Teraz możesz założyć konto i korzystać z nowych funkcji serwisu.
Obserwuj

Maciej Kowalczyk

  • Średnia ocena: 5.7
  • Pozytywnych recenzji: 57%
  • Liczba recenzji: 35 w tym 35 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 20
  • Liczba recenzji negatywnych: 15
  • Średnio ocenia: 0.4 niżej niż inni krytycy
  • Poziom ocen: 25% wyżej, 38% niżej, 38% tak samo jak inni krytycy
  • Najwyższa ocena: 9.0 dla AlphaGo
  • Najniższa ocena: 1.0 dla Catalina
  • Najbardziej odrębna ocena: 5.0 dla Łagodna

Recenzje

  • 7.0
    7.0

    Dzikie róże 2017

    Skrupulatnie zaplanowany scenariusz wciąga widza w grę w odgadywanie tropów, a dramat społeczny z czasem zamienia się w dzieło o rysach dreszczowca.
  • 7.1
    8.0

    Louise nad morzem 2016

    Laguionie dzięki subtelności w doborze środków formalnych i tonacji opowiadania, oraz wyważeniu scenariuszowych zawijasów, daje nam mądrą lekcję.
  • ?
    6.0

    Obyś żył w ciekawych czasach 2017

    Czarna komedia o pisarzu dziecięcej literatury próbującym zmienić target na starszych czytelników.
  • 7.3
    7.0

    Hannah 2017

    Niewygodny temat i sposób realizacji nie pomaga w łatwej recepcji dzieła. Aktorski tour de force Charlotte Rampling robi wrażenie głównie, dlatego na jakiej uwięzi trzyma ona emocje.
  • ?
    5.0

    Zorza polarna 2017

    Była szansa na powtórzenie sukcesu "Pogorzeliska" traktującego o podobnych poszukiwań. Szczególnie kulminacyjna scena w klasztorze wydaje się dopisana na siłę i wyrwana z taniej powieści dla pensjonarek.
  • ?
    5.0

    Nowość 2017

    Ciężko zaangażować się w załamywanie rąk nad pustką w życiu milenialsów i wpływem nowych technologii nad relacje międzyludzkie.
  • 2.8
    1.0

    Catalina 2017

    Całkowita strata czasu.
  • ?
    2.0

    Nasiona przemocy 2017

    Przeciągnięte sceny wyglądają jakby Cassavetes kręcił "Samowolkę" Falka, ale akurat wyskoczył na lunch i pracę przejął niezbyt zdolny asystent. Reżyser wybrał format 4:3 oraz kamerę z ręki, miało to zapewne oddawać napięcie w jakim znajduje się główny bohater, ale niestety tylko irytują i upodabniają jego dzieło do amatorskich nagrań.
  • ?
    5.0

    Julia jest 2017

    Elena Martín nie musi specjalnie wstydzić się swojego fabularnego debiutu, choć wnioski, do których ostatecznie dochodzi nie są zbyt odkrywcze. Podobnych historii było już na pęczki.
  • ?
    6.0

    La vie de château 2017

    To przykład filmu, który pewnie szybko wypadnie mi z głowy, ale oglądało się całkiem przyjemnie, a po drodze kilka razy się uśmiechnąłem.
  • ?
    7.0

    Zabić Jesusa 2017

    Młoda reżyserka umiejętnie podsyca uwagę, nie interesuje ją sama intryga, ale portery psychologiczne bohaterów.
  • ?
    7.0

    Straszna kobieta 2017

    Reżyser ucieka przed zarzutami feministek, że piękna dziewczyna owijająca sobie wokół palca protagonistę to wiedźma z piekła rodem. Pokazuje ją jako pewną siebie, inteligentną, choć nieco zaborczą intrygantkę.
  • ?
    7.0

    Uwodziciel 2017

    Debiut Alamiego wydaje się niemal spełniony, choć kilka zapętleń scenariusza mniej wyraźnie pomogłoby na klarowności przekazu.
  • ?
    3.0

    Gabriel i góra 2017

    Na ekranie Fellipe Barbosa proponuje nam przede wszystkim przeciągnięty pokaz slajdów z podróży. Niestety niewiele więcej.
  • ?
    5.0

    Nina 2017

    Ani to specjalnie odkrywcze ani zajmujące. Prosty film, który wyleci z pamięci za kilka dni.
  • ?
    6.0

    Charleston 2017

    Na ekranie dysputy o Charlestonie Hestonie, rajdy czerwonym autem i fenomen "siedzi pan na moim miejscu w pustym kinie" spotykają się zbyt często z plamami nudy.
  • ?
    7.0

    DRIB 2017

    Kontrowersja, przemoc czy choroba to tylko środek do osiągnięcia pożądanego wyniku. Borgli daje łupnia branżowemu cynizmowi i hipokryzji, a jednocześnie pyta o granice artystycznej żenady.
  • ?
    4.0

    Witaj w kryminale papieżu Franciszku! 2017

    Niestety Mrozowski posługuje się dość prymitywnymi środkami - kadry są niedbałe jakby kręcone przez amatora, a rama narracyjna z papieżem Franciszkiem dołączona na siłę.
  • ?
    6.0

