Teraz możesz założyć konto i korzystać z nowych funkcji serwisu.
Obserwuj

Bartosz Szarek

  • Średnia ocena: 7.0
  • Pozytywnych recenzji: 73%
  • Liczba recenzji: 85 w tym 85 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 62
  • Liczba recenzji negatywnych: 23
  • Średnio ocenia: 0.5 wyżej niż inni krytycy
  • Poziom ocen: 67% wyżej, 20% niżej, 12% tak samo jak inni krytycy
  • Najwyższa ocena: 10.0 dla To
  • Najniższa ocena: 2.0 dla Pierwszy śnieg
  • Najbardziej odrębna ocena: 9.0 dla Blair Witch

Recenzje

  • 6.1
    7.0

    Pewnego razu w listopadzie 2017

    Kino autorskie, kino Andrzeja Jakimowskiego, minimalistyczne i rytmiczne, emocjonujące i trafiające prosto w serducho, ale portretujące rzeczywistość przez nieco zmieniony względem swoich poprzednich produkcji pryzmat.
  • 4.5
    3.0

    Piła: Dziedzictwo 2017

    Nie grzeszy oryginalnością względem filmowych poprzedników, jest wtórna, nudna i tak samo potrzebna człowiekowi jak nocny koszmar.
  • 4.4
    2.0

    Pierwszy śnieg 2017

    Bogactwo wyjściowe, twórcze i obsadowe, oraz zmarnowany potencjał.
  • 7.3
    8.0

    Fantastyczna kobieta 2017

    To czy podczas seansu będziemy mieć ochotę nadstawić za Marinę drugi policzek, czy rzucić weń kamieniem, reżyser pozostawia subiektywnej ocenie każdego z nas. Białe nigdy nie jest do końca białe, a czarne - czarne.
  • 3.4
    3.0

    Linia życia 2017

    Pozszywane z gatunkowych łat monstrum doktora Frankensteina, obudowane papierowo-stereotypowymi postaciami, powielające najbardziej oklepane motywy i schematy kina grozy, z całą gamą przeinaczeń i kawalkadą obowiązkowych jumpscare'ów.
  • 6.9
    8.0

    Ptaki śpiewają w Kigali 2017

    Trafiające w punkt wypełnienie idei kina stylu zerowego, w którym filmowa forma nie ma większego znaczenia, ustępuje pod naporem opowiadanej fabuły, zdarzeń i misternie plecionej pajęczyny wątków centralnych postaci.
  • 8.1
    9.0

    The Square 2017

    Chłód i chirurgiczna precyzja, z jakimi Östlund kreśli sylwetkę centralnej postaci, to sceny jednocześnie godne pozazdroszczenia i pożałowania, ale zawsze dynamiczne i nieprzewidywalne, a przy tym okraszone inteligentnym humorem.
  • 7.8
    10.0

    To 2017

    Andres Muschietti w sobie wiadomy sposób żeni ze sobą groteskę i czarny humor, horror i opowiastkę inicjacyjną o przyspieszonym dojrzewaniu. To to bezpretensjonalne kino gatunkowe utrzymane w komediowo-dramatycznej konwencji, podane z czuciem i szacunkiem dla prozy Kinga.
  • 6.7
    9.0

    Na pokuszenie 2017

    Reżyserka i scenarzystka Coppola, grając suspensem w iście hitchcockowskim stylu, przenicowuje gotycki melodramat twórcy Brudnego Harry'ego, tworząc inteligentną feministyczną dogmę i zarazem jej antytezę.
  • 6.7
    8.0

    Podwójny kochanek 2017

    Podwójny kochanek to Noe ze spektakularnym close-up'em wziernikowania pochwy głównej bohaterki, Cronenberg dający zmianę sugestywnymi przeobrażeniami jej fizyczności i psychiki i demiurg-Polański zamykający protagonistkę w klaustrofobicznych wnętrzach. Nowy Ozon to film napawający się słabnącym echem typowo hitchcockowskich motywów, światem utkanym z niezwykłych snów i przyziemnych koszmarów, podświadomych pragnień i tanich dialogów.
  • 6.2
    9.0

