Małgorzata Czop

  • Średnia ocena: 6.2
  • Pozytywnych recenzji: 71%
  • Liczba recenzji: 245 w tym 241 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 172
  • Liczba recenzji negatywnych: 69

Szczegóły

Rozkład ocen

  • 10
  • 9
    4
  • 8
    34
  • 7
    77
  • 6
    57
  • 5
    34
  • 4
    24
  • 3
    8
  • 2
    3
  • 1

Recenzje

  • 4.0
    To nie jest dobry film, ale - o dziwo - Bodyguard Zawodowiec nie stara się nim być. Produkcja Hughesa staje się przepełnionym brutalnością buddy movie, w którym długie dialogi skutecznie spychają całość pod prąd pędzącej akcji.
  • 8.0
    Reżyserski majstersztyk, zatopiony w ponurym lesie pięknie oświetlanym przez promienie słoneczne. Thriller-perełka, gdzie opresyjność domu zostaje dopełniona przez dźwięki bitewnego zgiełku dobiegające z dala.
  • 6.0
    Nie wpada w klisze i banały, a z dużą wyrozumiałością pokazuje, jak łatwo jest rzucić się w wir cielesnej miłości, zrzucić z siebie ubrania, a jak wiele czasu potrzeba, aby dojrzeć emocjonalnie do intymności.
  • 6.0
    Nieco oklepane i banalne kino, które trzyma się poprawnego opowiadania wraz ze wszystkimi stereotypami i schematami. Webb nie eksperymentuje, nie próbuje odkryć nowych krain dziecięcego geniuszu, dlatego ten film to ciepła opowieść na jeden wieczór.
  • 8.0
    Komedia absurdu, która banalnością treści mogłaby się zamknąć w krótkim metrażu, wywołuje uśmiech prostotą przekazu i wciąż dobrze spełnia się w długiej formie. Wykrzywione i przerysowane postaci nie stają się nachalnymi karykaturami, a klamra kompozycyjna z makietą kanadyjskiego miasta pozwala całość traktować z przymrużeniem oka.
  • 7.0
    Reżyserska manipulacja pozwala zatopić się w umysł chorego, podążać śladem jego wytworów i dać się zaskakiwać. O taka zabawę chodzi w kinie, szczególnie jeśli całość jest świadomie poprowadzona granicy kampu.
  • 4.0
    FDB
    Poza fantastycznymi zdjęciami Guya Godfree, który kontrastuje szarą rzeczywistość z barwnymi obrazami autorki i intrygującą Hawkins, Maudie jest rozczarowaniem. Smutną i nudną podróżą do Nowej Szkocji, w której optymizm nie jest zaraźliwy.
  • 6.0
    Kosmiczna odyseja, która nie bawi się w tanie szpanowanie, ale oddaje hołd kino sci-fi. Nieco banalna fabuła wygląda przepięknie w kolorowym stroju uszytym za sprawą bujnej wyobraźni.
  • 8.0
    Wyciszone, dumne i artystycznie dopieszczone, dzięki czemu forma nie stanowi przerostu nad treścią, a film staje się pewną magiczną podróżą do historii z przeszłości, która równie dobrze mogłaby się wydarzyć dzisiaj.
  • 5.0
    Piękno wizualne i symfonia słów rozpadają się w reżyserskich niedostatkach. Powoli krążąca kamera otępia zmysły i pozwala na chwilę relaksu, przez co rozmowa głównych bohaterów schodzi na drugi plan.
  • 8.0
    Solidne kino, które nie łasi się na tanie efekty specjalne. John Madden w przemyślany sposób rozgrywa swoje karty, buduje napięcie oczekiwania i nie popada w ramy jednoznaczności.
  • 8.0
    Jest niczym wyznanie miłości - zaskakujące, pełne radości i rozkosznej przyjemności, której trudno się oprzeć.
  • ?
    To przede wszystkim piękne krajobrazy norweskich gór. Reżyser potrafi zachwycać się naturą, wobec której bohaterowie są mali i czasami bezradni. Angażuje dozę humoru i myślę, że doskonale dociera do młodej widowni. Mówi prostym językiem i nie prezentuje nieskomplikowaną fabułę, w której wzajemna troska jest największą wartością.
