Kopnęłabym cię, gdybym mogła

Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak bardzo wczułam się emocje bohatera, obserwowanego na ekranie. Ani przez chwilę nie można się zdystansować. Z jednej strony chciałoby się wstrząsnąć Lindą, z drugiej ją pocieszyć i ochronić, zwłaszcza przed otaczającymi ją ludźmi, którzy w przeciwieństwie do nas nie są w stanie pojąć, jak ma ciężko.

Łącząca pierwiastki surrealizmu z elementami cielesnego horroru i czarnym humorem hipnotyzująca opowieść o żonie, matce i terapeutce w stanie załamania nerwowego.

Ogromną zaletą tego filmu jest jego niejednoznaczność. Ile widzów, tyle sposobów odczytania tej historii. Oczywiście reżyserka miała swoją wizję, swój klucz do symboliki, którą ukazuje na ekranie. Lubię jednak postawę, w której odbiór dzieła staje się odbiciem emocji towarzyszących nam w momencie kontaktu z nim. To film, który nie narzuca interpretacji, lecz zaprasza do rozmowy.