    Królewicz Olch 2016

    Rewelacyjne kino, ale jeszcze lepszy prognostyk na przyszłość.
  • 4.4
    3.0

    Mroczna wieża 2017

    Kuriozalne założenia w przypadku sagi Kinga stawiające kondensację nad rozbudowę nie mogły przynieść udanego filmu. Mroczna wieża nie jest najgorszą ekranizacją prozy twórcy Lśnienia (1977), ale z pewnością najmniej satysfakcjonującą.
  • 4.8
    8.0

    Piękne dni 2016

    Wim Wenders zaprasza widza do rzeczywistości, w których nic nie jest oczywiste i jasne na pierwszy rzut oka. Piękne dni to nie film - to materiały do scenariusza. Ale jakiej próby...
  • 7.8
    9.0

    Wojna o planetę małp 2017

    Mocne kino - w każdym aspekcie.
  • 8.2
    9.0

    Dunkierka 2017

    Jest pierwszą pozycją w filmografii Nolana, w której reżyserski kunszt wreszcie doścignął sztukę. Dobra zmiana.
  • 7.2
    8.0

    Mężczyzna imieniem Ove 2015

    Holm błyskotliwie żeni ze sobą gatunki komedii i dramatu, nie zapominając jednocześnie o stronie wizualnej filmu i kreacjach aktorskich. Co tu dużo pisać, wszystko w Mężczyźnie imieniem Ove, jak na wzorcowe kino "ku pokrzepieniu serc" przystało, zostało zmanipulowane i wyreżyserowane w taki sposób, by porwać widownie, jednocześnie rozbawić, oburzyć i wycisnąć łzę.
  • 7.3
    9.0

    To przychodzi po zmroku 2017

    Obecnie, kiedy tak wielu twórców kina gatunkowego stawia na bombastyczność swoich produkcji, miło jest doświadczyć obrazu cierpliwego. Spokojne tempo To przychodzi po zmroku działa na korzyść klimatu i powoduje, że widz tym pełniej doświadcza obrazów płynących z ekranu, ma czas na oddech i zastanowienie, zauważa kipiące pod fabularną powierzchnią detale i meta-treści.
  • 7.2
    9.0

    Auta 3 2017

    Stanowią swoistą lekcję zarówno dla młodych, jak i dorosłych. To nie konflikt "starego" z "nowym", gdzie stare jako to gorsze musi odejść, stanowi clou filmu. Ale jak w przypadku głównych bohaterów odwrócenie ról, "przebudowa" minionych prawd i przekucie ich w nowe sytuacje, w których szukać będą spełnienia i samorealizacji.
  • 5.6
    4.0

    Królowa Hiszpanii 2016

    Twórcom Królowej Hiszpanii brakuje skupienia. W sposób całkowicie chaotyczny i nieprzemyślany przeskakują pomiędzy pastiszem a śmiertelną powagą, centralną fabułą a plątaniną wątków pobocznych, daremną próbą politycznego rozliczenia się z przeszłością narodu a retro-fasadowością filmu osadzoną na fundamentach magii złotej ery Hollywoodu.
  • 7.9
    9.0

    Nazywam się Cukinia 2016

    Płynący prosto z serducha, wzruszający manifest filmowy i zarazem dowód na to, że gatunek animacji, traktowany przez masy z góry jako ten lekki, rozrywkowy i ogólnie rzecz biorąc mało poważny, w sposób brawurowy wykorzystuje swój miażdżący potencjał, by raczyć nas (po)ważnymi tematami. Brawo.
  • 5.8
    7.0

    Mój anioł 2016

    Wizualny majstersztyk, choć formalnie anachroniczne względem środków wyrazu stosowanych we współczesnym filmie kino.
  • 6.0
    5.0