  • 8.0
    Magiczna i pełna humoru opowieść o kociej sile przyciągania i czarowania.
  • 7.0
    Urzeka spokojem i energią bohaterki, która, choć dostaje liczne ciosy od losu, nie poddaje się, lecz ponownie staje na nogi i idzie do przodu. I pomimo tego że Una mujer fantastica wypełniona jest smutnymi emocjami, trudno nie znaleźć w niej pozytywnych akcentów. Rozczarowaniom towarzyszy nadzieja, że jakoś to będzie.
  • 9.0
    Maestria wyważonego słowa, pozbawiającego oddechu obrazu i trzymającej w napięciu muzyki.
  • 7.0
    Siła tego dokumentu tkwi w subtelności przyglądania się. Wystarczy posłuchać urwanych wypowiedzi bohaterów, zagłębić się w duchową wędrówkę, która - pomimo przestrzennego ograniczenia - zyskuje uniwersalny wymiar.
  • 5.0
    Jest niczym wykwintna podróż, którą o wiele lepiej przeżyć na własnej skórze, niż oglądać na kinowym ekranie. W filmie Coppoli zabrakło intensywności barw i smaków, które pozwoliłyby zapomnieć o poszukiwaniu sensów w oglądanej fabule. Nie znajdziemy ich w cichych ujęciach delektowania się chwilą.
  • 8.0
    Niezwykle inteligentny, przemyślany moralnie i piękny obraz, w którym Serkis - po raz kolejny - przekracza granice aktorskiej sprawności.
  • 7.0
    Jon Watts unika schematycznego pokazania genezy bohatera, nie rozrysowuje back story z ogranym ukąszeniem pająka. Wrzuca widzów w środek akcji i pozbawia Parkera zbędnych rozterek.
  • 6.0
    Juho Kuosmanen tworzy kino uważne i poważne, ale dzięki temu urzekające prostotą czystych emocji.
  • 5.0
    Zwariowany, pełen szalonych pomysłów, które finalnie przepadają z kretesem.
  • 7.0
    Opowiada na chłodno, bez fajerwerków i szarży o wypalonym świecie emocji, gdzie cisza wybrzmiewa wyjątkowo boleśnie. Bez upiększeń i w naturalistyczny sposób opowiada o zaklętym kręgu przeszłości, który musi zostać przerwany.
  • 6.0
    Jest nieco naiwne i proste, ale przedszkolakom idealnie pokazuje, jak ważna jest przyjaźń i wsparcie drugiej istoty. Co najważniejsze zło zostaje ukarane, a świat powraca do pierwotnego ładu i harmonii.
  • 8.0
    W tym przepychu fenomenalnych choreografii, można mieć nieco zastrzeżeń do scenariuszowych uproszczeń i przesadzonego aktu trzeciego. Mimo wszystko Baby Driver pozostaje jedną z najciekawszych i najbardziej oryginalnych propozycji filmowych tego lata.
  • 4.0
    Momentami jest zabawnie, ale po seansie pozostaje jakiś niesmak przeczołgania się poniżej ustawionej poprzeczki.
  • 6.0
    W starym, dobrym stylu udało się połączyć przejmującą opowieść o jesieni życia ze sprawnym heist movie. Z przyjemnością patrzy się na czarujących dżentelmenów, którzy dobrze potrafią bawić się w kino. Szczególnie, że film jest lekki, pełen dobrych żartów i pogody ducha. Bez nadęcia i spięcia - po prostu w starym, dobrym stylu.
  • 8.0
    W Ostatni w Aleppo nie ma epatowania przemocą, krwi i nadmiaru bolesnych obrazów zmasakrowanych ciał. Reżyser pokazuje niezbędne minimum, które potrafi potrząsnąć indywidualnym światem widza. Zgnieść od środka, ścisnąć za serce i uświadomić bezradność i obojętność wobec dramatu, który rozgrywa się na Wschodzie.
