Teraz możesz założyć konto i korzystać z nowych funkcji serwisu.
Obserwuj

Kasia Wolanin

  • Średnia ocena: 5.9
  • Pozytywnych recenzji: 65%
  • Liczba recenzji: 120 w tym 46 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 30
  • Liczba recenzji negatywnych: 16
  • Średnio ocenia: 0.8 niżej niż inni krytycy
  • Poziom ocen: 23% wyżej, 42% niżej, 35% tak samo jak inni krytycy
  • Najwyższa ocena: 8.0 dla Po tamtej stronie
  • Najniższa ocena: 1.0 dla Czuwaj
  • Najbardziej odrębna ocena: 2.0 dla Iluzja 2

Recenzje

  • 7.5
    5.0

    Zabicie świętego jelenia 2017

    Z jednej strony imponuje realizatorską wirtuozerią reżysera, ale temu seansowi towarzyszy też poczucie pustki i kompletnego braku zaangażowania w tę historię i finalny los jej bohaterów.
  • 7.7
    6.0

    Rzeka czasu 2016

    Kino snujące się powoli i dostojnie, bardzo poetyckie zarówno w treści, jak i w formie. A jednak mimo to, ten realizm magiczny w chińskim wydaniu jest propozycją szalenie uniwersalną i taką, którą bez trudu zrozumieć można pod każdą szerokością geograficzną.
  • ?
    7.0

    Po nitce do kłębka 2017

    Takie filmy jak "Po nitce do kłębka" powinny trafić pod strzechy, bo przekazują mądrze dobre i potrzebne rzeczy.
  • 6.4
    7.0

    Kobieta, która odeszła 2016

    Niecodzienna przygoda filmowa i wyzwanie, które warto podjąć, doceniając twórcę, który w dzisiejszych czasach zachowuje to, co posiada naprawdę niewielu - artystyczną wolność.
  • 5.3
    5.0

    Suburbicon 2017

    George Clooney w "Suburbicon" realizuje stary scenariusz braci Coen, jednak zamiast rozwijać i unowocześniać ich dawną koncepcję, wchodzi tylko w ich buty. A te nie tylko nie bardzo mu pasują, ale też są już mocno schodzone.
  • 7.9
    8.0

    Po tamtej stronie 2017

    Dzieło, które wydaje się być współczesnej Europie tak po ludzku po prostu potrzebne.
  • ?
    7.0

    Nico, 1988 2017

    Niektóre biografie po prostu pasują do kina i chyba także trudno je zepsuć, ta Nico na pewno się do takich zalicza.
  • 7.6
    7.0

    Patti Cake$ 2017

    "Patti Cake$" nie byłoby też finalnie filmem tak sympatycznym i bezpretensjonalnym filmem, gdyby nie przebojowa Danielle Macdonald w roli tytułowej. Jej autentyzmem i energią można się zarazić, nawet jeśli niekoniecznie przepada się za samozwańczymi królowymi z obskurnych, amerykańskich przedmieść.
  • 6.0
    5.0

    Ana, mon amour 2017

    Nic więcej ponad typowy obraz o destrukcyjnym związku. Takie rumuńskie "Mon Roi", ale efektownego tempa francuskiej produkcji i bez rewelacyjnego Vincenta Cassela.
  • 3.5
    1.0

    Czuwaj 2017

    Gliński w tym filmie stara się być bardzo poważny, ale jego dzieło - tak kuriozalne i bezsensowne - ciężko traktować choćby przez minutę poważnie.
  • 6.5
    7.0

    Człowiek z magicznym pudełkiem 2017

    Dopracowanym w każdym calu - od fizjonomicznego zestawienia paru głównym bohaterów, przez wspaniałe role drugoplanowe po scenograficzne detale pożyczone od Jeana-Pierre'a Jeuneta czy na świetnej ścieżce dźwiękowej kończąc.
  • 6.2
    5.0

    Pewnego razu w listopadzie 2017

    Jakimowski wobec powagi i doniosłości historii, z jaką się mierzył, okazał się być trochę taki jak jego postacie - zaskoczone i bezradne wobec tego, co widzą i nie ogarniające tego, jak to się stało, że znalazły się właśnie w tym konkretnym miejscu i czasie.
  • 7.3
    8.0