    Song to Song 2017

    Nowy Malick to kino monumentalne, ale i oczywiste, wyniosłe i dumne, wymagające od widza pełnego poddania się filmowej materii, przyjęcia z całym dobrodziejstwem inwentarza, i zarazem bez żadnej dozy krytycyzmu, wszystkiego tego, co w obecnych czasach anachroniczne i przebrzmiałe. Trudne, żeby nie powiedzieć - niemożliwe.
  • 5.5
    5.0

    Obcy: Przymierze 2017

    Z jednej strony film Scotta jest klimatyczny, przerażający i krwawy, ale jednocześnie na tyle niepokojący, że może przypaść do gustu nie tylko wielbicielom serii czy fanom horroru, ale również amatorom kina psychologicznego, z drugiej strony jako prequel Obcego z 1979 roku nie wnosi nic nowego do dyskusji o filmie, jak i tytułowym monstrum.
  • 7.0
    8.0

    Mali mężczyźni 2016

    Nie spodziewajcie się po Małych mężczyznach filmu z hollywoodzkim happy endem, finałowego objawienia i fajerwerków, prędzej cut-scenek z życia, które według Sachsa nie muszą mieć z powyższym nic wspólnego.
  • 6.1
    8.0

    Wybawienie 2016

    Ogląda się dobrze i szybko, fabuła wciąga i hipnotyzuje unoszącym się nad całością klimatem noir.
  • 8.0
    9.0

    Klient 2016

    W ciągu dwóch godzin metrażu ma do zaoferowania równie dużo, co największe literackie "kobyły" mieszczańskiego realizmu, jakie miałem okazje przeczytać. Kiedyś Balzak, Hugo i Tołstoj, teraz Farhadi.
  • 6.2
    7.0

    Małżeńskie porachunki 2017

    Choć Małżeńskie porachunki wypadają lepiej na papierze niż na ekranie, a film może sprawiać wrażenie chaotycznego, nie zmienia to faktu, że ogląda się go dobrze.
  • 6.3
    4.0

    Ghost in the Shell 2017

    Jest wtórny, a przy tym koszmarnie nudny.
  • 5.1
    5.0

    Amok 2017

    Kino niespełnione i na własne życzenie zapędzające się w kozi róg niemieckiej myśli filozoficznej, która wymagała dobrania odpowiedniego klucza, by nie pogubić się w labiryncie precyzyjnych kategorii i natłoku znaczeń.
  • 4.1
    3.0

    Wściekłość 2017

    Może się podobać, ale osobom zupełnie odklejonym od tego, co zaprezentował w 2013 roku Steven Knight, jak również podobnych formalnie produkcji. W przeciwnym razie nie doświadczymy wiele ponad miałką historyjkę o pogubionym wewnętrznie człowieku, który wyszedł z domu, by pobiegać.
  • 6.7
    6.0

    Kong: Wyspa Czaszki 2017

    Biorąc poprawkę na to, że doświadczamy fabularnej wydmuszki - film jest niebywale wciągający, cieszy oko i ma spore zadatki na to, by stać się zaczynem ciekawej franczyzy.
  • 5.6
    6.0

    Maria Skłodowska-Curie 2016

    Nie jest pozbawiony wad i ogląda się go z mieszanymi uczuciami. Również obiektywizm twórców pozostawia wiele do życzenia, szczególnie w kontekście scen, które zaistniały jedynie po to, by zaistnieć i nic poza tym, nie niosą za sobą żadnej stałości narracyjnej.
  • 6.2
    8.0

    Pokot 2017

    Agnieszka Holland, pomimo łączenia gatunkowych łat thrillera i kryminału najprostszym ze szwów, tworzy film świeży, idiosynkratyczny, niepokojący, przesycony metafizyką i absurdem.
  • 6.9
    7.0