  • 4.0
    Wygląda jak nieudany eksperyment aktorsko-reżyserski. O ile można pochwalić Cotillard i Caneta za pewną dozę dystansu do siebie i autoironii, finalny produkt nie zasługuje na uznanie.
  • 5.0
    Pozbawiony genialnych aktorskich kreacji, okazałby się uroczym, ale sztucznym świecidełkiem. Król został bez korony, pokazując, że komedia w Polsce jest gatunkiem niebywale trudnym i nawet starym wyjadaczom nie zawsze wychodzi.
  • 7.0
    Jest pięknie: piękni ludzie, w pięknych domach żyją pięknym życiem, ale wcale nie razi ta magiczna rzeczywistość. Khereci sprawiła, że Wonder Woman i Superman zdjęli swoje kostiumy, pokazali swoje prawdziwe, wrażliwe oblicze i zachwycili lekkością bycia w słonecznej aurze Prowansji.
  • 6.0
    Może urzekać subtelnością, odwagą i zrozumieniem, ale denerwuje zbyt krystalicznym obrazem rzeczywistości. Choć bohaterowie przeżywają wielkie emocje, całość wydaje się aż nadto wystudiowana i powściągliwa. Lewandowski stworzył opowieść, w którą chce się wierzyć całym sercem, ale rozum podpowiada, że tak idealnie nigdy nie będzie.
  • 3.0
    Nie jest urocze jak mały piesek - sprawca całego zamieszania. Przypomina raczej starego kanapowca, któremu brakuje już werwy i siły do zabawy.
  • 6.0
    Choć można oczekiwać większej atencji wobec Michel czy rozważniejszego rozłożenia akcentów, Gleason pozostaje niezwykle humanistycznym przeżyciem i duchową wędrówką. Tweel pokazuje, że we wszystkim tkwi sens.
  • 5.0
    Jest klimatyczną opowieścią w rękach mistrza gatunku kina akcji. Nie nudzi, intryguje i wciąga, choć finalnie nie przynosi spełniania, pozostawiając niesmak po przesadnym wykorzystaniu CGI.
  • 4.0
    Baywatch niesie na swym silnych barkach Dwayne Johnson. Dwoi się i troi, ale wśród niezbyt udanych efektów specjalnych, chaosu fabularnego i marnej gry aktorskiej, nie jest w stanie przyciągnąć uwagi i utrzymać jej na dłużej. To podróż sentymentalna, z której bardzo szybko chce się wrócić.
  • 7.0
    Czeska produkcja pełna jest niebanalnego humoru i konsekwentnego prowadzenia akcji. Pomimo wyobraźniowego mirażu, trudno tutaj o radosne i barwne przesłanie. Droga do Rzymu staje się mieszanką stylów, dzięki czemu intryguje i przyciąga, choć nie zawsze jest jasna. Wes Anderson podaje tutaj rękę Royowi Anderssonowi, a całość spina czeski dystans i radość opowiadania.
  • 6.0
    Bawi nieco topornym humorem, przyciąga zawadiackim uśmiechem Pine'a, choć rozczarowuje bohaterką, której brak charyzmy. Wciąż jednak wychodzi z tarczą, a nie na tarczy.
  • 7.0
    Cristi Puiu z prawdziwą wirtuozerią ogrywa małą przestrzeń mieszkania i rozdziela czas między bohaterów. Wznosi się na wyżyny reżyserskich możliwości, sprawiając, że z zainteresowaniem - przez prawie trzy godziny - śledzimy losy rodziny.
  • 5.0
    O ile wizualna oprawa Mojego Anioła potrafi wzbudzić dreszcze przyjemności, fabularne nielogiczności przyprawiają o ból głowy. Baśniowy charakter nie jest w stanie uratować widza od za długiej ekspozycji, wolnego opowiadania i patetycznych monologów.
