Jesteś Patrycja Mucha? Możesz przesłać nam swoje zdjęcie na kontakt.

Patrycja Mucha

  • Średnia ocena: 5.6
  • Pozytywnych recenzji: 37%
  • Liczba recenzji: 27 w tym 27 z oceną
  • Liczba recenzji pozytywnych: 10
  • Liczba recenzji negatywnych: 17
  • Średnio ocenia: 1.1 niżej niż inni krytycy
  • Poziom ocen: 24% wyżej, 52% niżej, 24% tak samo jak inni krytycy
  • Najwyższa ocena: 8.3 dla Lego Batman: Film
  • Najniższa ocena: 2.5 dla Ornitolog
  • Najbardziej odrębna ocena: 3.3 dla Lobster

Recenzje

  • 8.2
    5.0

    Blade Runner 2049 2017

    Otóż problem nie tkwi w wielu zbliżeniach na Ryana Goslinga, zbyt długim spacerom po rzeczywistości post-apo, ale w urywaniu wątków najbardziej interesujących, które mogłyby poprowadzić widza w meandry znaczeń innych, niż zaplanował to sobie Villeneuve. Krótko mówiąc - w tym filmie po prostu nie ma życia.
  • ?
    6.0

    Rumble. Jak Indianie zatrzęśli światem muzyki 2017

    Będąc wychowaną w domu, w którym za ścianą wybrzmiewała gitara, naturalnie przejęłam muzykę rockową jako swoją, dlatego właśnie tuptałam nóżkami, kiedy oglądałam "Rumble".
  • 4.9
    4.0

    Personal Shopper 2016

    Po seansie myślimy tylko o jednym - że też chcielibyśmy przymierzyć te wszystkie piękne ubrania, które wybiera dla supermodelki Kristen Stewart.
  • 7.3
    3.3

    To tylko koniec świata 2016

    Mało jest też ostatnio filmów tak irytujących, jak "To tylko koniec świata".
  • 8.1
    8.3

    Lego Batman: Film 2017

    Zmyślność twórców "LEGO® BATMAN: FILM" przekracza granice mojej wyobraźni. Nie dość, że ich wygląd oraz właściwości ograne są w atrakcyjny sposób, to jeszcze na tym placu zabaw Batman, Joker, Superman i Harley Quinn bawią lepiej, niż w którymkolwiek z ostatnich filmów spod znaku DC Comics.
  • ?
    3.3

    Ci, którzy skaczą 2016

    Ma pewien walor poznawczy, a także edukacyjny, ale jego aktualność ma charakter telewizyjnego newsa. Jest na tyle ulotny, że trudno o coś więcej, niż doraźne działanie na mechanizmie empatii.
  • ?
    6.7

    Niemiecki życiorys 2016

    Cchoć prosty - robi wrażenie i nie daje się zbyt łatwo zaklasyfikować jako kolejny film przypominający o tragedii II wojny światowej.
  • ?
    5.0

    Bez Boga 2016

    Obraz wtórny, wykorzystujący chwyty znane i już dość wyświechtane. Najgorsze jednak, że bohaterów zupełnie nam nie szkoda, nie da się przejąć ich losami i nawet nie ma na co popatrzeć, bo z ekranu wieje biedą i turpizmem - czyli oko też pozostaje niewzruszone.
  • 7.2
    8.3

    Serce z kamienia 2016

    Dawno nie widziałam filmu, który w tak mądry sposób eksponowałby nasz upór w strukturalizowaniu świata.
  • ?
    2.5

    Ornitolog 2016

    Surrealistyczny finał to wisienka na torcie absurdu, ale przynajmniej jasno wyznacza koniec tego zbyt długiego filmu.
  • ?
    5.8

    Inwestycja w małżeństwo 2016

    Daleko "After Love" do intrygujących obrazów z życia rodziny, takich jak "Rozstanie" czy "Sekrety i kłamstwa", a poprawna forma warsztatowa tylko podkreśla nijakość filmu Joachima Lafosse'a - obraz ma do zaoferowania więcej, niż reżyser jest w stanie dostrzec.
  • 7.8
    5.8

    Czerwony żółw 2016

    Gesty i ruch mają być nośnikiem emocji, nie słowo, ale o ile natura jest, nomen omen z natury, "niema" i potrafi wyrażać się wizualnie, to w sytuacji przedstawiania relacji, jakie łączą jedynych na wyspie ludzi, widz rozkłada ręce - większość tego, co zrozumie, wydaje się wtórne, gesty niezrozumiałe, a znaczenia ulotne. To wszystko sprawia, że z większą ciekawością spoglądałam na dreptające kraby i zwinne kijanki niż na bohaterów.
  • 6.0
    8.3