    Milczenie 2016

    Jeżeli tylko uda nam się otworzyć na zawarte w Milczeniu przesłanie, znajdziemy odwagę i klucz do tego, by wejść w sandały głównych bohaterów, to doświadczymy filmu przesiąkniętego pasją i spokojem - jako karkołomnej próby zuniwersalizowania prawdy o Bogu.
  • 2.7
    2.0

    Ciemniejsza strona Greya 2017

    Bełkotliwy, nudny, bazujący na podstawowych instynktach i co gorsze - śmieszny, nie w kontekście zawartego w nim humoru, ale inscenizacyjnej i dialogowej egzotyki.
  • 6.8
    8.0

    Jackie 2016

    W sposób osobisty i kompletny opisuje dni niewyobrażalnej straty. Istnieje mnóstwo filmów powiązanych tematycznie z zabójstwem prezydenta Kennedy'ego, w których postać Pierwszej Damy doczekała się licznych reżyserskich wizji i aktorskich interpretacji. Jednak nigdy postać Jackie nie była tak prawdziwa, wręcz na wyciągnięcie ręki, jak u Larraína.
  • 7.9
    10.0

    Toni Erdmann 2016

    Film, który wychodzi z ekranu, łapie i wciąga widza do środka, jest rozkosznie zabawny i na dodatek inteligentnie poprowadzony - wnikliwy, zamaszysty, ale nie rozwlekły. Maren Ade szafuje emocjami, wzbudzając naprzemiennie śmiech, wzruszenie i dyskomfort, jednocześnie uderza w nostalgiczne tony, które co rusz przeobrażają się w autorefleksję na temat naszych własnych - minionych i obecnych - dysfunkcjonalizmów rodzinnych. Mistrzostwo.
  • 8.1
    9.0

    La La Land 2016

    Jako ewidentny spadkobierca gatunku, spełnia swoją naczelną rolę w stu procentach - cieszy oko, raczy ucho, dostarcza rozrywki i sprawia prawdziwą, niekrytą przyjemność.
  • 6.4
    8.0

    Powidoki 2016

    Rozdwojony i podwojony, nie arcydzieło, ale dzieło - wykonane z pietyzmem i dbałością o każdy detal, film staranny, godny i tak wierny prawdzie, jak wierne prawdzie może być wypracowane i pełne dzieło spełnionego twórcy.
  • 4.4
    3.0

    Assassin's Creed 2016

    Reżyser ma spore problemy, aby zaoferować coś, co mogłoby zespolić widza zarówno z fabułą, jak i bohaterami świata przedstawionego, których emocjonalność jest praktycznie nieistniejąca, a przemiany, które się w nich dokonują podyktowane logiką idioty.
  • 8.1
    9.0

    Paterson 2016

    Piękny sonet do poetyki życia codziennego, introspektywny wgląd w jeden tydzień z życia tytułowego bohatera, który z perspektywy kierowcy miejskiego autobusu, w sposób banalny, choć zarazem godny podziwu, zestawia ze sobą prozę życia zawodowego z poezją tego, czym zajmuje się po godzinach i w ich trakcie.
  • 8.0
    9.0

    Wołyń 2016

    Bezlitosny i nie bierze żadnych jeńców, to początek horroru widziany jako gradowa chmura, która będzie ciągnąć się za widzem jeszcze na długo po opuszczeniu sali kinowej.
  • 5.8
    7.0

    Neon Demon 2016

    Jako satyra sprawdza się słabo, jako komentarz - zdecydowanie lepiej.
  • 6.0
    9.0

    Ja, Olga Hepnarova 2016

    Niezwykle dojrzały i frapujący film, obok którego nie sposób przejść obojętnym. Rewelacja.
  • 6.9
    6.0

    Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy 2015

    Poprawnie zrealizowany film, choć budzący spore wątpliwości, szczególnie w kwestii głównych postaci, ich teatralnych póz i irytującego deklamatorstwa.
  • 7.5
    7.0