    Błękit 2017

    Bardzo sprawnie zmontowany dokument interwencyjny w stylu "święte oburzenie". Intencje twórców z pewnością są szlachetne, a problemy zanieczyszczania oceanów i przemysłowego rybołówstwa ważkie. Niestety środki jakimi przykuwają uwagę widza nie są dla mnie do końca akceptowalne.
  • ?
    7.0

    Piękni przegrani: inny świat 2017

    Dokument kręcony podczas wyścigu Giro d'Italia oddaje hołd każdej jednostce, która dokłada cegiełkę do wielkiego projektu.
  • 2.0
    4.0

    Totem 2017

    Historia bandyty-narkomana z braterskim konfliktem i porachunkami z serbską mafią w tle okazała się dużo lepszym filmem niż zakładałem. Reżyser do pewnego stopnia kontroluje co dzieje się na ekranie, choć ostatni akt wypada najsłabiej i naprawdę konia z rzędem temu, kto zrozumiał co właściwie się tam wydarzyło.
  • ?
    9.0

    AlphaGo 2017

    Fenomenalna robota, więcej niż dokument sportowy. Zupełnie nieoczekiwanie stawia szereg filozoficznych pytań, które pozostają w głowie długo po seansie.
  • ?
    7.0

    Dziennik gangstera 2017

    Przewrotna i dowcipna błahostka, która pokazuje, że o imigrantach można jeszcze mówić bez publicystycznych łatek.
  • 7.3
    8.0

    Niech ciała się opalają 2017

    Co prawda historię można streścić w 3 zdaniach, ale jak to jest sfilmowane, jak oni ogrywają przestrzeń i relację między bohaterami, jak podbijają napięcie kolorami.
  • ?
    5.0

    Zapiski z przyjaźni 2016

    Nie zdziwię się, jeśli ten szantaż zostanie odebrany pozytywnie, bo obie aktorki wychodzą z siebie, żeby uprawomocnić wymuszone zabiegi skryptu.
  • 7.7
    9.0

    Rzeka czasu 2016

    Na razie mój faworyt całego festiwalu - uderza w tony, które najbardziej cenię w kinie.
  • 7.4
    5.0

    Łagodna 2017

    Piękna i bolesna metafora społeczeństwa, które straciło wiarę i pogrąża się w wieczystej stagnacji.
  • 5.9
    4.0

    Zgoda 2017

    Stara się wygrać na kilku frontach: włożyć kij w mrowisko wyjawiając bolesny fragment naszej historii, opowiedzieć z dystansem o zbrodniach komunistycznych, ukazać poprzez emocje trójki bohaterów, z jakim koszmarem mieli do czynienia więźniowie. Niestety żaden z tych celów nie zostaje spełniony i tylko wystarczy ubolewać, że tak doniosły temat nie dostaje odpowiedniej reprezentacji.
  • 5.8
    5.0

    Park 2016

    W warstwie fabularnej w filmie debiutującej w pełnym metrażu Sofii Exarchou dzieje się tak naprawdę niewiele.
  • 6.0
    5.0

    Annabelle: Narodziny zła 2017

    Cierpi na podobne bolączki jak poprzedni film reżysera. Nadmiar, eksces i wyskakujące licho potrafią zepsuć każde horrorowe widowisko. Pozostaje wierzyć, że Szwed nauczy się z czasem, że kino jak zemsta smakuje lepiej na zimno i że minimalizmem można ugrać dużo więcej niż się wydaje.
  • 7.3
    6.0

    Olli Mäki. Najszczęśliwszy dzień jego życia 2016

    Międzynarodowy sukces filmu Kuosmanena nie byłby możliwy bez odtwórcy głównej roli. Jarkko Lahti nie tylko upodabnia się bardzo do prawdziwego Olliego, ale nadaje jego filmowemu awatarowi nader sympatycznego i szczerego usposobienia.
  • 8.1
    8.0

    Aquarius 2016

    Kleber Mendonça Filho, twórca ciepło przyjętych "Sąsiedzkich dźwięków" długo kazał czekać na swoje kolejne dzieło. Film pokazywany w zeszłym roku na festiwalu w Cannes udowadnia, że nie zatracił społecznej wrażliwości, a jego język filmowy nadal się rozwija. W "Aquarius" pod płaszczykiem opowieści o starciu jednostki z wielkim biznesem ukrywa pełną wrażliwości i niuansów symfonię o godności i przemijaniu.
  • 6.5
    6.0

    Słodkich snów 2016

    Widz razem z protagonistą musi złożyć puzzle rozrzucone pomiędzy jego przeszłością i teraźniejszością. Nie jest to pusta zabawa, jakich wiele we współczesnym kinie, ale forma psychoterapii. Odkrywanie kolejnych elementów układanki przynosi bowiem bohaterowi, jak i widzowi rodzaj katharsis.
  • 3.4
    2.0

    Szatan kazał tańczyć 2017

    Fragmentaryczna struktura "Szatan kazał tańczyć" Katarzyny Rosłaniec na pozór przypomina godardowskie eksperymenty z formą. Niestety reżyserce nie udaje się ukryć pod kunsztowną skorupką równie intrygującej treści.
  • 7.0
    7.0

    Butterfly Kisses 2017

    Debiutujący w pełnym metrażu Rafał Kapeliński udowadnia, że o pedofilii można mówić bez rozdzierania szat i budzenia kontrowersji.