0
    Kanadyjczyk nie eksperymentuje. Pozostaje wiernym nastrojowi i formie, dzięki czemu powstał film ambitny i spektakularny.
  • 5.0
    Hallie Meyers-Shyer tworzy kino przyjemne, ale przez to wtórne i przewidywalne z banalną ścieżką dźwiękową i sugestywnymi ujęciami zdradzającymi wszystko, zanim się wydarzy.
  • 6.0
    Sprawnie nakręcone kino, które stara się połączyć przyjemne z pożytecznym. Wciąga warstwą narracyjną, na której trzeba się skupić, aby zrozumieć poszczególne elementy, ale zachwyca też wizualizacjami i futurystyczną wizją świata.
  • 1.0
    Tabloidowy krzykacz z zamiłowaniem do turpizmu, który ma tylko przyciągać uwagę i wywoływać szok.
  • 6.0
    Jest filmem niezwykle naturalistycznym i realistycznym, który odziera ze złudzeń. Exarchou nie unika bolesnych inscenizacji, pokazując, jak niewiele dzieje się w greckim świecie swoich bohaterów.
  • 6.0
    Stara się unikać klisz, dodać nutkę indywidualizmu do gatunkowego schematu, ale momentami przynosi rozczarowanie zbyt przerysowaną formą. To film, który pokochają widzowie, kibicując charyzmatycznym bohaterom.
  • 8.0
    Udany debiut, który, choć nie kipi od skrajnych emocji, potrafi trzymać w napięciu i intrygować.
  • 7.0
    Sci-fi jakich niewiele w Polsce. Kox dobrze odrobił lekcje z gatunku i potrafi tworzyć intrygującą atmosferę. Choć jego film momentami cierpi na nadmiar koncepcji - androidy, zaginanie czasoprzestrzeni i hibernacja - daje niesamowity powiew świeżości.
  • 5.0
    Ma odcinać kupony od sukcesu odświeżanego Kingsmana: Tajnych służb. Rozpędzona rozrywkowa machina obliczona na zysk i tanią atrakcję.
  • 9.0
    Kolorowy miszmasz pełen dobrej energii i odrobiny nadziei. McDonagh potrafi bawić się w kino!
  • 8.0
    Z początku humor przychodzi lekką ręką, sprawnie rozładowuje napięcie, aby ostatecznie zamienić się w nieco gorzką lekcję historii. Maestria filmowego budowania napięcia, które jest niczym bomba zegarowa.
  • 7.0
    Kino wielkiego aktora, który staje się graną postacią.
  • 6.0
    Piękny obraz z pięknymi ludźmi w pięknym otoczeniu, który wzrusza i porusza, ale nie zmusza do nadmiernej egzaltacji przeżywanych emocji.
  • 7.0
    O ile można uznać ten film z lesbijski dramat, Lelio potrafi tchnąć nieco kolorytu w przewidywalną fabułę. Nie oferuje banalnych rozwiązań, nie chce dramatu rozdzierającego serce. Więcej w jego filmie rozumu niż pędzących emocji, choć nie zabrakło scen intensywnych i pełnych erotyzmu.
  • 8.0
    Przezabawna historia prawdziwej miłości opowiedziana w lekki i intrygujący sposób, przez co trudno o niej zapomnieć. Prawdziwa filmowa perełka, po której uśmiech nie schodzi z twarzy przez wiele godzin.
  • 7.0
    Łączy w sobie różne opowieści i koncepcje, przez co Payne nie ma dostatecznie dużo czasu, aby w pełni je rozwinąć i zakończyć. Reżyser ma spore ambicje i wprawne oko, dzięki czemu ten film wykracza poza komediowy anturaż. Pomimo kilku niedociągnięć to lekcja empatii i zrozumienia w sam raz na trudne czasy.
  • 5.0
    Z pewnością oddaje hołd ofiarom wojny w Kambodży, ale to za mało, żeby wyrwać z ram poprawnego opowiadania. To kino bolesne, dosadne i trudne do oglądania głownie dlatego, że brakuje w nim ciekawego i dobrze poprowadzonego bohatera.