  • 8.0
    Są nieco odrestaurowanym starym statkiem, ale zachowali niepowtarzalny klimat. Dodanie nowych bohaterów było doskonałym posunięciem, a Johnny Depp ponownie udowodnił, jak dobrze czuje się w kostiumie pirata. Żagle na maszt, szabla w dłoń i czas zatopić się w przygodę pełną śmiechu, wzruszeń i dreszczyku emocji.
  • 7.0
    Pełen sprzeczności, ale niezwykle sprawnie poprowadzony, dzięki czemu intryguje nienachalną feministyczną wymową, zabójczym wdziękiem i sensualną powściągliwością.
  • 5.0
    Ponsoldt zapomniał o niebezpieczeństwach cukierkowego przedstawienia. Film rozpływa się w nadmiarze długich przemówień i braku sensownej kondensacji fabularnych wydarzeń.
  • 6.0
    Przykład feel-good movie, które dość sprawnie balansuje między wzruszeniem i śmiechem, rozpływając się w pięknych widokach i pozytywnym aktorstwie.
  • 7.0
    Mroczna mieszanka, która przynosi spełnienie w ostatnich sekwencjach. Scott pokazuje, że potrafi wykorzystywać dobrze znane elementy, by opowiedzieć intrygujący horror/thriller, który od czasu do czasu zapiera dech w piersiach.
  • 6.0
    Sprowadzają się do uczuciowego zawodu, zaprzepaszczonych szans i poetyckiej rozprawy o trudnej przyjaźni. Mało tutaj sportowych emocji czy walecznego ducha.
  • 6.0
    W przegięciach Martwych wód tkwi urocza siła komediowego sznytu. Nie potrzeba dosadnych stwierdzeń, by wycisnąć esencję przedstawionej historii. Bruno Dumont już w Małym Quinquin'ie pokazał, że potrafi tworzyć intrygujące i pełne abstrakcji światy, do który ma się ochotę wejść.
  • 2.0
    Artyzm, jakiego nie chce się oglądać. Banalna zbitka klisz i złych inscenizacji, których nie da się obronić w żaden sposób. Niekontrolowany chaos pustych słów i bezrefleksyjnych aktów.
  • 7.0
    Galaktyczna przygoda na dopalaczach. Jest głośno, barwnie i na pełnym gazie.
  • 7.0
    Piękny obraz zagubienia i poszukiwania własnej drogi w realnym, a nie bajkowym życiu.
  • 7.0
    FDB
    Pojemna szkatułka pełna niespodzianek. Forma, dowcip i celne uwagi dają satysfakcję oglądania.
  • 8.0
    Straszy i bawi, a takie skrajności doskonale sprawdzają się na ekranie.
  • ?
    Mądre i szczere kino, które potrafi wzruszać i oburzać. Powoli uchyla drzwi na nowe myślenie o rzeczywistości.
  • 3.0
    Balansuje na granicy kina artystycznego i gatunkowego, ale w żadnym się nie spełnia.
  • 4.0
    Film o wszystkim i o niczym, który błądzi w nadmiarze luźno rzuconych pomysłów.
  • 5.0
    Choć można się czasami uśmiechnąć, nie otrzymamy zbyt wielu zaskoczeń.
  • 5.0
    Choć zabrakło w Porto oryginalności i wciągającej opowieści, forma przedstawienia zasługuje na uwagę.
  • 8.0
    Sprawia, że brakuje tchu, choć nie gnamy nigdzie w szaleńczym pędzie. Wyważone kino ludzkich emocji.
  • 9.0
    Brazylijski reżyser w spokoju i pogodnej zadumie opowiada o prawdziwości, która ma w sobie niesamowitą wartość chwytania czasu.
  • 4.0
    W niezwykle poprawny sposób chce opowiadać o ekscentrykach. Staje się przez to smutnie wystudiowany.
  • 7.0
    Brakuje inwencji oryginału, ale posiada hipnotyzującą Johansson, która już nie raz udowodniła, jak dobrze czuje się w świecie akcji.
  • 7.0
    Czegoś zabrakło, ale film wciąż ogląda się dobrze, głównie za sprawą genialnej Svevy Alviti.