    Moje córki krowy 2015

    Jak najbardziej wart obejrzenia, godny polecenia, zyskujący przy kolejnych projekcjach.
  • 5.6
    4.0

    Zanim się pojawiłeś 2016

    Od strony złożoności problemu, wokół którego oscyluje fabuła Zanim się pojawiłeś, zarówno natury fizycznej, jak i tej psychicznej, film, za sprawą miałkiego pogłębienia i skupienia uwagi widza na czułych słówkach i sytuacyjnych gagach, wypada nader słabo.
  • 6.3
    8.0

    Alicja po drugiej stronie lustra 2016

    Wyjątkowo dobrze poprowadzone kino rozrywkowe sensu stricto, celujące zdecydowanie w tego młodszego, mniej wyrobionego odbiorcę, ciekawie zmontowane, ze stale rosnącą dynamiką i dopieszczonymi zdjęciami.
  • 7.7
    8.0

    Kapitan Ameryka: Wojna bohaterów 2016

    Z jednej strony kino niepotrzebnie "przeciągnięte", całościowo nierówne, niemniej jednak bardzo, ale to bardzo rozrywkowe, zyskujące z każdą kolejną sceną, z kilkoma niespodziewanymi twistami ratującymi niespecjalnie angażujący początek.
  • 6.8
    7.0

    High-Rise 2015

    Nie jest filmem złym, nie jest też filmem dobrym, niespecjalnie angażującym, bo wiadomym, i emocjonalnie pasywnym, którego nader szczęśliwie ratuje strona wizualna, a w szczególności zapadające w pamięć i do bólu sugestywne kalejdoskopowe zdjęcia autorstwa Lauriego Rose'a.
  • 5.4
    2.0

    Batman v Superman: Świt sprawiedliwości 2016

    Przeładowany i zdecydowanie spóźniony, bazujący na nużącym FX i wtórnym CGI, osobliwych zbiegach okoliczności, płaskich postaciach i wątpliwych motywacjach.
  • 8.0
    7.0

    Pokój 2015

    Rzadki przykład kina z jednej strony empatycznego, lecz uciekającego od emocjonalnego szantażu względem widza, z drugiej - zdystansowanego, choć zaangażowanego zarazem, który intryguje i skutecznie rozpala wyobraźnię.
  • 6.7
    8.0

    Ave, Cezar! 2016

    Bracia Coen próbują wcisnąć widzowi taki właśnie nieskromny i niezdrowy, choć jakże wymagany przez Fabrykę Snów "pięknie opakowany kit", i trzeba przyznać, że robią to z niebywałym wyczuciem.
  • 7.7
    9.0

    Deadpool 2016

    Na chwilę obecną jedynie podpalenie siedziby głównej wytwórni, przeznaczenie całości zysków z "Deadpoola" na cele charytatywne lub ewentualnie wyprodukowanie dwudziestogodzinnej arthousowej epopei w mongolskim języku migowym byłoby czymś prawdziwie wywrotowym względem tego, co zaproponowali widzowi w swojej najnowszej produkcji włodarze Foxa.
  • 7.6
    10.0

    Zjawa 2015

    Doborowe aktorstwo, zapierające dech w piersiach zdjęcia i wbijająca w fotel akcja.
  • 7.5
    9.0

    Nienawistna ósemka 2015

    Z jednej strony imponujący popis filmowego rzemiosła, z drugiej doskonałe w swojej obrzydliwości studium natury ludzkiej i świata przedstawionego zamkniętego w bańce skrajnego nihilizmu.
  • ?
    7.0

    Wakacje 2016

    Swoisty rodzaj wakacyjnej autoterapii i wzajemnego współoddziaływania na siebie ludzi z problemami - w myśl założenia, że "minus razy minus daje plus". Prosta historia o prostych ludziach i prostych metodach na rozwiązywanie problemów.
  • ?
    4.0