  • 8.0
    Jest niczym pędząca lokomotywa, której nie sposób zatrzymać. Pomimo rozkrzyczanej i barwnej formy zachowuje balans między głupkowatą radością a serdecznym i czułym podejściem do swoich bohaterów. James Franco pokazuje, że w tworzeniu najważniejsza jest miłość do kina.
  • 8.0
    Doskonale spełnia się jako przypowieść o akceptacji i odmienności, w której zachwyca subtelna Hawkins, rozdarty Jenkins i rozszalały Shannon. The Shape of Water jest niczym magiczny rejs po burzliwych wodach, gdzie na końcu wędrówki czeka słońce i ciepło filmowego spełnienia.
  • 7.0
    Feel good movie o sile kobiecości. Filmowa laurka dla aktywistki i królowej masowej wyobraźni, która pokazuje, że warto żyć w zgodzie ze sobą. To prawdziwy hollywoodzki happy end, który wzrusza, bawi i nie ironizuje.
  • 8.0
    Choć całość niebezpiecznie balansuje na granicy przesady, trudno oderwać wzrok od hipnotycznych obrazów rozkwitającej młodości i kobiecej seksualności.
  • 5.0
    Filmowy chaos, przekraczanie granic dobrego smaku i łopatologia wykładania własnych tez przyprawiają o zawrót głowy. Aronofsky bez subtelności używa młota pneumatycznego, aby - dla niezorientowanych - urządzić prawdziwy pokaz banalnych inscenizacji.
  • 8.0
    Kino mocne, emocjonalne i precyzyjne w budowaniu nastroju, które - choć nurza się w brudzie wynaturzonych rodzinnych relacji - pozostawia nutkę nadziei. Barnard sprawia, że na ponurym niebie zagościło słońce.
  • 7.0
    Duet Ronan i Gerwig pokazuje wzruszającą i kolorową opowieść, po której wiemy, że warto gonić własne marzenia. Lady Bird nie jest roztrzepana jak Frances Ha i daleko jej do Mistress Amierica, ale właśnie dzięki temu tworzy swoją szaloną historię walki o własną tożsamość.
  • 6.0
    Opowiada na podziemiu hazardu zorganizowanym przez kobietę, ale o wiele bardziej interesuje go przeszłość i rodzicielskie relacje Molly. Zabrakło nutki ryzyka i postawienia wszystkiego na jedną kartę.
  • 6.0
    Film Greena można uznać za kino drogi. Choć bohater fizycznie nigdzie się nie przemieszcza, odbywa inspirującą podróż w stronę świadomego rozumienia odpowiedzialności. Stronger to poprawne kino o pokonywaniu słabości.
  • 7.0
    Antoniak z wdziękiem opowiada o kryzysie tożsamości, bolesnych relacjach ojca i syna oraz kryzysie emigracyjnym Europy. Nie popada w nachalne diagnozy, nie narzuca widzom tez i wyjaśnień, jedynie - za sprawą charyzmatycznej jednostki - przedstawia problem.
  • 8.0
    Intryguje, bawi i wzrusza. Prawdziwy i zachwycający potrójny piruet!
  • 7.0
    Ciepła i błyszcząca pocztówka z Florydy, która tylko z pozoru jest rajem.
  • 7.0
    Cichy i wyważony film, który opowiada a nie szpanuje efektownymi bohaterami i rozwiązaniami. Solidne kino w imię trudnej sprawy.
  • 7.0
    Pedersenowi udało się stworzyć film, gdzie prywatność ściera się z zawodostwem, a finalna sekwencja wielkiego meczu nie daje chwili wytchnienia. Sport bierze górę nad wyszukaną narracyjną formą, a kilka filmowych sytuacji opisuje lepiej bohaterów niż rozbudowana biografia.
  • 8.0
    Idealny miks powagi i czarnego humoru, który prowokuje do myślenia.
  • 6.0
    Przypomina thriller, w którym każdy jest ofiarą swoich żądzy. Ekran podbiły kobiety i wizualna wrażliwość Eigila Brylda, który tworzy kadry nawiązujące do holenderskich malarzy. Nic tylko dać się pochłonąć filmowej gorączce.