    Fantastyczna kobieta 2017

    Łatwo można by "Fantastyczną Kobietę" zaszufladkować jako kino queerowe. To jednak film dużo większy i zbyt drogocenny, by bezrefleksyjnie gdzieś go tak jednoznacznie klasyfikować.
  • ?
    7.0

    Fabryka niczego 2017

    Pedro Pinho udała się rzecz wspaniała. Nie użala się nad swoimi bohaterami, nie rozwodzi się nad beznadzieją ich położenia, które jest oczywistością. Z ciepłem i humorem podchodzi do ich buntu, dyskusji, marzeń o produkcyjnej kooperatywie, pokazując, jak wiele energii i zapału drzemie w tych ludziach.
  • 7.5
    7.0

    A Ghost Story 2017

    Mały, niepozorny film, który bawi, wzrusza i... zaskakuje. Nie tylko dlatego, że jego głównym bohaterem jest duch w białym prześcieradle.
  • 7.3
    ?

    Maudie 2016

    W role Maud i Everetta wcielili się kolejno Sally Hawkins i Ethan Hawke. Ona, niemalże jak zawsze, jest swojska i sympatyczna, on gburowaty i mrukliwy jak Tom Hardy. I całkiem ładnie wyglądają na tle tych wietrznych, morskich krajobrazów surowego, kanadyjskiego wybrzeża.
  • 8.3
    ?

    Tamte dni, tamte noce 2017

    Zarówno seksowny i emocjonalny, ale też poetycki i melancholijny. Najlepszy w karierze włoskiego filmowca.
  • 8.2
    7.0

    Dunkierka 2017

    Jedyny żal do Nolana i ekipy można mieć jedynie taki, że zamiast do końca podążać za antybohaterskim paradygmatem, oni wchodzą na znaną ścieżkę kina wojennego patosu, budującego i emanującego nadzieją na lepsze jutro.
  • 8.0
    ?

    The Square 2017

    Jest trochę nierówny, rewelacyjne sceny przeplatają się w "The Square" z fabularnymi dłużyznami i popularnymi banałami.
  • 6.4
    6.0

    Gru, Dru i Minionki 2017

    Całkiem przyjemna produkcja, dowodząca jednak tego, że pomysł twórców minionków aktualnie trochę ich przerasta.
  • 6.7
    ?

    Podwójny kochanek 2017

    Mimo że "Podwójny Kochanek" to spadkobierca zeszłorocznego "Elle", jest filmem mniej wymyślnym i paradoksalnie bardziej popowym. Stanowi jednak fajny wyjątek, bo to dzieło oderwane od prawdziwego życia, umowne, mrugające do widza okiem, proponujące bezwstydną rozrywkę zamiast poważnej zadumy nad kondycją współczesnego świata.
  • 8.1
    6.0

    W ułamku sekundy 2017

    Akin rozwija każdy z tych wątków właściwie w oddzielny, dość szkolny sposób, podtrzymując je na barkach mocnej i wyrazistej w swojej roli Diane Kruger. "Aus dem Nichts" bliżej tym samym do solidnego kina telewizyjnego niż wielkiego, ważkiego dramatu społecznego. Film twórcy "Głową w mur" nie wstrząsa bowiem tak, jak powinien.
  • 6.7
    5.0

    Na pokuszenie 2017

    Sięga po różne gatunkowe klisze - kino feministyczne, erotyczny thriller, horror czy obyczajowy dramat, ale podchodząc do każdej z nich taką nieśmiałością, jak zrobiła to Coppola, sprowadziła go do poziomu pensjonarskiej historyjki, którą nastoletnie dziewczyny mogłoby opowiadać sobie na kolonii wieczorem przy ognisku. Praktycznie bez żadnego napięcia, dwuznaczności, intensywności, które wyniosłyby "The Beguiled" na poziom intrygującego misterium kobiecości.
  • 7.4
    ?