    Nigdy nie jesteśmy sami 2016

    Małe, słabe, niepotrzebne kino.
  • 7.3
    8.0

    Gimme Danger 2016

    Jest filmem bardzo przystępnym formalnie, w którym reżyser, zakładając na szyję ciasny krawat dokumentalnej konwencji, z jednej strony przeplata archiwalia z "gadającymi głowami", z drugiej równoważy całość animowanymi wtrętami zakrzywiającymi punkty węzłowe związane z historią zespołu.
  • 5.9
    4.0

    Światło między oceanami 2016

    Wypadek przy pracy.
  • 7.0
    9.0

    Opieka domowa 2015

    Wygrywa szczerością wobec obranej przez reżysera tematyki, bohaterów, jak i widza, z brutalizmem (nigdy nazbyt brutalnym), z humorem, ale bez "jarmarku" i "koszarów".
  • 8.1
    9.0

    Nowy początek 2016

    Mimo wielopłaszczyznowości jest to obraz niebywale intymny i całościowo poruszający.
  • 7.5
    9.0

    Przełęcz ocalonych 2016

    Nie bombarduje widza sprzecznościami, a umiejętnie używa ich jako narzędzi do opowiedzenia chwytającej za gardło historii.
  • 5.7
    4.0

    Księgowy 2016

    Zapowiadany w rewelacyjnym zwiastunie narracyjny balet nie znajduje żadnego przełożenia na filmową rzeczywistość, w mgnieniu oka przeradza się w pulpową "szarpaninę", której krwawe rozwiązanie, rodem z kina Sama Peckinpaha, pozostawia po sobie niewiele ponad stertę ciał i kompletny mętlik w głowie.
  • 7.6
    9.0

    Ja, Daniel Blake 2016

    Prosty, oszczędny w słowach acz dobitny, manifest tytułowego bohatera, pod którego epigramatyczną formą, pełną wściekłości i żalu, mógłby podpisać się niejeden z nas.
  • 7.4
    9.0

    Obecność 2 2016

    Opiera swoją siłę na niedomówieniach, wirtuozerskich elipsach i... charyzmatycznej osobie reżysera - mistrza w żonglerce suspensem, nieprzewidywalnością i strachem.
  • 5.1
    3.0

    Inferno 2016

    Jak na thriller z konspirą na szpicy, jest nazbyt przewidywalny, a jego siła rażenia - praktycznie nieodczuwalna.
  • 7.5
    9.0

    Ślepowidzenie 2014

    W pełni satysfakcjonujące i nowatorskie w wymowie innuendo.
  • 6.0
    5.0

    Z podniesionym czołem 2015

    Tempo filmu to istny koszmar, nagła przemiana wewnętrzna bohatera oraz odkupienie win w ostatnich 30 minutach w żaden sposób nie idzie w parze z całą resztą. Film nierówny, ale broni się aktorsko.
  • 7.2
    8.0

    Bone Tomahawk 2015

    Ciekawie niejednoznaczna obsada, barwne kreacje aktorskie, rewelacyjne zdjęcia autorstwa Benji Bakshi'ego, przywołujące reminiscencje tych z Poszukiwaczy Johna Forda, a to wszystko podparte epickimi dialogami, jak gdyby wyjętymi wprost z powieści Larry'ego McMurtry'ego Na południe od Brazos.
  • 7.4
    7.0

    Cloverfield Lane 10 2016

    Znajduje wybawienie w dwóch pierwszych segmentach, wspaniale niesionych falą znakomitego tandemu aktorskiego Winstead-Goodman, co z jednej strony czyni do krwi bzdurny finał tym boleśniej frustrującym, z drugiej ratuje film przed osunięciem się w rejony przyciasnej szkolnej rozprawki.
  • 8.4
    9.0

    Ostatnia rodzina 2016

    Miks masterszotów i archiwaliów podanych w mockumentalnej formie, do tego wyjątkowa praca kamery, nieprzeciętne aktorstwo i przywiązanie do detalu oraz maksymalizm postaci, lokacji i czasów.
  • 4.5
    5.0