  • 6.0
    Reżyser Ukrytego tworzy czarną komedię, przy której śmiech grzęźnie w gardle. Choć jego ironiczne spojrzenie i autorski komentarz, nie są aż tak czytelne jak w nieustannie puszczającym oko do widza Funny Games, wciąż tworzy niezwykle inteligentną satyrę na współczesne społeczeństwo.
  • 6.0
    Lekki i nieco powierzchowny film o duchowej relacji między dwojgiem ludzi.
  • 9.0
    Filmowa perełka, która czerpie wiele z artystycznego nadęcia i abstrakcyjności sztuki współczesnej, ale nie wpada w przerost formy nad treścią.
  • 7.0
    Jest kinem mocnym, kreatywnym i dalekim od banalnych interpretacji.
  • 6.0
    Banalność i przewidywalność ludzkich zachowań zostaje pokazana w niezwykle malowniczym anturażu. A gotująca się lawa i fruwające ogniki stają się pięknym wizualnym dopełnieniem. To efektowne stopienia się człowieka z naturą jest kinową ciekawostką pełną prawdziwych emocji.
  • 6.0
    Może być dobrą rozrywką dla wszystkich, którzy lubią francuskie komedie i postaci narysowane grubą kreską. Dla sceptyków Synalek nie zagwarantuje salw śmiechu, a po seansie stanie się mglistym wspomnieniem, głównie dlatego że brakuje mu oryginalności i werwy.
  • 7.0
    Wyważona opowieść o balansowaniu na granicy ryzyka, ale bez wystrzałów, zapierających dech w piersiach pościgów czy powietrznych ewolucji. Liam stworzył kipiący testosteronem męski świat, w którym interesy - nawet jeśli niebezpieczne - są częścią banalnej codzienności. Barry Seal zachwyca sprytem i pragmatyzmem i taki jest też film o nim: sprytny, stonowany i bez efekciarskiego nadęcia.
  • 8.0
    Intrygująca historia pełna fascynujących bohaterów bez prostego podziału na dobrych i złych. Reżyserom udało się bez efekciarskich rozwiązań, przywdziewając gorzki humor, przedstawić ludzi pełnych paradoksów i subtelności. Ten film to majstersztyk obserwacji ludzkich postaw.
  • 4.0
    To nie jest dobry film, ale - o dziwo - Bodyguard Zawodowiec nie stara się nim być. Produkcja Hughesa staje się przepełnionym brutalnością buddy movie, w którym długie dialogi skutecznie spychają całość pod prąd pędzącej akcji.
  • 8.0
    Reżyserski majstersztyk, zatopiony w ponurym lesie pięknie oświetlanym przez promienie słoneczne. Thriller-perełka, gdzie opresyjność domu zostaje dopełniona przez dźwięki bitewnego zgiełku dobiegające z dala.
  • 6.0
    Gdy szukamy pokaźnej lekcji empatii, 120 uderzeń serca doskonale spełnia się w tej roli. Nie popada w patetyczne tony, nie osuwa się w mielizny taniego sentymentalizmu, ale rzetelnie przedstawia działalność paryskiego ruchu Act up. Szkoda, że prywatne życie bohaterów, osnute mgiełką tajemnicy, nie potrafi wystarczająco zaintrygować i zaangażować.
  • 6.0
    Nie wpada w klisze i banały, a z dużą wyrozumiałością pokazuje, jak łatwo jest rzucić się w wir cielesnej miłości, zrzucić z siebie ubrania, a jak wiele czasu potrzeba, aby dojrzeć emocjonalnie do intymności.
  • 6.0
    Nieco oklepane i banalne kino, które trzyma się poprawnego opowiadania wraz ze wszystkimi stereotypami i schematami. Webb nie eksperymentuje, nie próbuje odkryć nowych krain dziecięcego geniuszu, dlatego ten film to ciepła opowieść na jeden wieczór.
  • 8.0
    Komedia absurdu, która banalnością treści mogłaby się zamknąć w krótkim metrażu, wywołuje uśmiech prostotą przekazu i wciąż dobrze spełnia się w długiej formie. Wykrzywione i przerysowane postaci nie stają się nachalnymi karykaturami, a klamra kompozycyjna z makietą kanadyjskiego miasta pozwala całość traktować z przymrużeniem oka.