  • 4.0
    Jest kinem niespełnionym. Krążącym w dezorientacji między kinem artystycznym a wiernością gatunkowym kliszom. Historią Krystiana Bali żyła cała Polska i świat, ale filmowi brakuje emocji gotowych wstrząsnąć świadomością ludzi.
  • 5.0
    Jest filmem poprawnym, który dobrze sprawdza się jako początkowa historia. Brak mu jednak pazura i poczucia humoru pozwalającego na rywalizację z produkcjami Marvela.
  • 6.0
    Kruithof ucieka od taniego dramatyzmu, tworzy wyważony obraz, w którym bohater miota się niczym Józef K. w przytłaczającej rzeczywistości. Pomimo powolnego tempa i kontemplacji w geście i słowie, nie brakuje dynamicznej akcji i strzałów.
  • 7.0
    Jest wyjątkowo spójnym sci-fi, w którym mordercza walka rozgrywa się z artystycznym zacięciem. Unikalne rozwiązanie, jak na hollywoodzkie warunki.
  • 6.0
    Caro odrobiła lekcję i z uwagą buduje przestrzeń, która otacza Żabińską. Azyl to kobiece ciepło, męska siła i emocjonalna subtelność, w którą chce się wierzyć.
  • 3.0
    Michał Węgrzyn tonie w pretensjonalnych wypowiedziach, nieracjonalnych rozwiązaniach i przedstawia bohatera, którego w żaden sposób nie można polubić. Szaleńczy bieg po nic.
  • 7.0
    Paolo Virzi trochę na siłę stara się przedstawić emocjonalną historię zagubienia i odnalezienia prostej drogi. Finalne rozwiązania mogą przynieść rozczarowanie wtórnością i przewidywalnością, jednak może je puścić w niepamięć, dopóki interakcja pomiędzy Tedeschi i Ramazzotti intryguje i przyciąga. Filmowy duet idealny.
  • 4.0
    Ma ambicje, doświadczoną w mało ekspresyjnych rolach Kristen Stewart i delikatną muzykę, ale staje się długą i nudną podróżą przez nieznane lądy.
  • 7.0
    Może być dobrą lekcją i historycznym rozliczeniem. George unika tanich chwytów, daleko mu do melodramatu, który dość łatwo mógł pokierować przebiegiem historii.
  • 5.0
    Posiada gwiazdorską obsadę, ogromny budżet i przypowieść starą jak świat, ale staje się nijaką inscenizacją. Zabrakło serca i duszy, które byłyby w stanie tchnąć w tą muzyczną wędrówkę odrobinę życia.
  • 7.0
    Fenomenalne wizualne widowisko, które zachowuje równowagę między akcją, humorem i bohaterami. Choć to wielka małpa skrada całą uwagę, dzięki dopieszczonemu CGI, całość pełna jest elektryzujących sekwencji i przerażających momentów.
  • 4.0
    Okazuje się zwykłym metalem, któremu daleko do szlachetności.
  • 7.0
    Na szczęście reżyser nie wpada w odmęty patosu, uwielbienia i dojmującego smutku. Daleki od zachowawczości zachwyca wyważoną strawą dla intelektulanego ducha, jak i spragnionych mięsistej akcji.
  • 4.0
    Agnieszka Holland otrzymała fantastyczny materiał wyjściowy w postaci książki Olgi Tokarczuk, ale zrobiła kino letnie, bez szaleńczej werwy i emocjonalnego zaangażowania.
  • 6.0
    Nie ma tej samej siły rażenia, co opowieść z 1996 roku. Danny Boyle nie eksperymentuje z formą, nie wykrzywia obrazu i nie wyrzuca dialogów w tempie karabinu maszynowego. To dojrzalsza wersja bohaterów, którzy wciąż nie potrafią stanąć na nogi.
  • 8.0
    Powściągliwa historia, która uderza ze zdwojoną siłą. A reżyser udowadnia, że fenomenalnie sprawdza się w czarnej komedii.
  • 6.0
    FDB
    Głośno krzyczy o istocie wiary, ale brakuje mu widowiskowości godnej utrzymania uwagi.