    Happy End 2017

    Do "Happy Endu" trzeba mieć wiele cierpliwości, bo wszystko w tym filmie rozgrywa się jakby podskórnie, nieoczywiście, ale przede wszystkim wydawać się może, że układające się w dość jasny ciąg zdarzeń losy burżuazyjnej familii zmierzają trochę donikąd.
  • 6.5
    ?

    Słodkich snów 2016

    Najcudowniejsze są w filmie retrospektywne sceny 9-letniego chłopca z matką, dzięki którym faktycznie można uwierzyć, iż ta dwójka zbudowała ze sobą wyjątkową więź, a jej rozerwanie fatalne wpłynęło na dalszą egzystencję jednego z nich. Dorosłe życie Massima bardziej trąci już banałem, ale i tak dzięki tej onirycznej poetyce Bellocchio potrafił zatrzymać widza przy swojej historii.
  • 5.6
    ?

    Wilde Maus 2017

    Większość dorosłych bohaterów tej historii wygląda jak europejskie klony bohaterki granej przez Charlize Theron w "Young Adult". Nie sposób ich lubić, im kibicować oraz - co gorsze - obejść się ich kuriozalnymi problemami i jeszcze bardziej żenującymi sposobami na ich rozwiązanie.
  • ?
    ?

    Gniazdo 2017

    Kameralne kino bardzo tłumionych emocji. Tak skrytych, że aż nieodczuwalnych. Naturalną reakcją na losy tej rodziny pozostaje więc totalne zobojętnienie.
  • 6.9
    7.0

    Redoutable 2017

    Hazanavicius znowu po "Artyście" tworzy dzieło dedykowane sztuce filmowej. Wypełnione szczerym uczuciem i błyskotliwą, acz ciepłą ironią.
  • 7.7
    7.0

    Okja 2017

    W "Okji", czyli historii o przyjaźni koreańskiej nastolatki i przesympatycznego stworzenia łączącego w sobie cechy świni i hipopotama, zakochają się wszyscy lewacy, wegetarianie, cykliści i ludzie o dobrym sercu.
  • 5.0
    ?

    Kobiety mojego życia 2017

    Dlaczego Desplechin wybrał obrał akurat taką formę narracji? Właściwie do końca nie wiadomo. Jest ona bowiem tak chaotyczna i w sumie beznadziejna, że nie tworzy nie tylko jakiegoś sensownego ciągu przyczynowo-skutkowego, uzasadniającego jej wybór, ale też przypomina w swej strukturze jakąś bardzo przeintelektualizowaną, nieciekawą książkę z miłosnym trójkątem w centrum. Dodając do tego kuriozalne dialogi, dostajemy film, który straszy dużo bardziej niż wszystkie duchy Ismaela.
  • ?
    ?

    Mugen no Jūnin 2017

    Miike chyba sam wie, że na poziomie tylu filmów, ile on nakręcił, trudno już o jakąkolwiek oryginalność. Dlatego też zamiast szukać jej na siłę, wpuszcza do swojej opowieści nieco powietrza i luzu poprzez coraz bardziej kuriozalne sceny walk i fajne interakcje między - nie tak zawsze jednorodnymi - bohaterami.
  • 8.1
    ?

    Niemiłość 2017

    Rosyjski twórca wpisuje posępny dramat nawiązujący do "Eleny" i "Lewiatana", ale bliski także estetyce rumuńskiej nowej fali w swej naturalistycznej obserwacji, w schemat kryminalnego thrillera w amerykańskim wydaniu.
  • 4.9
    3.0

    Personal Shopper 2016

    Dużo jest w "Personal Shopper" różnych rzeczy, ale brakuje w tym wszystkim właściwie jednego - jakiegokolwiek sensu.
  • 7.2
    7.0

    Śmierć Ludwika XIV 2016

    Usypiająca, snująca się narracja i statyczna ekspozycja filmowej fabuły zdają się mieć nie tylko rozsądne uzasadnienie, ale też być jedynymi słusznymi.
  • 5.9
    ?

