Nowa wersja serwisu! Listy, wideorecenzje, recenzje użytkowników, powiadomienia i wiele więcej. Sprawdź
Czternastoletni Rom uczy się współżycia we wspólnocie, w której najważniejsza jest lojalność oraz wierność.
  • Obsada: Pio Amato, Iolanda Amato, Koudous Seihon, Damiano Amato, Patrizia Amato
  • Reżyser: Jonas Carpignano
  • Scenariusz: Jonas Carpignano
  • Ostatnio dodana recenzja (krytykkryt.): 5 grudnia 2017 (10 miesięcy temu)
  • Premiera (kino): 10 listopada 2017 (11 miesięcy temu)
  • Premiera (świat): 19 maja 2017 (rok temu)
6.1 10.0 0.0 8
Pozytywnie oceniony przez krytyków
  • 83%
    pozytywnych
    recenzji
  • 8
    recenzji
    6 z oceną
  • 5
    pozytywnych
    recenzji
  • 1
    negatywna
    recenzja
  • 2
    recenzje
    bez oceny
  • 7.0
    "Ciambrze" najbliżej do kameralnej przypowieści o tym, jak otwarte, nomadyczne społeczności popadają w gnuśność, a reguły kierujące ich życiem coraz bardziej kostnieją, stając się nieznośnym balastem dla młodszych pokoleń. Przypowieści gorzkiej, niekiedy podejrzanie tendencyjnej, ale jednak zapadającej w pamięć mocniej niż - w teorii bardziej inkluzywne - kino dokumentalne, o które Carpignano cały czas się ociera.
  • 6.7
    Siłą filmu jest jego autentyczność - jak kapitalne typy ludzkie znajdziemy w rodzinnym klanie Pio! - umiejętność uchwycenia atmosfery tego mikroświata, uważność obserwacji, nieoceniający dystans.
  • 6.0
    Reżyserowi Jonasowi Carpignano udało się stworzyć do bólu autentyczny dramat z wyrazistym głównym bohaterem, ale nie uniknął też błędów w postaci ślamazarnego tempa akcji i licznych, niepotrzebnych wtrąceń.
  • 6.0
    Mam wrażenie, że gdyby nie schematyczny i niezbyt udany scenariusz, mielibyśmy kawał naprawdę dobrego kina z aspiracjami do bycia ponadprzeciętnym i wyróżniającym się na tle innych produkcji tego typu. Film, koniec końców, wypada nieźle, niemniej po seansie mamy uczucie pewnego niespełnienia i niewykorzystania pełnego potencjału drzemiącego w całej tej historii.
  • 6.0
    Twórca przybliża kulturę włoskich Romów i problematykę zamkniętych grup społecznych, ulokowanych - dosłownie i dyskursywnie - na skraju cywilizacji. To dobre kino zaangażowane - dostatecznie ciężkie, by zapadło w pamięci widzów i dostatecznie lekkie, by nie odstraszyć mniej wysublimowanych smakoszy kina.
  • 5.0
    Styl życia zaniedbanych dzieci przeraża. To, na co są narażone i jak bardzo chcą na siłę przedwcześnie wedrzeć się w świat dorosłych, sprawia, że film nie jest łatwy w odbiorze.
  • ?
    Jest wyjątkowo realistycznym obrazem zamkniętej grupy, która rządzi się własnymi, momentami niezwykle szokującymi, zasadami.
  • ?
    Obdarzony zmysłem dokumentalisty Carpignano nie spieszy się, wie, że warto poczekać na gesty, które najsilniej wyrażają skruchę, zrozumienie, pragnienie bliskości. Dzięki temu udaje mu się stworzyć poruszającą opowieść o wielkiej potrzebie przynależności, wspólnoty, braterstwa.

Aktywne