  • 7.0
    Reżyserska manipulacja pozwala zatopić się w umysł chorego, podążać śladem jego wytworów i dać się zaskakiwać. O taka zabawę chodzi w kinie, szczególnie jeśli całość jest świadomie poprowadzona granicy kampu.
  • 7.0
    Ghost Story to Interstellar artystycznego kina, który wciąga powściągliwością i skupieniem opowiadania.
  • 4.0
    FDB
    Poza fantastycznymi zdjęciami Guya Godfree, który kontrastuje szarą rzeczywistość z barwnymi obrazami autorki i intrygującą Hawkins, Maudie jest rozczarowaniem. Smutną i nudną podróżą do Nowej Szkocji, w której optymizm nie jest zaraźliwy.
  • 6.0
    Kosmiczna odyseja, która nie bawi się w tanie szpanowanie, ale oddaje hołd kino sci-fi. Nieco banalna fabuła wygląda przepięknie w kolorowym stroju uszytym za sprawą bujnej wyobraźni.
  • 8.0
    Wyciszone, dumne i artystycznie dopieszczone, dzięki czemu forma nie stanowi przerostu nad treścią, a film staje się pewną magiczną podróżą do historii z przeszłości, która równie dobrze mogłaby się wydarzyć dzisiaj.
  • 5.0
    Piękno wizualne i symfonia słów rozpadają się w reżyserskich niedostatkach. Powoli krążąca kamera otępia zmysły i pozwala na chwilę relaksu, przez co rozmowa głównych bohaterów schodzi na drugi plan.
  • 7.0
    Nie jest kolejną opowieścią w stylu Sundance, gdzie młodzi ludzie zmagają się z niebezpieczną chorobą, ale wspólnie odnajdują szczęście i radość chwili. Noxton nie demonizuje, ani nie upiększa, pokazuje wzloty i upadki, dając mądre przesłanie, że największym sukcesem jest samodzielne dojrzewanie do trudnych decyzji i odpowiedzialności za własne czyny.
  • 8.0
    Solidne kino, które nie łasi się na tanie efekty specjalne. John Madden w przemyślany sposób rozgrywa swoje karty, buduje napięcie oczekiwania i nie popada w ramy jednoznaczności.
  • 8.0
    Jest niczym wyznanie miłości - zaskakujące, pełne radości i rozkosznej przyjemności, której trudno się oprzeć.
  • ?
    To przede wszystkim piękne krajobrazy norweskich gór. Reżyser potrafi zachwycać się naturą, wobec której bohaterowie są mali i czasami bezradni. Angażuje dozę humoru i myślę, że doskonale dociera do młodej widowni. Mówi prostym językiem i nie prezentuje nieskomplikowaną fabułę, w której wzajemna troska jest największą wartością.
  • 8.0
    Magiczna i pełna humoru opowieść o kociej sile przyciągania i czarowania.
  • 7.0
    Urzeka spokojem i energią bohaterki, która, choć dostaje liczne ciosy od losu, nie poddaje się, lecz ponownie staje na nogi i idzie do przodu. I pomimo tego że Una mujer fantastica wypełniona jest smutnymi emocjami, trudno nie znaleźć w niej pozytywnych akcentów. Rozczarowaniom towarzyszy nadzieja, że jakoś to będzie.
  • 9.0
    Maestria wyważonego słowa, pozbawiającego oddechu obrazu i trzymającej w napięciu muzyki.
  • 7.0
    Siła tego dokumentu tkwi w subtelności przyglądania się. Wystarczy posłuchać urwanych wypowiedzi bohaterów, zagłębić się w duchową wędrówkę, która - pomimo przestrzennego ograniczenia - zyskuje uniwersalny wymiar.
  • 5.0
    Jest niczym wykwintna podróż, którą o wiele lepiej przeżyć na własnej skórze, niż oglądać na kinowym ekranie. W filmie Coppoli zabrakło intensywności barw i smaków, które pozwoliłyby zapomnieć o poszukiwaniu sensów w oglądanej fabule. Nie znajdziemy ich w cichych ujęciach delektowania się chwilą.