    Powrót do Montauk 2017

    Mam takie wrażenie, że "Return to Montauk" jest typem dzieła, które nieźle sprawdza się w formie literackiej, ale skazane jest na porażkę, jeśli chodzi o kino.
  • 7.9
    5.0

    Logan: Wolverine 2017

    Stara się iść trochę pod prąd mitologii Marvelowskich superbohaterów. Obiecuje więc nowe podeście do tematu, ostatecznie jednak tych obietnic nie dotrzymując. Twórcom zabrakło konsekwencji, ale przede wszystkim chyba odwagi.
  • ?
    ?

    Miłego dnia 2017

    Nie można odmówić Liu Jianowi pomysłu, bo to bardzo sensowna i koherentna wizja, gdzie forma animacji dobrze współgra z przedstawionym w filmie podejrzanym półświatkiem, industrialną przestrzenią, zaniedbanymi, obskurnymi przedmieściami wielkiego miasta i równie brzydkimi z charakteru ludźmi ze społecznego marginesu. Szkoda tylko, że ta fabuła pochodzi z półki z mocno używanym już towarem...
  • ?
    ?

    Joaquim 2017

    Wyraźna wymowa "Joaquima" i porządna, filmowa robota mogą sugerować, że to niezłe, wartościowe. Tak do końca jednak nie jest. W czasach, kiedy nieznana szerzej historia Ameryki Południowej potrafi być opowiada w oryginalny, wizjonerski sposób jak w "W objęciach węża" czy niedawno wyróżnionym w Rotterdamie "Reyu", dzieło Gomesa wydaje się kinem zachowawczym i zbyt bezpiecznym, zarówno formalnie jak i fabularnie.
  • ?
    ?

    Samotnie na plaży pod wieczór 2017

    Kim Min-hee znakomicie oddaje emocjonalną huśtawkę swojej bohaterki.
  • 5.7
    ?

    El bar 2017

    Chaotyczny spektakl o tym, iż w sytuacjach krańcowych człowiek zamienia się w dzikie zwierzę, mające jeden cel - przetrwać nieważne jakim kosztem. Trochę banał, prawda?
  • 4.7
    ?

    Django 2017

    Po filmie zaś jedyne, co przetrwa w naszej pamięci, to rola Redy Kateba i finałowa scena koncertu.
  • 6.8
    ?

    Party 2017

    Kino doskonale zagrane, gdzie każda z gwiazd brytyjskiego kina błyszczy swoim własnym blaskiem, choć najjaśniej świeci tu wspaniały Timothy Spall.
  • 6.2
    ?

    Pokot 2017

    Nie oceniając jego wymowy, pod kątem czysto filmowym to film spełniony tak gdzieś w połowie.
  • ?
    ?

    Złote wyjście 2017

    Dla wszystkich zakochanych w modnym Nowym Jorku "Golden Exits" może okazać się psychologicznym horrorem.
  • ?
    ?

    Helle Nächte 2017

    Nie zasnęłam na "Helle Nachte" tylko dlatego, że na ekranie cały czas było jasno - ojciec i syn pojechali bowiem do Norwegii w czasie, gdy trwają tam tzw. białe noce, czyli nigdy nie robi się ciemno. Jak pech, to pech.
  • ?
    ?

    Mr. Long 2017

    Kuriozalny, zabawny tylko bardzo krótkimi momentami, z niepotrzebnie namnożonymi wątkami pobocznymi i żenująco tkliwym zakończeniem. Tylko dla bardzo wstawionych koneserów gatunku.
  • 8.4
    ?

    Sieranevada 2016

    Nawet jeśli takie kino jak "Sieranevada" nie porywa ani odkrywczą formą, ani świeżością spojrzenia, naprawdę dobrze ogląda się tego typu filmy, jeśli widzi się, iż ich twórcy faktycznie mieli coś ciekawego do powiedzenia.
  • 7.3
    ?

    Dusza i ciało 2017

    Nie widzę sensu, by tej świetnej i jakże innej od mainstreamowych komedii romantycznej dorabiać jakiejś filozofii, której ta wcale nie potrzebuje i bez której wyśmienicie się broni.
  • 4.0
    ?

    Kolacja 2017

    Z dzisiejszej perspektywy wygląda to nie tylko trywialnie i pretensjonalnie, ale też w kontekście np. wyniku ostatnich wyborów prezydenckich w USA stawiana w filmie diagnoza jest mocno już przeterminowana.
  • ?
    ?