  • 7.0
    FDB
    Jest sprawnie stworzonym kinem pełnym akcji i krwistych bohaterów, po którym ma się ochotę zatopić zęby w jednym z soczystych hamburgerów.
  • 6.0
    Staje się opowieścią o sensie poświęcenia, złudnej miłości i problemach z systemem więziennictwa, któremu wciąż daleko do resocjalizacyjnej misji.
  • 7.0
    Choć nie pozbawione kilku scenariuszowych błędów, zachwycają świeżością i lekkością opowiadania. To Piękny umysł pozbawiony mroku i choroby, Gra tajemnic bez problemów w interakcjach międzyludzkich oraz determinacja Erin Brockovich. Barwne kino o kobiecej sile.
  • 7.0
    FDB
    Paul Verhoeven, pomimo kilku potknięciom (rozwiązanie intrygi raczej nie zaskakuje), zachwyca dramatyczno-komediowym podejściem i wprawą rytmicznego opowiadania.
  • 5.0
    Pełno tutaj "martwych" postaci, przez co filmowi brakuje życia. Można powiedzieć, że z uroczej małej dziewczynki o przenikliwym umyśle, urosła rozkapryszona i nudna nastolatka, której nie wiadomo, o co chodzi.
  • 8.0
    Kino podskórnej emocji i empatycznej lekcji akceptacji drugiego człowieka.
  • 6.0
    FDB
    To wciąż jest Dolan, który urzeka - twórczą emfazą, wizualnym dopracowaniem i igraniem z otaczającą nas popkulturą. Jednak psychologiczna szarża momentami staje się groteską, a konflikt przy stole nie prowadzi do żadnych zmian i wniosków.
  • 5.0
    FDB
    Opiera się na seksualności i wulgaryzmach, ale pod powłoką rozbuchanych charakterów przynosi odrobinę ciepła i otuchy.
  • 8.0
    Pełna energii, barw i siły rażenia, która nie pozwala przejść obojętnie obok kina.
  • 8.0
    Zachwyca zwyczajnością zdarzeń, banalnością pomyłek i upływu czasu. Ale przede wszystkim maestrią pokazywania bolesnej prozy codzienności życia po życiu. Jest cicho i kameralnie, ale wnętrze krzyczy z emocjonalnego poruszenia.
  • 7.5
    FDB
    Prawdziwy, pełen emocji i żywych postaci.
  • 3.0
    FDB
    Widowiskowa produkcja staje się niestrawna przez banalny miks źle zrealizowanych pomysłów.
  • 6.0
    Mimo wszystko to kino, które rezonuje z widzem.
  • 7.0
    FDB
    Ciepły i sympatyczny, ale kryje w sobie tajemnicę fenomenu szczęścia i przyjaznego losu. Prawdziwe feel-good movie.
  • 9.0
    FDB
    Orzeźwiający i zaskakująco przyjemny. Daje estetyczną radość, ale nie zapomina o duchowej strawie.
  • 6.0
    FDB
    Fabularna dokładność i oszczędność formy sprawiają, że brytyjska produkcja przerażająco angażuje widza i wywołuje dreszcz emocji.
  • 6.0
    FDB
    Jest jedną z lepszych adaptacji gier. Posiada solidne atuty w postaci obsady, intrygującej historii - momentami niedopracowanej - i ciekawego wykonania.
  • 2.0
    FDB
    Ociera się o śmieszność swoimi scenariuszowym i wizualnym niedopracowaniem.
  • 7.0
    W swej przekorze i groteskowym sznycie staje się wielowarstwową historią, którą można na wiele sposobów rozbierać na czynniki pierwsze.
  • 7.0
    FDB
    Ciepła opowieść o sile walki o siebie i swoją wizję przyszłości. Pomimo tego że humor nie zawsze jest wyszukany, animacja ze stajni Illumiation daje radość oglądania.
  • 4.0
    FDB
    Powściągliwość zbliża kanadyjską reżyserkę do letniego dramatu, ale skutecznie oddala od trzymającego w napięciu thrillera. Las pochłonął całą nadzieję.