    Królowa pustyni 2015

    Nosi znamiona osobistego dziennika podróżniczego, zawierającego w sobie kilka faktów i ocean uczuciowych wtrętów, co zapewne skutecznie podzieli widownię.
  • 5.8
    8.0

    O matko! Umrę... 2016

    Lekki, bezpretensjonalny i mimo grobowej tematyki - bardzo życiowy.
  • 5.8
    3.0

    Psy mafii 2016

    Dobra obsada (choć niedobre aktorstwo) i ciekawie podane momentami sekwencje pościgów giną po natłokiem bzdurnego scenariusza i kiepskiej reżyserii, nie mówiąc już o stereotypach i całego natłoku uprzedzeń zawartych w filmie.
  • 6.6
    8.0

    El Clan 2015

    Jeden z tych filmów, do których prędzej czy później będę chciał wrócić, ze scenami porwań doskonałymi pod względem realizacyjnym, z kapitalną muzyką.
  • 4.4
    9.0

    Blair Witch 2016

    Wingard bawi się konwencją, przełamuje tradycyjne schematy, miesza podgatunki, jakie na przestrzeni lat zdążył wykształcić horror.
  • 6.2
    6.0

    Nastolatki 2015

    Choć Keining przydarzają się niczym nieuzasadnione dłużyzny, a sam filmy bywa meczący, przesadnie nachalny w forsowaniu swoich racji, co znajduje wyraz w irytująco powtarzalnych rytuałach formalnych, Nastolatki zniewalają ekspozycją, onirycznymi migawkami w konwencji realizmu magicznego i bezpretensjonalnością gry aktorskiej.
  • 6.1
    4.0

    Umrika 2015

    Można obejrzeć - nie trzeba.
  • 7.0
    8.0

    Skarb 2015

    Corneliu Porumboiu nadal pozostaje jednym z kluczowych twórców rumuńskiej nowej fali, i miło widzieć go znowu - w wyśmienitej formie.
  • 6.5
    6.0

    Śmietanka towarzyska 2016

    Zabawa ze Śmietanką towarzyską zaczyna się w momentach kompletnie odklejonych od fabuły, wtedy, kiedy reżyser nakłada na swój film filtr nostalgii, mnożąc odniesienia do starego Hollywood, sypiąc nazwiskami gwiazd jak z rękawa, z historiami, które zyskują jedynie wtedy, kiedy widz złapie kontekst, a nie jest to łatwe.
  • 7.1
    8.0

    Kwiat wiśni i czerwona fasola 2015

    Ujmujący portret rozbitków życiowych, gotujących się niczym czerwona fasola Azuki w syropie własnej niedoli życiowej, w nadziei na uwolnienie nagromadzonej pary spod ciążącej nad nimi pokrywy.
  • 7.0
    8.0

    Subtelność 2015

    Kategoryczna odmowa pójścia na łatwiznę u Vincenta, a nawet swego rodzaju masochizm utrudniania sobie reżyserskiego życia, może budzić najwyższe uznanie, ale i stanowić gorzki wydźwięk nie-tak-gorzkiego zakończenia stojącego za Subtelnością - poszukiwanie prawdy jako jedna wielka podlana blefem mistyfikacja.
  • 6.3
    9.0

    Kiedy gasną światła 2016

    Dopiero co wyszedłem z sali kinowej, a już przebieram nogami, by móc zobaczyć kolejny film, viral, cokolwiek, co wyjdzie w przyszłości spod ręki Davida F. Sandberga.
  • 4.3
    5.0

    Tajemnice Manhattanu 2016

    Mimo sztampy i morza anachronizmów, nosi w sobie pewien nieodparty urok, pretekst, by mimo wszystko, ręka w rękę z głównym bohaterem, eksplorować zawartą w tytule filmu tajemnicę.