    Newton 2017

    Obstawiam, że gdyby "Newtona" wyprodukowano w Hollywood, byłby to murowany kinowy hit, a tak pozostaje mi trzymać kciuki, by największym sukcesem hinduskiej produkcji nie było otwieranie sekcji Forum na Berlinale.
  • ?
    ?

    Final Portrait 2017

    Miła, lekka i przyjemna komedyjka o zabawnym neurotyku, który sprytnie i totalnie niegroźnie pogrywa sobie z otoczeniem. W tejże roli jak zawsze wart oklasków Geoffrey Rush.
  • 5.5
    ?

    Félicité 2017

    Tak duży bagaż dźwiga na swoich plecach Vero Tshanda Beya w roli tytułowej i naprawdę nieźle sobie z tym radzi. Dla niej i dla rzadkich, realistycznych obrazów codzienności Kinszasy warto ten film zobaczyć, przymykając nieco oko na jego wtórność i chaotyczność.
  • 7.3
    ?

    Martwe wody 2016

    Dumont stara się uwypuklać paradoksy klasowych nierówności, ale nawet jeśli jego nowy film jest konsekwentny, scenariuszowo i wizualnie dopracowany, to trochę jednak nie wyszedł reżyserowi. Komediowy "Ma Loute" w ogóle nie śmieszy, a nawet trochę męczy.
  • 7.3
    ?

    To tylko koniec świata 2016

    W gruncie rzeczy od takiego "Sierpnia w Hrabstwie Osage" różni się jedynie kilkoma małymi, ekstrawaganckimi detalami, pozostając filmowym teatrem - dość statycznym, przegadanym, nużącym.
  • 6.4
    7.0

    Powidoki 2016

    Mimo swoich wyraźnych niedociągnięć, ostatnie dzieło Andrzeja Wajdy to kino bardzo rzetelne, nie aspirujące do miana wielkiego, ale takie po prostu uczciwe.
  • 5.7
    4.0

    Pasażerowie 2016

    Połowa filmu to takie przydługie wprowadzenie do katastroficznego punktu kulminacyjnego (straszne nudy) i melodramatycznej puenty (gorszej niż śniadania Jima w klasie ekonomicznej).
  • 7.9
    ?

    Elle 2016

    Huppert i Verhoeven prowokacyjnie i szalenie błyskotliwie wyśmiewają współczesne wyobrażenia o emocjonalno-seksualnych relacjach, obyczajowe rytuały, społeczne konwenanse. Za formę, brawurę i oryginalność należą się tej dwójce wszystkie nagrody świata.
  • 6.9
    7.0

    American Honey 2016

    Integralność naturalnego aktorstwa, zdjęć i ścieżki dźwiękowej w "American Honey" pozwalają widzowi udać się w drogę razem ze Star i jej ekipą. Poczuć powiew wolności, jak i gorzki smak ich pozornie nieograniczonej niezależności.
  • 6.4
    6.0

    Creative Control 2015

    Jedna rzecz, jaka nie wyszła reżyserowi to fabularny multitasking. Dickinson chce jednocześnie wyśmiać tak wiele rzeczy i rozwinąć tyle wątków, że niczym David prowadzący jednocześnie telekonferencję, czytający napływające smsy i tworzący awatara swojej niedoszłej kochanki, gubi gdzieś to, co powinno być szczególnie istotne.
  • 7.1
    7.0

    Honorowy obywatel 2016

    Z jednej strony brawurowa satyra na prowincjonalną przaśność, z drugiej - błyskotliwa refleksja nad przenikaniem się granic w sztuce.
  • 6.1
    6.0

    Plac zabaw 2016

    Pozostaje jednak "Plac Zabaw" pozycją na tyle nurtującą i w wielu miejscach świeżą, iż warto się nad nią pochylić i nawet ją docenić, choć w końcowym rozrachunku może to być trudne i bardzo nieprzyjemne.
  • 7.6
    8.0

    Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie 2016

    Genovese z inteligencją i finezją buduje swój film w oparciu o doskonałe dowcipy, wyposażając swoich bohaterów w doskonale cięte riposty i subtelne, acz bardzo kąśliwe złośliwości, które ci wzajemnie sobie serwują.
  • 5.7
    2.0

    Iluzja 2 2016

    Po seansie marzy się jedynie, by jakiś sprawny magik szybko wymazał te dwie godziny z naszej pamięci.
  • 8.1
    ?