  • 8.0
    Niezwykle inteligentny, przemyślany moralnie i piękny obraz, w którym Serkis - po raz kolejny - przekracza granice aktorskiej sprawności.
  • 7.0
    Jon Watts unika schematycznego pokazania genezy bohatera, nie rozrysowuje back story z ogranym ukąszeniem pająka. Wrzuca widzów w środek akcji i pozbawia Parkera zbędnych rozterek.
  • 6.0
    Juho Kuosmanen tworzy kino uważne i poważne, ale dzięki temu urzekające prostotą czystych emocji.
  • 5.0
    Zwariowany, pełen szalonych pomysłów, które finalnie przepadają z kretesem.
  • 7.0
    Opowiada na chłodno, bez fajerwerków i szarży o wypalonym świecie emocji, gdzie cisza wybrzmiewa wyjątkowo boleśnie. Bez upiększeń i w naturalistyczny sposób opowiada o zaklętym kręgu przeszłości, który musi zostać przerwany.
  • 6.0
    Jest nieco naiwne i proste, ale przedszkolakom idealnie pokazuje, jak ważna jest przyjaźń i wsparcie drugiej istoty. Co najważniejsze zło zostaje ukarane, a świat powraca do pierwotnego ładu i harmonii.
  • 8.0
    W tym przepychu fenomenalnych choreografii, można mieć nieco zastrzeżeń do scenariuszowych uproszczeń i przesadzonego aktu trzeciego. Mimo wszystko Baby Driver pozostaje jedną z najciekawszych i najbardziej oryginalnych propozycji filmowych tego lata.
  • 4.0
    Momentami jest zabawnie, ale po seansie pozostaje jakiś niesmak przeczołgania się poniżej ustawionej poprzeczki.
  • 6.0
    W starym, dobrym stylu udało się połączyć przejmującą opowieść o jesieni życia ze sprawnym heist movie. Z przyjemnością patrzy się na czarujących dżentelmenów, którzy dobrze potrafią bawić się w kino. Szczególnie, że film jest lekki, pełen dobrych żartów i pogody ducha. Bez nadęcia i spięcia - po prostu w starym, dobrym stylu.
  • 8.0
    W Ostatni w Aleppo nie ma epatowania przemocą, krwi i nadmiaru bolesnych obrazów zmasakrowanych ciał. Reżyser pokazuje niezbędne minimum, które potrafi potrząsnąć indywidualnym światem widza. Zgnieść od środka, ścisnąć za serce i uświadomić bezradność i obojętność wobec dramatu, który rozgrywa się na Wschodzie.
  • 4.0
    Wygląda jak nieudany eksperyment aktorsko-reżyserski. O ile można pochwalić Cotillard i Caneta za pewną dozę dystansu do siebie i autoironii, finalny produkt nie zasługuje na uznanie.
  • 5.0
    Pozbawiony genialnych aktorskich kreacji, okazałby się uroczym, ale sztucznym świecidełkiem. Król został bez korony, pokazując, że komedia w Polsce jest gatunkiem niebywale trudnym i nawet starym wyjadaczom nie zawsze wychodzi.
  • 7.0
    Jest pięknie: piękni ludzie, w pięknych domach żyją pięknym życiem, ale wcale nie razi ta magiczna rzeczywistość. Khereci sprawiła, że Wonder Woman i Superman zdjęli swoje kostiumy, pokazali swoje prawdziwe, wrażliwe oblicze i zachwycili lekkością bycia w słonecznej aurze Prowansji.
  • 6.0
    Może urzekać subtelnością, odwagą i zrozumieniem, ale denerwuje zbyt krystalicznym obrazem rzeczywistości. Choć bohaterowie przeżywają wielkie emocje, całość wydaje się aż nadto wystudiowana i powściągliwa. Lewandowski stworzył opowieść, w którą chce się wierzyć całym sercem, ale rozum podpowiada, że tak idealnie nigdy nie będzie.
  • 8.0
    Bez nachalności i tanich chwytów każe się zaopatrzyć w paczkę chusteczek. Nie zabraknie śmiechu i wzruszeń w niezwykle barwnej oprawie.