    Wszystkie nieprzespane noce 2016

    Zacierający granice fabuły i dokumentu film Marczaka to wielobarwny portret pewnej wrażliwości współczesnych młodych ludzi.
  • 6.9
    5.0

    Piękna i Bestia 2017

    Reżyser "Dreamgirls" nie daje temu światu nic od siebie, a w zamian korzysta pełnymi garściami ze sprawdzonych piosenek, wyglądów, atmosfery. Całość jest jak zachodnie skrzydło w pałacu Bestii - zakurzona przestrzeń wypełniona po brzegi artefaktami z przeszłości.
  • 6.8
    5.0

    Jackie 2016

    Po seansie "Jackie" nie wiemy o Prezydentowej nic, czego nie wiedzielibyśmy wcześniej. Jak to bywa czasem w przypadku histerii - z wielkiej burzy mały deszcz.
  • 8.2
    5.0

    La La Land 2016

    Podczas pierwszego seansu dałam się uwieść widowiskowości "La La Land" i sprawności, z jaką reżyser "Whiplash" wywołuje w nas erotyczne wręcz zaangażowanie - kusi powabem i zachęca do koncentrowania wzroku na pięknych ludziach i przedmiotach. Niestety, choć wszystko każe nam pokochać ekranowych bohaterów oraz historię rozegraną w "żywych" barwach i w szerokim Cinemascopie, to ostatecznie wszystko prowadzi do degradacji musicalowej poetyki.
  • 5.2
    5.0

    Legion samobójców 2016

    Dopóki postaci nie będą intrygować, widzowie nie obdarzą ich krztą szacunku, bez względu na to, jak pięknie prezentować się będą Harley Quinn i Wonder Woman.
  • 6.3
    8.3

    Baby Bump 2015

    Intensywność przekazu bywa dla widza problematyczna, niewygodna i niesmaczna, ale nie pozostawia go obojętnym.
  • 6.9
    6.7

    Kamper 2016

    Autentyczny i bezpretensjonalny. Aż dziw bierze, że Grzegorzek przy realizacji "Kampera" wielokrotnie słyszał, że tak się nie robi kina.
  • 7.1
    8.3

    Carol 2015

    Skromny, choć wielce imponujący, reżysersko dojrzały i tematycznie opanowany. Ma to wszystko, co trzeba mieć w Hollywood, tylko po prostu trochę mniej.
  • 6.8
    5.0

    Wonder Woman 2017

    Patty Jenkins jako reżyserka-kobieta niewiele mogła zdziałać przy scenariuszu, który zakłada, że siła kobiecości tkwi zawsze w jej relacji do męskości - ostatecznie Woman staje się Wonder, kiedy zdaje sobie sprawę z bohaterskiego czynu ukochanego mężczyzny.
  • 5.4
    3.3

    Batman v Superman: Świt sprawiedliwości 2016

    "Batman v Superman" to dla mnie zupa jarzynowa. Taki twór, który powstaje z braku lepszych pomysłów i jest połączeniem mnóstwa rozgotowanych idei, smakuje jak wszystko i nic.
  • 7.6
    3.3

    Lobster 2015

    Razi absurdem. I nie chodzi mi bynajmniej o absurd fabularny (ten jest na miejscu), ale poznawczy.
  • 6.4
    5.0

    Zabójczyni 2015

    Nie irytuje, nie spędza snu z powiek, bo zza konwencji nie wychyla się zbyt często reżyser filmu, który chce widza do czegoś przekonać. Szafuje chwytami stylistycznymi na neutralnym poziomie, tworząc przezroczystą wizję świata przedstawionego.
  • 6.7
    6.7

    Ave, Cezar! 2016

    Wdzięczna komedia z retorycznym pytaniem o kondycję Hollywood w tle, na poziomie kinofilskim sprawiająca widzowi dużo radości i relatywnie mało zawodu, uwodząca jak kino klasyczne i wyjątkowo bogata w złośliwą serdeczność w stylu Clarka Gable.
  • 7.6
    3.3

    Zjawa 2015

    Jest jak zubożała szlachta - ma wszelkie przymioty zewnętrznego bogactwa, ale gdyby tak spojrzeć trochę dokładniej, to widać wyraźnie, że nie ma się czym chwalić.
  • 7.8
    8.3

    Big Short 2015

    Posługuje się w sposób niezwykle finezyjny estetyką dokumentalizującą.

Aktywne