    Aquarius 2016

    Kino intymne i epickie zarazem, portretujące kobietę na jesieni życia i wszystkie doświadczenia, jakie na przestrzeni dekad ukształtowały jej charakter, wrażliwość i styl bycia.
  • 6.6
    7.0

    Julieta 2016

    Choć pozornie ta oparta na opowiadaniach Alice Munro historia sprawia wrażenie dość prostej i telenowelowej, w rzeczywistości to kolejny skomplikowany, wielowarstwowy i głęboki portret kobiety, jej emocji, traum i pragnień, jaki namalować potrafi tylko Hiszpan.
  • 7.2
    ?

    Zombie express 2016

    Pociąg pojechał w kierunku taniego (acz w rzeczywistości bardzo drogiego) efekciarstwa i niskich lotów box-office'owego sukcesu.
  • 6.4
    ?

    Tancerka 2016

    Jedyne, co w "Tancerce" robi duże wrażenie to te odtworzone widowiska Fuller.
  • 8.0
    ?

    Służąca 2016

    Zapewne jeden z najpiękniejszych wizualnie filmów, jakie w tym roku obejrzymy nie tylko na canneńskim festiwalu.
  • 7.9
    ?

    Toni Erdmann 2016

    Sukces filmu Maren Ade zależy w takim samym stopniu od reżyserki, jak i odtwórców głównych ról - znakomitej Sandry Hüller i Petera Simonischka.
  • 6.4
    5.0

    W pionie 2016

    Podejmuje tyle tematów, że spokojnie można by z poszczególnych wątków stworzyć kilka osobnych dzieł.
  • 6.5
    6.0

    Śmietanka towarzyska 2016

    Choć wizja reżysera jest bardzo słodko nostalgiczna, wyidealizowana i pretensjonalna, w żadnym momencie słodycz nie jest przesadzona. To po prostu Woody Allen w całkiem przyzwoitym wydaniu.
  • 6.8
    6.0

    High-Rise 2015

    Być może największe, filmowe dziwactwo, jakie w tym roku pojawi się na ekranach kin (i nie jest to wcale komentarz negatywny!).
  • 6.9
    5.0

    Zjednoczone stany miłości 2016

    Ciekawy, wizualnie intrygujący film staje się płytki, bezbarwny i nudny.
  • 6.3
    ?

    Geniusz 2016

    Widać w filmie dużą dbałość o scenograficzne detale oraz solidne umiejętności reżysera w mądrym prowadzeniu aktorów.
  • 7.2
    ?

    Co przynosi przyszłość 2016

    Jedna z tych historii, która być może nie miałaby takiej siły oddziaływania, gdyby nie naturalna i klasowa w swojej roli Isabelle Huppert.
  • 6.6
    ?

    24 tygodnie 2016

    Szacunek dla reżyserki, że całkiem nieźle uniosła trudny, ambiwalentny temat.
  • 6.3
    ?

    Mając 17 lat 2016

    Kreatywność scenarzystów nie zna granic. Téchiné miesza wątki i dokleja nowe z gracją walca drogowego.
  • 7.5
    ?

    Babka 2015

    Urokliwy i wzruszający film o kobiecych wyborach, z delikatnością mówiący o tym, o czym raczej się nie mówi w kinie głównego nurtu.
  • 7.6
    ?

    Serce psa 2015

    Kino wybitnie osobiste, humanistyczne i emocjonalne oraz ekstremalnie radykalne w formie. Jednocześnie subtelne i poetyckie.
  • 7.1
    6.0

    Carol 2015

    Wszystko tu lśni, wygląda elegancko i powabnie, jest czarodziejskie i brutalnie niedoskonałe, ale ewidentnie brakuje tu życia i autentycznej pasji.
  • 6.9
    ?