  • 3.0
    Nie jest urocze jak mały piesek - sprawca całego zamieszania. Przypomina raczej starego kanapowca, któremu brakuje już werwy i siły do zabawy.
  • 6.0
    Choć można oczekiwać większej atencji wobec Michel czy rozważniejszego rozłożenia akcentów, Gleason pozostaje niezwykle humanistycznym przeżyciem i duchową wędrówką. Tweel pokazuje, że we wszystkim tkwi sens.
  • 5.0
    Jest klimatyczną opowieścią w rękach mistrza gatunku kina akcji. Nie nudzi, intryguje i wciąga, choć finalnie nie przynosi spełniania, pozostawiając niesmak po przesadnym wykorzystaniu CGI.
  • 4.0
    Baywatch niesie na swym silnych barkach Dwayne Johnson. Dwoi się i troi, ale wśród niezbyt udanych efektów specjalnych, chaosu fabularnego i marnej gry aktorskiej, nie jest w stanie przyciągnąć uwagi i utrzymać jej na dłużej. To podróż sentymentalna, z której bardzo szybko chce się wrócić.
  • 7.0
    Czeska produkcja pełna jest niebanalnego humoru i konsekwentnego prowadzenia akcji. Pomimo wyobraźniowego mirażu, trudno tutaj o radosne i barwne przesłanie. Droga do Rzymu staje się mieszanką stylów, dzięki czemu intryguje i przyciąga, choć nie zawsze jest jasna. Wes Anderson podaje tutaj rękę Royowi Anderssonowi, a całość spina czeski dystans i radość opowiadania.
  • 6.0
    Bawi nieco topornym humorem, przyciąga zawadiackim uśmiechem Pine'a, choć rozczarowuje bohaterką, której brak charyzmy. Wciąż jednak wychodzi z tarczą, a nie na tarczy.
  • 7.0
    Cristi Puiu z prawdziwą wirtuozerią ogrywa małą przestrzeń mieszkania i rozdziela czas między bohaterów. Wznosi się na wyżyny reżyserskich możliwości, sprawiając, że z zainteresowaniem - przez prawie trzy godziny - śledzimy losy rodziny.
  • 5.0
    Jest antywojenną satyrą, która zostaje przyćmiona w dużej mierze za sprawą przeszarżowanego występu Brada Pitta. Zaciera przez to wymowę produkcji, która pokracznie balansuje między komedią a dramatem.
  • 5.0
    O ile wizualna oprawa Mojego Anioła potrafi wzbudzić dreszcze przyjemności, fabularne nielogiczności przyprawiają o ból głowy. Baśniowy charakter nie jest w stanie uratować widza od za długiej ekspozycji, wolnego opowiadania i patetycznych monologów.
  • 8.0
    Są nieco odrestaurowanym starym statkiem, ale zachowali niepowtarzalny klimat. Dodanie nowych bohaterów było doskonałym posunięciem, a Johnny Depp ponownie udowodnił, jak dobrze czuje się w kostiumie pirata. Żagle na maszt, szabla w dłoń i czas zatopić się w przygodę pełną śmiechu, wzruszeń i dreszczyku emocji.
  • 7.0
    Pełen sprzeczności, ale niezwykle sprawnie poprowadzony, dzięki czemu intryguje nienachalną feministyczną wymową, zabójczym wdziękiem i sensualną powściągliwością.
  • 5.0
    Ponsoldt zapomniał o niebezpieczeństwach cukierkowego przedstawienia. Film rozpływa się w nadmiarze długich przemówień i braku sensownej kondensacji fabularnych wydarzeń.
  • 6.0
    Przykład feel-good movie, które dość sprawnie balansuje między wzruszeniem i śmiechem, rozpływając się w pięknych widokach i pozytywnym aktorstwie.
  • 6.0
    Nie jest emocjonalnym wykroczeniem, ale bogatą lekcją o akceptacji, braterstwie i zrozumieniu.
  • 7.0
    Mroczna mieszanka, która przynosi spełnienie w ostatnich sekwencjach. Scott pokazuje, że potrafi wykorzystywać dobrze znane elementy, by opowiedzieć intrygujący horror/thriller, który od czasu do czasu zapiera dech w piersiach.