    Widzę, widzę 2014

    Bardzo solidne kino, starające się połączyć austriacki brutalizm i estetykę horroru, sensownie budujące wyrazisty klimat i głębię psychologiczną.
  • 6.3
    ?

    Tysiąc i jedna noc - cz. 3, oczarowany 2015

    W ostatecznej formie wygląda to po prostu żenująco, kiczowato i śmiesznie.
  • 6.3
    ?

    Tysiąc i jedna noc - cz. 2, opuszczony 2015

    W ostatecznej formie wygląda to po prostu żenująco, kiczowato i śmiesznie.
  • 6.5
    ?

    Tysiąc i jedna noc - cz. 1, niespokojny 2015

    W ostatecznej formie wygląda to po prostu żenująco, kiczowato i śmiesznie.
  • 6.6
    ?

    Lucyfer 2014

    Na pierwszym miejscu forma, na drugim dopiero treść.
  • 7.2
    ?

    Dope 2015

    Pełna niezaprzeczalnego uroku, narkotyzująca energią dawka niezależnego kina z Sundance'owym rodowodem.
  • 7.0
    ?

    Skarb 2015

    Na wskroś nowoczesna baśń o poszukiwaniach skarbu, punktująca przy okazji nie tylko uniwersalne, ludzkie przywary, ale też oryginalnie drążąca rumuńską przeszłość i absurdy współczesności.
  • 7.3
    ?

    Opiekun 2015

    Tim Roth doskonale zrozumiał graną przez siebie postać, fantastycznie oddając jej niebywałe skomplikowanie i ogrom cierpienia, jakie kryją się za powierzchownością zatroskanego pielęgniarza.
  • 6.4
    ?

    Zabójczyni 2015

    Nie mogę się jednak dopatrzeć niczego więcej poza sztucznością, nudą i przeestetyzowaniem.
  • 6.8
    ?

    Miara człowieka 2015

    Jest kolejnym przykładem wyważonego, naturalistycznego kina społecznego.
  • 6.4
    ?

    Cień 2015

    Niespecjalnie trzymający w napięciu i z porządnie zbudowaną relacją między głównymi bohaterami.
  • 6.0
    ?

    Moja miłość 2015

    Nawiązuje do wspaniałej tradycji francuskiego kina w opowiadaniu o skomplikowanych damsko-męskich relacjach.
  • 6.9
    ?

    Głośniej od bomb 2015

    Widać zarys intrygującego pomysłu, ale mocno zawiodła jego egzekucja. Dziwne przejścia montażowe, narracyjny chaos, mnożenie drugo- i trzecioplanowych wątków, z których nic nie wynika można by zrzucić na małe doświadczenie reżysera, ale Trier debiutantem przecież nie jest.
  • 6.0
    ?

    Zupełnie Nowy Testament 2015

    Otrzymujemy dawkę nie tylko przedniego humoru, ale oglądamy kino szalenie kreatywne i finezyjne.
  • 6.2
    ?

    Opowieść o miłości i mroku 2015

    Wizualnie piękny i nastrojowy. Jak jego literacki pierwowzór - smutny i nostalgiczny, z naprawdę ładnie cierpiącą, delikatną bohaterką, którą zresztą sama z niezwykłym wyczuciem zagrała.
  • 7.7
    ?

    Lobster 2015

    Pozostawia widza zaintrygowanym, choć na pewno mniej niż w przypadku "Kła".
  • 8.2
    ?

    Syn Szawła 2015

    Trzeba przyznać Nemesowi, że potrafił stworzyć bardzo sugestywny film z pogranicza sensacyjnego non-fiction i wartkiej gry komputerowej.
  • 7.1
    ?

    Kwiat wiśni i czerwona fasola 2015

    Trochę nie wiadomo natomiast, po co w ogóle powstał ten film. Jest straszliwie banalny i fabularnie bardzo prosty.
  • 7.4
    ?

    Nasza młodsza siostra 2015

    Kino ciepłe i rodzinne, psychologicznie może nieszczególnie wyrafinowane, ale do bólu uczciwe w swej prostocie, bardzo przyjemne w oglądaniu.
  • 6.0
    6.0

    Z podniesionym czołem 2015

    Sama historia jest średnio efektowna.